Τούρκοι: ”Έρχεται πόλεμος στο Αιγαίο;-Τα πολεμικά σενάρια που εκπονεί η CIA”.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://imgs.stargazete.com/imgsdisk/2026/04/21/egede-kirilgan-denge-sava-738_2.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="799" data-original-width="1200" height="50" src="https://imgs.stargazete.com/imgsdisk/2026/04/21/egede-kirilgan-denge-sava-738_2.jpg" width="280" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Στο Αιγαίο, μια κρίση συχνά πυροδοτείται όχι από πυραύλους, αλλά από μια εσφαλμένη ανάγνωση ενός σήματος ραντάρ. Η βαθιά ριζωμένη πολιτική ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας δεν περιορίζεται στις συνοριακές διαφορές. Έχει στρατηγικές, οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις που διαμορφώνονται από το Αιγαίο Πέλαγος και την Κύπρο. Χρόνια ζητήματα όπως η θαλάσσια δικαιοδοσία, ο εναέριος χώρος, η υφαλοκρηπίδα και το καθεστώς των νησιών επαναφέρουν περιοδικά στο προσκήνιο τις συζητήσεις για την πιθανότητα πολέμου. Ωστόσο, μια ψύχραιμη στρατηγική προοπτική αποκαλύπτει ότι η πιθανότητα ενός άμεσου πολέμου παραμένει χαμηλή. Ο πραγματικός κίνδυνος δεν έγκειται στην απόφαση για πόλεμο, αλλά στην πιθανότητα κλιμάκωσης μιας κρίσης εάν χάσει τον έλεγχο.<br /><br />Ιστορικό βάρος και συνεχιζόμενη δυσπιστία<br /><br />Για να κατανοήσουμε τις σημερινές εντάσεις, αρκεί να κοιτάξουμε στο παρελθόν. Η επιχείρηση στην Κύπρο το 1974 δεν δημιούργησε μια προσωρινή κρίση αλλά μια μόνιμη ρήξη στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Αυτή η ρήξη δημιούργησε ένα βαθύ θεμέλιο δυσπιστίας στη νότια πλευρά του ΝΑΤΟ. Παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, αυτή η ιστορική μνήμη δεν έχει σβηστεί. Αντίθετα, σε συνδυασμό με τις νέες γεωπολιτικές εξελίξεις, δημιουργεί ένα πιο περίπλοκο περιβάλλον ασφαλείας. Ο τρόπος με τον οποίο τα μέρη αντιλαμβάνονται το ένα το άλλο γίνεται συχνά πιο αποφασιστικός από τις πραγματικές τους προθέσεις. Ο ενεργειακός ανταγωνισμός, ειδικότερα, όχι μόνο διαιωνίζει τα υπάρχοντα προβλήματα αλλά τα επιδεινώνει και τα επιδεινώνει.<br /><br />Οι διαφορές στο Αιγαίο Πέλαγος έχουν πλέον όχι μόνο πολιτική αλλά και οικονομική διάσταση. Η εξερεύνηση υδρογονανθράκων, η οποία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960, έχει μετατρέψει τη διαμάχη για την υφαλοκρηπίδα από ένα τεχνικό νομικό επιχείρημα σε μια άμεση διαμάχη εξουσίας. Σε μια εποχή όπου η παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία, τα πιθανά αποθέματα στην Ανατολική Μεσόγειο οξύνουν περαιτέρω αυτόν τον ανταγωνισμό. Ενώ η Ελλάδα προσπαθεί να ενισχύσει τις αξιώσεις της στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, η Τουρκία δίνει έμφαση στα μοναδικά γεωγραφικά και νομικά χαρακτηριστικά της περιοχής, δίνοντας προτεραιότητα στις διμερείς διαπραγματεύσεις. Οι διακυμάνσεις στις αγορές ενέργειας και οι παγκόσμιες κρίσεις εντείνουν περαιτέρω αυτόν τον ανταγωνισμό. Επομένως, και για τις δύο πλευρές, η ενέργεια δεν είναι πλέον απλώς ένα οικονομικό ζήτημα, αλλά ένα άμεσο ζήτημα εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Εξετάζοντας την τελευταία δεκαετία, οι εντάσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο έχουν διαμορφωθεί όχι από συνεχείς, χαμηλής έντασης παραβιάσεις, αλλά μάλλον από κρίσεις που εντάθηκαν κατά τη διάρκεια συγκεκριμένων περιόδων. Η ένταση, η οποία κλιμακώθηκε το 2018 με την αντιπαράθεση μεταξύ στοιχείων της ακτοφυλακής κατά μήκος των ακτών του Καρντάκ, μετατράπηκε σε μια πολυδιάστατη κρίση το 2020 με την ταυτόχρονη ανάπτυξη ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο με επίκεντρο τις ερευνητικές δραστηριότητες του Oruç Reis. Την ίδια χρονιά, οι αμοιβαίες ενέργειες μέσω ανακοινώσεων NAVTEX αύξησαν τον κίνδυνο στρατιωτικής σύγκρουσης στο έδαφος, ενώ το 2022, οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου και οι ισχυρισμοί για κλειδώματα ραντάρ δημιούργησαν ένα νέο κύμα διπλωματικής έντασης που μεταφέρθηκε στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Σε αυτό το πλαίσιο, τέσσερα ζητήματα που μπορούν να οριστούν ως «μεγάλες κρίσεις» μεταξύ των δύο χωρών ξεχωρίζουν την τελευταία δεκαετία. Πέρα από αυτά, οι εκατοντάδες παραβιάσεις του εναέριου χώρου και οι αερομαχίες που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο αποκαλύπτουν ότι η εύθραυστη ισορροπία στην περιοχή παράγει διαρκή αστάθεια.<br /><br />Οι εξελίξεις που παρατηρούνται στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο καταδεικνύουν ξεκάθαρα πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία. Οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου, οι αμοιβαίες πτήσεις και οι στρατιωτικές ασκήσεις οδηγούν μερικές φορές σε επικίνδυνες στενές συναντήσεις. Όπως έχει συμβεί επανειλημμένα στο παρελθόν, η επικίνδυνη προσέγγιση δύο μαχητικών αεροσκαφών στον ουρανό του Αιγαίου ή οι ισχυρισμοί για κλειδώματα ραντάρ μπορούν να κλιμακωθούν σε διπλωματική κρίση μέσα σε λίγα λεπτά. Οι ανακοινώσεις NAVTEX που εκδόθηκαν στην Ανατολική Μεσόγειο και οι αντιδράσεις σε αυτές δημιουργούν μια παρόμοια γραμμή έντασης. Επιπλέον, η κατάσταση δεν περιορίζεται πλέον σε δύο μόνο χώρες. Τρίτοι παράγοντες που εμπλέκονται στην περιοχή περιπλέκουν περαιτέρω την εξίσωση.<br /><br />Όπως σημείωσα σε προηγούμενο άρθρο που ετοίμασα σχετικά με αυτό το θέμα, σύμφωνα με τα πολεμικά σενάρια που εκπονεί η CIA, ένας πιθανός πόλεμος μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας αντιμετωπίζεται όχι ως άμεση σύγκρουση μεταξύ των μερών, αλλά μάλλον ως μια περιορισμένη αλλά ταχέως κλιμακούμενη κρίση που προκαλείται από ανεπίλυτες διαφορές στο Αιγαίο Πέλαγος, όπως η υφαλοκρηπίδα, τα χωρικά ύδατα και οι ενεργειακοί πόροι. Οι αναλύσεις τονίζουν ότι ένα μικρής κλίμακας αεροπορικό ή ναυτικό περιστατικό θα μπορούσε γρήγορα να κλιμακωθεί σε μια μεγάλης κλίμακας σύγκρουση, υπογραμμίζοντας το πλεονέκτημα της Τουρκίας σε χερσαία και αεροπορική ισχύ έναντι της αντίστασης της Ελλάδας στην υπεράσπιση των νησιών της. Ωστόσο, ο πόλεμος προβλέπεται γενικά βραχύβιος λόγω των υλικοτεχνικών αναγκών. Παρ ‘όλα αυτά, οι εκτιμήσεις της CIA δείχνουν ότι μια τέτοια σύγκρουση θα αποδυνάμωνε όχι μόνο τις δύο χώρες αλλά και την ακεραιότητα του ΝΑΤΟ, θα επηρέαζε την ισορροπία των μεγάλων δυνάμεων και ότι ο κίνδυνος λανθασμένου υπολογισμού διατηρεί συνεχώς ζωντανή την πιθανότητα πολέμου.<br /><br />Το δίλημμα ασφάλειας και ο κύκλος των εξοπλισμών.<br /><br />Σε αυτό το σημείο, η έννοια του διλήμματος ασφάλειας προσφέρει ένα σημαντικό αναλυτικό εργαλείο για την κατανόηση της τρέχουσας κατάστασης. Ένα βήμα που λαμβάνει η μία πλευρά για αμυντικούς σκοπούς γίνεται αντιληπτό από την άλλη πλευρά ως προετοιμασία για επίθεση. Αυτό το πρόβλημα αμοιβαίας αντίληψης βαθαίνει την έλλειψη εμπιστοσύνης και ταυτόχρονα δημιουργεί μια κούρσα εξοπλισμών. Όσο αυτός ο κύκλος δεν σπάει, η πιθανότητα έντασης θα παραμένει ανεξάρτητα από τις προθέσεις των μερών. Από αυτή την άποψη, το δίλημμα ασφάλειας δεν είναι μόνο στρατιωτικό πρόβλημα, αλλά και ψυχολογικό και αντιληπτικό.<br /><br />Στην Ελλάδα, οι περιστασιακές αυξήσεις στην εθνικιστική και λαϊκιστική ρητορική επηρεάζουν άμεσα την εξωτερική πολιτική. Αυτές οι σκληρές δηλώσεις, που βρίσκουν απήχηση στην εγχώρια κοινή γνώμη, μπορεί να αποφέρουν βραχυπρόθεσμα πολιτικά οφέλη. Ωστόσο, μακροπρόθεσμα, περιορίζουν τον χώρο διπλωματικών ελιγμών και περιπλέκουν τη διαχείριση κρίσεων. Η αυξημένη ρητορική σκληρότητα αυξάνει τον κίνδυνο παρεξηγήσεων και καθιστά την υποχώρηση σε περιόδους κρίσης πολιτικά δαπανηρή. Παρά ταύτα, υπάρχουν ισχυροί παράγοντες που περιορίζουν την πιθανότητα ενός άμεσου πολέμου. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι τόσο η Τουρκία όσο και η Ελλάδα είναι μέλη του ΝΑΤΟ αναβαθμίζει τη σύγκρουση πέρα ​​από το να είναι αποκλειστικά θέμα μεταξύ των δύο χωρών. Επιπλέον, το οικονομικό κόστος ενός πιθανού πολέμου θα ήταν εξαιρετικά υψηλό. Η ζημιά στο περιφερειακό εμπόριο και η διατάραξη των οικονομικών ισορροπιών θα είχαν σοβαρές συνέπειες και για τις δύο πλευρές.<br /><br />Ο εξισορροπητικός ρόλος των ΗΠΑ και της Ευρώπης παίζει κρίσιμο ρόλο στη διατήρηση των εντάσεων στο Αιγαίο κάτω από ένα ορισμένο όριο. Οι ΗΠΑ, ιδίως μέσω της επιρροής τους στην αμυντική συνεργασία, τη στρατιωτική βοήθεια και την περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας, είναι σε θέση να ασκήσουν αποτρεπτική πίεση στα εμπλεκόμενα μέρη. Ομοίως, η Ευρωπαϊκή Ένωση διαδραματίζει εξισορροπητικό ρόλο χρησιμοποιώντας τα πολιτικά και οικονομικά της εργαλεία λόγω της συμμετοχής της Ελλάδας. Οι απειλές των Βρυξελλών για κυρώσεις, μηχανισμούς οικονομικής στήριξης και διπλωματικές πρωτοβουλίες είναι μεταξύ των παραγόντων που περιορίζουν την κλιμάκωση της κρίσης.<br /><br />Είναι ζωτικής σημασίας να ερμηνευθεί σωστά η κατάσταση στο Αιγαίο. Υπάρχει μια χαμηλής έντασης αλλά συνεχώς υποβόσκουσα ένταση στην περιοχή. Ο ενεργειακός ανταγωνισμός, η ιστορική δυσπιστία και η στρατιωτική δραστηριότητα τροφοδοτούν αυτήν την κατάσταση. Ωστόσο, ο πραγματικός καθοριστικός παράγοντας δεν είναι η ισορροπία της στρατιωτικής ισχύος, αλλά μάλλον η ικανότητα διαχείρισης κρίσεων. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που απειλεί την ειρήνη στο Αιγαίο δεν είναι η πιθανότητα ενός προγραμματισμένου πολέμου, αλλά μια κρίση που ξεφεύγει από τον έλεγχο. Ένα λανθασμένο σήμα, μια καθυστερημένη διπλωματική επαφή ή ένα μικρό λάθος στο έδαφος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση κλιμάκωσης. Επομένως, το κλειδί για τη σταθερότητα στην περιοχή δεν έγκειται στην στρατιωτική υπεροχή, αλλά στη δημιουργία αξιόπιστων διαύλων επικοινωνίας και αποτελεσματικών μηχανισμών διαχείρισης κρίσεων. Διαφορετικά, η ισορροπία στο Αιγαίο θα παραμείνει εύθραυστη.”<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τούρκοι: ”Έρχεται πόλεμος στο Αιγαίο;-Τα πολεμικά σενάρια που εκπονεί η CIA”.

Στο Αιγαίο, μια κρίση συχνά πυροδοτείται όχι από πυραύλους, αλλά από μια εσφαλμένη ανάγνωση ενός σήματος ραντάρ. Η βαθιά ριζωμένη πολιτική έ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σε περίπτωση αιφνίδιου τουρκο-ισραηλινού πολέμου ποιον θα στηρίξουν οι ΗΠΑ;

<img height="45" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-04/%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1_1.jpg?itok=_fXcJ6_T" width="280" /><br />Τι ετοιμάζει η Τουρκία για να απεξαρτηθεί στρατιωτικά και γεωπολιτικά από τις ΗΠΑ;<br />Ηάποψη ότι η υποστήριξη του Ισραήλ αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητα των ΗΠΑ, ακόμη και εις βάρος των σχέσεων με την Τουρκία, αντικατοπτρίζει μια πραγματικότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, σήμερα ειδικά υπό την προεδρία του Τραμπ, όπως δείχνει και ο πόλεμος στο Ιράν.<br /><br />Για χρόνια, οι περιφερειακές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, βασίζονται στις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες ως εγγυητή της ασφάλειάς τους. Ωστόσο, οι πρόσφατες εξελίξεις έχουν δείξει ότι αυτή η προσέγγιση είναι αναποτελεσματική.<br /><br />Η εμπειρία του αποκαλούμενου " Πολέμου του Ραμαζανιού" έδειξε ότι για τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν υπάρχει άλλη προτεραιότητα από την υποστήριξη του Ισραήλ, ακόμη και αν αυτό συγκρούεται με τα συμφέροντα άλλων χωρών.<br /><br />Η έμφαση στο γεγονός ότι αυτό το Ισραήλ θεωρείται βασικός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών αντανακλά τον συνεπή προσανατολισμό της Ουάσιγκτον.<br /><br />Συνεπώς, σε περίπτωση αντιπαράθεσης μεταξύ της Τουρκίας και του Ισραήλ η πιθανότητα ευθυγράμμισης των ΗΠΑ με το Τελ Αβίβ θα ήταν πολύ υψηλή, και ακόμη και η συνεργασία εναντίον της Άγκυρας δεν θα ήταν απροσδόκητη. Υπό αυτές τις συνθήκες, η αναγκαιότητα αναθεώρησης των εξισώσεων περιφερειακής ασφάλειας γίνεται όλο και πιο αισθητή.<br /><br />Ενώ το Ισραήλ παραμένει ο στενότερος στρατηγικός σύμμαχος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, η Τουρκία αποτελεί έναν απαραίτητο, αν και συχνά δύσκολο, σύμμαχο στο ΝΑΤΟ. Η Ουάσιγκτον προσπαθεί παραδοσιακά να ισορροπήσει ανάμεσα στις δύο αυτές χώρες, όμως οι πρόσφατες εξελίξεις δείχνουν μια σαφή κλίση.<br /><br />Η υποστήριξη προς το Ισραήλ θεωρείται «αδιαπραγμάτευτη» για τις ΗΠΑ, ειδικά υπό τη διοίκηση Τραμπ , η οποία έχει χαρακτηρίσει τη συμμαχία αυτή ως κορυφαία προτεραιότητα της χώρας. <br /><br /> Το Ισραήλ είναι ο μεγαλύτερος διαχρονικά αποδέκτης αμερικανικής βοήθειας, με δεσμεύσεις δισεκατομμυρίων ετησίως για τη διατήρηση του ποιοτικού στρατιωτικού πλεονέκτηματος .<br /><br />Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν συστηματικά το βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για να προστατεύσουν το Ισραήλ από καταδικαστικά ψηφίσματα.<br /><br />Η αντιμετώπιση της επιρροής του Ιράν ενώνει τις δύο χώρες σε ένα ενιαίο στρατηγικό μέτωπο.<div>  <br />Η Σύγκρουση με την Τουρκία<br /><br />Η Τουρκία, υπό τον Πρόεδρο Ερντογάν, έχει υιοθετήσει μια σκληρή στάση κατά των ισραηλινών επιχειρήσεων στη Γάζα, γεγονός που την φέρνει σε άμεση αντιπαράθεση με την αμερικανική γραμμή.<br /><br />Η Άγκυρα έχει διακόψει το εμπόριο με το Ισραήλ και χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα, παρομοιάζοντας τις ενέργειές του με εγκλήματα πολέμου.<br /><br />Η φιλοξενία ηγετών της Χαμάς από την Τουρκία αποτελεί σημείο έντονης τριβής με το αμερικανικό Κογκρέσο.<br />Η Τουρκία θεωρεί ότι η αμερικανική υποστήριξη στο Ισραήλ και στις κουρδικές δυνάμεις στη Συρία (SDF) απειλεί άμεσα τα εθνικά της συμφέροντα. <br /><br />Παρά την προτεραιότητα στο Ισραήλ, οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν την πλήρη ρήξη με την Τουρκία για συγκεκριμένους λόγους.<br /><br />Η Τουρκία ελέγχει τα Στενά και φιλοξενεί κρίσιμες βάσεις του ΝΑΤΟ (Ιντσιρλίκ), όντας απαραίτητη για τον έλεγχο της Ρωσίας και της Μαύρης Θάλασσας.<br /><br /> Οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν ότι η Τουρκία μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα σε κρίσεις, όπως στον πόλεμο στην Ουκρανία ή σε διαπραγματεύσεις για εκεχειρία. <br /><br />Αν και η υποστήριξη στο Ισραήλ είναι η πρώτη προτεραιότητα, οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν την Τουρκία ως έναν «δύσκολο αλλά απαραίτητο» εταίρο.<br /><br />Η Ουάσιγκτον προτιμά να διαχειρίζεται την ένταση παρά να οδηγείται σε οριστική ρήξη, αν και η πλάστιγγα γέρνει σταθερά υπέρ του Ισραήλ σε θέματα ασφάλειας στη Μέση Ανατολή. <br />Τα σχέδια της Τουρκίας για στρατιωτική και γεωπολιτική απεξάρτηση από τις ΗΠΑ<br /><br />Η μετάβαση από την εξάρτηση από την εξωτερική ασφάλεια προς την εγχώρια ασφάλεια που βασίζεται στην περιφερειακή σύγκλιση θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για τη διαμόρφωση μιας νέας τάξης με πολιτικές, οικονομικές και ασφαλιστικές διαστάσεις.<br /><br />Οι υπάρχουσες δυνατότητες για τη σταθεροποίηση της ασφάλειας και την αντιμετώπιση εξωτερικών απειλών έχουν δείξει ότι η δημιουργία μιας τέτοιας δομής είναι εφικτή.<br /><br />Η έξυπνη διαχείριση στρατηγικών περασμάτων όπως το Στενό του Ορμούζ και η διεξαγωγή περιφερειακών διαπραγματεύσεων με μια συμπεριληπτική προσέγγιση, όχι μόνο στο πλαίσιο των εθνικών συμφερόντων αλλά και σε περιφερειακό επίπεδο, θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη δημιουργία μιας συνεκτικής αμυντικής δομής.<br /><br />Η υποστήριξη από τις περιφερειακές χώρες για τέτοιες προσεγγίσεις θα μπορούσε να ενισχύσει τη συλλογική ασφάλεια και να μειώσει τον ρόλο των παρεμβατικών παραγόντων.<br /><br />Τελικά, χώρες όπως η Τουρκία και τα αραβικά κράτη, εγκαταλείποντας την αποκλειστική εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες και κινούμενοι προς την περιφερειακή συνεργασία, θα μπορούσαν να διαδραματίσουν αποτελεσματικό ρόλο στην επίτευξη βιώσιμης ασφάλειας.<br /><br />Η εμπειρία έχει δείξει ότι έννοιες όπως η ειρήνη στο πλαίσιο των προσεγγίσεων των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν έχουν διατηρήσει γνήσια θέση και ότι μόνο η εξάρτηση από την εγχώρια δύναμη και ικανότητα μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σε περίπτωση αιφνίδιου τουρκο-ισραηλινού πολέμου ποιον θα στηρίξουν οι ΗΠΑ;

Τι ετοιμάζει η Τουρκία για να απεξαρτηθεί στρατιωτικά και γεωπολιτικά από τις ΗΠΑ; Ηάποψη ότι η υποστήριξη του Ισραήλ αποτελεί την απόλυτη π...

Διαβάστε την συνέχεια

«Patriot αντί για Πόρσε»: Η Γερμανία θυσιάζει τη βιομηχανική της ταυτότητα.

<img height="51" src="https://www.naftemporiki.gr/wp-content/uploads/2025/05/patriot-defence-696x464.jpg" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες δεν κατασκευάζουν πλέον μόνο αυτοκίνητα, αλλά και όπλα</span></h3><b>Μιχάλης Ψύλος</b><br />Η Ένωση Γερμανικών Βιομηχανιών (BDI) δεν αναμένει πλέον ανάπτυξη για φέτος στη Γερμανία, αλλά στην καλύτερη περίπτωση στάσιμα αποτελέσματα.<br /><br />«Η βιομηχανική παραγωγή στη Γερμανία μειώνεται κάθε χρόνο από το 2022», δήλωσε ο πρόεδρος των Βιομηχάνων, Πέτερ Λάιμπινγκερ. «Για το 2026, δεν αναμένουμε πλέον ανάκαμψη, αλλά μάλλον στασιμότητα», τονίζει με φανερή απαισιοδοξία, ανακαλώντας την πρόσφατη πρόβλεψή του για ανάπτυξη 1%.<br /><br />Ο κύριος λόγος για τις απαισιόδοξες εκτιμήσεις είναι η αβεβαιότητα, λόγω του πολέμου στον Κόλπο. Από την μία, οι τιμές της ενέργειας έχουν αυξηθεί σημαντικά. Από την άλλη, υπάρχουν καθυστερήσεις στην παράδοση σημαντικών πρώτων υλών επειδή τα πλοία δεν μπορούν να διασχίσουν το Στενό του Ορμούζ με το φορτίο τους.<br /><br />Σε περίπτωση που οι διαταραχές στη ναυτιλία συνεχιστούν για πολύ περισσότερο, η Ομοσπονδία Γερμανικών Βιομηχανιών προβλέπει ότι η παραγωγή στον τομέα της μεταποίησης θα μπορούσε να μειωθεί για πέμπτη, συνεχόμενη χρονιά. «Η παραγωγή παραμένει σημαντικά χαμηλότερη από τα προηγούμενα επίπεδα, με την αξιοποίηση της παραγωγικής ικανότητας να βρίσκεται σε λίγο πάνω από 78%», λένε παράγοντες της αγοράς . Τα κορυφαία ινστιτούτα οικονομικών ερευνών στη Γερμανία, έχουν ήδη μειώσει σημαντικά τις οικονομικές τους προβλέψεις για το τρέχον έτος.<br /><br />Η γερμανική οικονομία υποτίθεται ότι θα ανέκαμπτε το 2026. Η κυβέρνηση του καγκελάριου Μερτς δαπανά δισεκατομμύρια ευρώ για την άμυνα και τον εκσυγχρονισμό των υποδομών. Αλλά η αναμενόμενη «επενδυτική ώθηση» δεν έχει ακόμη φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα.<br /><br />Πτώση κερδών στην αυτοκινητοβιομηχανία<br /><br />«Η πίεση στη βιομηχανία παραμένει – και αυξάνεται», δήλωσε ο Λάιμπινγκερ. Η γερμανική βιομηχανία βιώνει τη μεγαλύτερη κρίση της από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με την Wall Street Journal , η οποία επικαλείται στοιχεία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, 15.000 θέσεις εργασίας χάνονται κάθε μήνα.<br /><br />Η αυτοκινητοβιομηχανία έχει πληγεί ιδιαίτερα σκληρά, καθώς υφίσταται σημαντικές απώλειες κερδών.<br /><br />Η Mercedes-Benz ανέφερε μείωση κερδών κατά 49% για το 2025, η Volkswagen πτώση 44%, ανακοινώνοντας σχέδια για περικοπή 50.000 θέσεων εργασίας έως το 2030. Η Porsche επλήγη ακόμη περισσότερο: τα λειτουργικά της κέρδη μειώθηκαν κατακόρυφα κατά 98%.<br /><br />Ανάλυση της EY για τις 19 μεγαλύτερες αυτοκινητοβιομηχανίες στον κόσμο, δείχνει ότι οι Γερμανοί κατασκευαστές τα πήγαν πολύ χειρότερα: Κατέγραψαν μείωση εσόδων 4,1%, σε σύγκριση με τους διεθνείς ανταγωνιστές τους, οι οποίοι σημείωσαν συνολική αύξηση 0,6%. Τα λειτουργικά κέρδη των Γερμανών κατασκευαστών μειώθηκαν κατά περίπου 44%.<div><br />Όπλα αντί για ΙΧ<br /><br />Η διέξοδος; Οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες δεν κατασκευάζουν πλέον μόνο αυτοκίνητα, αλλά και όπλα. Οι ρυθμιστικές αλλαγές στη Γερμανία και την ΕΕ έχουν βελτιώσει την πρόσβαση στις κεφαλαιαγορές για τις αμυντικές εταιρείες. Σύμφωνα με την έκθεση της ΕΥ, τα δημόσια προγράμματα χρηματοδότησης και οι κυβερνητικές συμβάσεις, έχουν αποδεσμεύσει σχεδόν ένα τρισεκατομμύριο ευρώ σε αμυντικά κεφάλαια και το Βερολίνο σχεδιάζει να επενδύσει περίπου 355 δισεκατομμύρια ευρώ στην άμυνα έως το 2040.<br /><br />Σύμφωνα με κυβερνητικά στοιχεία, περίπου το 90% των ευρωπαϊκών επιχειρηματικών κεφαλαίων για αμυντική τεχνολογία διοχετεύεται ήδη σε γερμανικές εταιρείες.<br /><br />Η Schaeffler, ένας από τους κορυφαίους προμηθευτές αυτοκινήτων παγκοσμίως με πωλήσεις 24 δισεκατομμυρίων ευρώ και πάνω από 100.000 υπαλλήλους, παράγει πλέον κινητήρες για drones, ενσωματωμένα συστήματα για θωρακισμένα οχήματα και εξαρτήματα για την πολεμική αεροπορία.<br /><br />Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Schaeffler, Κλάους Ρόζενφελντ δήλωσε στην Wall Street Journal :«Μια σημαντική τάση στη γερμανική οικονομία είναι ότι οι άνθρωποι ρωτούν πολύ πιο συχνά από πριν: “Πώς μπορούμε να ενισχύσουμε αυτό που έχει παραμεληθεί τα τελευταία χρόνια – δηλαδή, στην ανάκτηση της ικανότητας να αμυνόμαστε;» – και αυτό ακριβώς κάνουμε.»<br />Κινητήρες για πυραύλους Patriot<br /><br />Η εταιρεία κατασκευής κινητήρων Deutz, με ιστορία 162 ετών, έχει μεταμορφωθεί σε πολεμική βιομηχανία. Προμηθεύει πλέον εξαρτήματα για πυραύλους Patriot που χρησιμοποιεί η Σαουδική Αραβία, καθώς και για μη επανδρωμένα αεροσκάφη και θωρακισμένα οχήματα. Στο πλαίσιο αυτό η Deutz κατέγραψε πέρυσι αύξηση πωλήσεων κατά13%. Μόνο έτσι, δεν χρειάστηκε να προβεί σε μαζικές απολύσεις, καθώς οι εργαζόμενοι μπήκαν πλέον στην παραγωγή όπλων.<br /><br />Η Volkswagen, με τη σειρά της, βρίσκεται σε συνομιλίες με την ισραηλινή αμυντική εταιρεία Rafael για την παραγωγή εξαρτημάτων για τον Σιδερένιο Θόλο -το σύστημα αεράμυνας του Ισραήλ .<br /><br />Η Γερμανίδα υπουργός Οικονομικών Κατερίνα Ράιχε δίνει το σύνθημα: «Η Ευρώπη πρέπει να είναι σε θέση να αμυνθεί και αυτό σημαίνει επίσης τη δημιουργία μιας ισχυρής βιομηχανίας ασφάλειας και άμυνας στην οποία μπορούμε να βασιστούμε».</div><div><br />Εξάρτηση από την Κίνα<br /><br />Η αχίλλειος πτέρνα της γερμανικής αμυντικής βιομηχανίας παραμένει πάντως η προμήθεια πρώτων υλών από την Κίνα. Το Πεκίνο ελέγχει βασικές αλυσίδες εφοδιασμού για μέταλλα και σπάνιες γαίες που σχετίζονται με την άμυνα, όπως το βολφράμιο, η τιμή του οποίου έχει αυξηθεί από κάτω από 400 δολάρια σε πάνω από 2.200 δολάρια ανά τόνο.<br /><br />Οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι στις αλυσίδες εφοδιασμού είναι όμως πολύ πιθανό να θέσουν σε δοκιμασία και την αμυντική βιομηχανία.</div><div><br /></div><div>πηγή <br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Patriot αντί για Πόρσε»: Η Γερμανία θυσιάζει τη βιομηχανική της ταυτότητα.

Οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες δεν κατασκευάζουν πλέον μόνο αυτοκίνητα, αλλά και όπλα Μιχάλης Ψύλος Η Ένωση Γερμανικών Βιομηχανιών (BDI...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο δεύτερος πόλεμος στο Ιράν διεξάγεται στο εσωτερικό του.

<img height="51" src="https://www.naftemporiki.gr/wp-content/uploads/2026/04/iran-7-696x464.jpg" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Διαμάχη εντός του καθεστώτος- Ο επικεφαλής διαπραγματευτής, και πρόεδρος του κοινοβουλίου του Ιράν, Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλίμπαφ, φέρεται να έχει εμπλακεί σε σοβαρή διαμάχη με τον διοικητή των Φρουρών της Επανάστασης, Αχμάντ Βαχίντι</span></h3><b>Ιωάννα Βαρδαλαχάκη </b><br />Όταν ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ καυχήθηκε ότι έχει επιτύχει «αλλαγή καθεστώτος» στο Ιράν, η δήλωσή του ακούστηκε απόλυτα υπερβολική. Στην ουσία όμως είχε δίκιο καθώς όσοι κυβερνούν σήμερα το Ιράν είναι θεμελιωδώς διαφορετικοί από αυτούς που βρίσκονταν στην εξουσία πριν από την έναρξη του πολέμου στις 28 Φεβρουαρίου.<br /><br />Η αλλαγή αυτή ωστόσο μάλλον δεν ήταν προς την κατεύθυνση που επιθυμούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες καθώς ο πόλεμος φαίνεται να έχει μετατρέψει το Ιράν από ένα θεοκρατικό-αστικό σύστημα σε κάτι που μοιάζει όλο και περισσότερο με ανάληψη της εξουσίας από τον στρατό.<br /><br />Ήδη μετά τον θάνατο του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, γνωρίζαμε πως αν τον διαδεχόταν ο γιος του, Μοτζταμπά, τότε η πραγματική εξουσία θα πήγαινε στα χέρια στων Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης και το Ιράν θα μετατραπεί σε στρατιωτική δικτατορία και όχι σε θεοκρατία με στρατιωτικά χαρακτηριστικά.<br /><br />Στη συνέχεια, μετά την εκλογή του, υπήρξαν δημοσιεύματα που ήθελαν τους Φρουρούς της Επανάστασης να έχουν de facto τον έλεγχο του Ιράν.<br /><br />Και ύστερα ήρθε η επιβεβαίωση, εκ του αποτελέσματος, ότι το Ιράν βρίσκεται υπό μια διαδικασία μετασχηματισμού, όπου συγκρούονται διάφορες πλευρές και φατρίες. Αυτό έδειξε το περιστατικό με το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, το οποίο ανακοίνωσε ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, και το κλείσιμό τους εκ νέου λίγο αργότερα, κάτι που αποφάσισαν οι Φρουροί της Επανάστασης.<br /><br />Στο μεταξύ, με αυτή τη μη συνεπή στάση, η Τεχεράνη καλείται να αποφασίσει εάν θα λάβει μέρος στον δεύτερο γύρο των διαπραγματεύσεων με την Ουάσιγκτον, που θεωρητικά θα λάβει χώρα την Τετάρτη στο Πακιστάν.<br /><br />Ο μέχρι σήμερα επικεφαλής διαπραγματευτής, και πρόεδρος του κοινοβουλίου του Ιράν, Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλίμπαφ, έχει στείλει το μήνυμα ότι δεν θα διαπραγματευτεί υπό απειλή, απειλώντας παράλληλα με «νέα χαρτιά στο πεδίο της μάχης», στην περίπτωση που επανεκκινήσουν οι εχθροπραξίες.<div><br />Διαμάχη εντός του καθεστώτος<br /><br />Την ίδια ώρα, ωστόσο, ο Γκαλιμπάφ φαίνεται να έχει εμπλακεί σε μια σοβαρή διαμάχη εντός του καθεστώτος. Ποιον έχει απέναντί του; Τον διοικητή των Φρουρών της Επανάστασης, Αχμάντ Βαχίντι, και άλλους ανώτερους αξιωματούχους του καθεστώτος που αντιτίθενται στις διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Διαβάστε <a href="https://www.naftemporiki.gr/kosmos/2091031/i-igesia-toy-iran-apodekatizetai-poioi-einai-akoma-zontanoi-i-nea-skoteini-dynami-stin-techerani/">εδώ</a> περισσότερα για τον Αχμάντ Βαχιντί<br /><br />Ο Γκαλιμπάφ υπερασπίστηκε δημόσια τις διπλωματικές επαφές μιλώντας στην ιρανική κρατική τηλεόραση στις 18 Απριλίου, υποστηρίζοντας ότι οι συνομιλίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες, παράλληλα με τη στρατιωτική ισχύ, είναι απαραίτητες για την εξασφάλιση των στόχων του Ιράν.<br /><br />Παράλληλα, φέρεται να άσκησε κριτική σε σκληροπυρηνικούς αξιωματούχους, μεταξύ των οποίων το μέλος του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας Σαΐντ Τζαλίλι και ο βουλευτής Αμιρχοσεΐν Σαμπέτι, για την αντίθεσή τους στις διαπραγματεύσεις. Οι επικρίσεις του πιθανότατα απευθύνονταν έμμεσα στον Βαχιντί.<br /><br />Στο μεταξύ, Αμερικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ξεχωριστά στο Axios στις 20 Απριλίου ότι η διαπραγματευτική ομάδα των ΗΠΑ πιστεύει ότι «διαπραγματεύτηκε με τους σωστούς ανθρώπους» στο Ισλαμαμπάντ στις 11 και 12 Απριλίου. Ωστόσο, όπως δήλωσαν, «δεν είμαστε σίγουροι ποιος είναι υπεύθυνος, ούτε και οι ίδιοι».<br /><br />Κατά το Axios, οι Φρουροί της Επανάστασης ουσιαστικά ξεκαθάρισαν στην ιρανική διαπραγματευτική ομάδα κατά την επιστροφή της στην Τεχεράνη ότι «δεν μιλάει εκ μέρους» τους. Μάλιστα, φέρονται να κάλεσαν πίσω στο Ιράν την ομάδα που βρίσκονταν στο Πακιστάν.<br /><br />Αυτές οι αναφορές συμφωνούν με τις εκτιμήσεις ότι υπάρχει διχόνοια μεταξύ του Βαχιντί και του στενού κύκλου του και των μελών της διαπραγματευτικής ομάδας του Ιράν σχετικά με την διαπραγματευτική πολιτική της Τεχεράνης.</div><div><br />Ποιος έχει το πάνω χέρι<br /><br />Τα δημοσιεύματα αυτά συνάδουν επίσης με την εκτίμηση του Ινστιτούτου για την Μελέτη του Πολέμου (ISW) ότι ο νέος ανώτατος ηγέτης Μοτζταμπά Χαμενεΐ δεν έχει παίξει τον ρόλο του συντονιστή και της «γέφυρας» μεταξύ των διάφορων παρατάξεων όπως έκανε ο πατέρας του, κάτι που πιθανότατα έχει επιδεινώσει τις εντάσεις μέσα στο καθεστώς.<br /><br />Κατά τους αναλυτές του αμερικανικού think tank, o Βαχιντί φαίνεται να έχει το πάνω χέρι έναντι του Γκαλιμπάφ αυτή τη στιγμή καθώς φέρεται να είναι ο μόνος Ιρανός αξιωματούχος με άμεση πρόσβαση στον ανώτατο ηγέτη ενώ παράλληλα χρησιμεύει ως αγωγός για τη διαβίβαση βασικών αποφάσεων σε άλλους αξιωματούχους του καθεστώτος.<br /><br />Αυτό τουλάχιστον αναφέρουν ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, σύμφωνα με τα οποία, η αδυναμία των Ιρανών αξιωματούχων να επικοινωνήσουν με τον Μοτζταμπά Χαμενεΐ αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ.</div><div><br />Το άλλο κίνητρο του Γκαλιμπάφ<br /><br />Πάντως, η πίεση που ασκεί ο Γκαλιμπάφ για συμμετοχή στις συνομιλίες και η προφανής προσπάθεια επίτευξης συμφωνίας μπορεί επίσης να αποτελεί μια προσπάθεια να προστατεύσει την θέση του στο εσωτερικό και να διατηρήσει την αξιοπιστία του, παρατηρούν οι αναλυτές του ISW.<br /><br />Όπως εξηγούν, ο Γκαλιμπάφ φέρεται να φοβάται ότι η θέση του, όπως και του υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί- που επίσης συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις- διατρέχουν κίνδυνο εάν οι Φρουροί της Επανάστασης εδραιώσουν τον έλεγχό τους στη χώρα.<br /><br />Εάν έτσι δούμε τον Γκαλιμπάφ να απομακρύνεται από την θέση του, αυτό θα αποτελούσε μια μεγάλη ήττα για τον ίδιο και τις θέσεις που πρεσβεύει και φυσικά μια μεγάλη νίκη για τον Βαχιντί, ο οποίος εκτιμάται ότι θέλει να εδραιώσει τον έλεγχο όχι μόνο του στρατού του Ιράν στη σύγκρουση αλλά και της πολιτικής διαπραγματεύσεων της χώρας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.naftemporiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο δεύτερος πόλεμος στο Ιράν διεξάγεται στο εσωτερικό του.

Διαμάχη εντός του καθεστώτος- Ο επικεφαλής διαπραγματευτής, και πρόεδρος του κοινοβουλίου του Ιράν, Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλίμπαφ, φέρεται να έ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η τρωτότητα των ηγεμονικών δυνάμεων.

<a href="https://voiceofindia.me/wp-content/uploads/2026/01/empires-e1768884247819.jpg"><img border="0" height="52" src="https://voiceofindia.me/wp-content/uploads/2026/01/empires-e1768884247819.jpg" width="280" /></a><div><br /></div><div>Του <b>Νίκου Ιγγλέση</b><br />Ο σημερινός πολυπολικός κόσμος δεν εμφανίζεται, όπως νομίζουν κάποιοι, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία. Αποτελεί μάλλον τον κανόνα, ενώ χρονική εξαίρεση είναι ο μονοπολικός ή ο διπολικός κόσμος. Κάθε πόλος έχει στον πυρήνα του μια ηγεμονική δύναμη, γύρω από την οποία συνασπίζονται, με ισχυρούς (στρατιωτικούς) ή χαλαρούς (πολιτικοοικονομικούς) δεσμούς άλλες κρατικές οντότητες ή οργανώσεις.<br /><br />Κάθε πόλος διαμορφώνεται είτε από την ύπαρξη κοινών γεωπολιτικών συμφερόντων είτε από καταναγκασμούς που επιβάλλει, σε συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, μια ηγεμονική δύναμη. Στο σημερινό πολυπολικό κόσμο όλοι οι πόλοι δεν είναι ισοδύναμοι. Άλλοι έχουν μεγαλύτερη ισχύ, κινούμενοι σε πλανητικό επίπεδο και άλλοι μικρότερη, δρώντας περιφερειακά. Όλοι οι πόλοι βρίσκονται σε διαρκή ανταγωνισμό για ανακατανομή της πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής επιρροής.<br /><br />Σ’ αυτόν τον αέναο ανταγωνισμό οι ιδεολογίες διαδραματίζουν το ρόλο του «περιτυλίγματος» των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών συμφερόντων. Αυτό ίσχυε και για τις παλαιότερες ιδεολογίες (π.χ. κομμουνισμός, αστικός φιλελευθερισμός κ.α.) και ισχύει ιδιαίτερα για την κυριαρχούσα σήμερα ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης που υποβαθμίζει την κρατική κυριαρχία, διαλύει την κοινωνική συνοχή, ανατρέπει τις πολιτισμικές αξίες και ομνύει σε μια παγκόσμια αγορά που εξαρτάται από τις διεθνείς εφοδιαστικές αλυσίδες.<br /><br />Η ισχύς κάθε κράτους, των ηγεμονικών δυνάμεων συμπεριλαμβανομένων, εξαρτάται από ένα πλήθος παραγόντων και του συνδυασμού αυτών. Μεταξύ των παραγόντων που καθορίζουν την κρατική ισχύ είναι: Η γεωγραφία, το μέγεθος και το μορφωτικό επίπεδο του πληθυσμού, η κατοχή ορυκτών πόρων και ιδιαίτερα ενεργειακών, η οικονομία σε σχέση με το εύρος της παραγωγής και την τεχνολογία που ενσωματώνει, η προηγμένη αμυντική βιομηχανία, η ισχύς των ενόπλων δυνάμεων, οι συμμαχίες, η αποτελεσματική διπλωματία, η κοινωνική ομοιογένεια και συναίνεση, η ύπαρξη υψηλής εθνικής στρατηγικής (εθνικό όραμα), η ικανότητα της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας κ.α.<br /><br />Στον πολυπολικό κόσμο οι ηγεμονικές δυνάμεις εμφανίζουν ορισμένα στοιχεία τρωτότητας που οφείλονται στον μεταξύ τους έντονο ανταγωνισμό, αλλά και στην ανάδυση δυνάμεων που φιλοδοξούν να αποτελέσουν ένα νέο πόλο. Οι ηγεμονικές δυνάμεις είναι ισχυρές, αλλά όχι πανίσχυρες και δεν μπορούν να επιβάλλουν τη βούλησή τους σ’ όλες τις περιπτώσεις στις οποίες εμπλέκονται. Όταν δεν γίνεται σωστή εκτίμηση του πολύπλευρου συσχετισμού ισχύος, τότε αυτές αναγκάζονται να καταβάλουν το ανάλογο κόστος σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο.<br /><br />Χαρακτηριστικές περιπτώσεις τρωτότητας των ηγεμονικών δυνάμεων είναι της Ρωσίας στον πόλεμο με την Ουκρανία, των ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν και της Κίνας στον παγκόσμιο εμπορικό-δασμολογικό πόλεμο, λόγω της καθοριστικής εξάρτησής της από τις εξαγωγές. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις ανάδυσης περιφερειακών ηγεμονικών δυνάμεων είναι το Ιράν και η Τουρκία.<br /><br />Η Ρωσία<br /><br />Η ρωσική εισβολή, το Φεβρουάριο του 2022, παρά την αρχική επιτυχία της, με την κατάληψη περίπου του 20% του εδάφους της Ουκρανίας, έχει οδηγηθεί σ’ έναν πόλεμο χαρακωμάτων και κατατριβής. Επί τέσσερα χρόνια ανταλλάσσονται καθημερινά πλήγματα με πυραύλους και drones κατά των ενεργειακών υποδομών, των βιομηχανικών εγκαταστάσεων και των συγκοινωνιακών δικτύων των δύο αντιπάλων. Η Ρωσία, όλο αυτό το διάστημα, έχει καταβάλει μεγάλο κόστος ανθρώπινων απωλειών και στρατιωτικού υλικού, υπέστη επώδυνες οικονομικές κυρώσεις και απώλεσε την επιρροή που ασκούσε στην ΕΕ ως κύριος ενεργειακός προμηθευτής της. Το διεθνές κύρος της υποχώρησε και έδειξε αδυναμία να στηρίξει συμμάχους της, όπως η Συρία του Άσαντ, η Βενεζουέλα του Μαδούρου και η Κούβα. Δεν πέτυχε το στρατηγικό στόχο της να εντάξει την όλη Ουκρανία, που μεγάλο μέρος του πληθυσμού της είναι Ρώσοι, στη δική της σφαίρα επιρροής. Αντίθετα, προωθείται από τις Βρυξέλλες η προσχώρηση της Ουκρανίας στην ΕΕ και σχεδιάζεται η δημιουργία μιας νέας στρατιωτικής συμμαχίας μεταξύ Ευρώπης και Κιέβου. Πόσο πιο δύσκολη θα ήταν η θέση της Ρωσίας αν οι ΗΠΑ, υπό τη Διοίκηση Τραμπ, δεν είχαν σταματήσει, εδώ και ένα χρόνο, την άμεση οικονομική και στρατιωτική στήριξη της Ουκρανίας;<br /><br />Οι ΗΠΑ.<br /><br />Τον Ιούνιο του 2025 οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί βομβάρδισαν επί 12 ημέρες το Ιράν. Στις 28 Φεβρουαρίου 2026 επιτέθηκαν ξανά. Στόχος τους η οριστική κατάργηση του πυρηνικού προγράμματός του, ο δραστικός περιορισμός της ανάπτυξης βαλλιστικών πυραύλων και η παύση της ενίσχυσης των πληρεξουσίων του στην ευρύτερη Μ. Ανατολή. Οι βομβαρδισμοί που διήρκεσαν πέντε εβδομάδες εξάλειψαν τη θρησκευτική και στρατιωτική ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας και προκάλεσαν σημαντικές καταστροφές στη χώρα, αλλά, δεν οδήγησαν στην άμεση συνθηκολόγησή της. Αντίθετα, προκάλεσαν μια παγκόσμια ενεργειακή κρίση με το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ. Ακολούθησε μια εκεχειρία δύο εβδομάδων για την πραγματοποίηση διαπραγματεύσεων. Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δε γνωρίζουμε αν θα υπάρξει μια οριστική συμφωνία, που θα ικανοποιεί τους στρατηγικούς στόχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ, αν υπάρξει και τι είδους συμβιβασμός ή αν επαναληφθούν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις.<br /><br />Το Ιράν.<br /><br />Μετά την επικράτηση της ισλαμικής επανάστασης του 1979 και τον οκταετή πόλεμο με το Ιράκ που ακολούθησε, το Ιράν, για λόγους ασφαλείας, άρχισε να οικοδομεί έναν ανεξάρτητο πόλο, συνασπίζοντας γύρω του κρατικές και μη σιιτικές δυνάμεις της περιοχής. Το ιδεολογικό πλαίσιο του νέου πόλου ήταν η εξ’ αρχής διακηρυγμένη θέση τής καταστροφής του σιωνιστικού Ισραήλ. Σημειώνεται ότι το Ιράν με το Ισραήλ δεν έχουν μεταξύ τους κοινά σύνορα γιατί παρεμβάλλονται η Συρία, η Ιορδανία και το Ιράκ. Η Ισλαμική Δημοκρατία συμμάχησε με τη Συρία του Άσαντ, οργάνωσε, χρηματοδότησε και εξόπλισε τη Χεσμπολάχ του Λιβάνου, τους Χούθι της Υεμένης, τη Χαμάς στη Γάζα και διάφορες σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ. Ο πόλος αυτός ονομάστηκε «Άξονας της Αντίστασης». Από τους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς αποκλήθηκε «Άξονας του Κακού». Παράλληλα το Ιράν ενέτεινε το πρόγραμμα εμπλουτισμού ουρανίου για την κατασκευή πυρηνικών όπλων και ανέπτυξε ένα οπλοστάσιο πυραύλων, συμπεριλαμβανομένων βαλλιστικών, καθώς και drones με στόχο να καταστεί ηγεμονική περιφερειακή δύναμη.<br /><br />Το όλο εγχείρημα αποδυναμώθηκε σημαντικά μετά την ανατροπή του Άσαντ στη Συρία και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ κατά της Χαμάς και της Χεσμπολάχ. Τώρα το Ιράν, χωρίς ισχυρούς συμμάχους, βρίσκεται αντιμέτωπο με τις στρατιωτικές μηχανές των Αμερικανών και των Ισραηλινών. Έχει ακόμα κάποια διαπραγματευτικά όπλα όπως το κλείσιμο, λόγω γεωγραφίας, του Στενού του Ορμούζ και την ικανότητά του να πλήττει τις ενεργειακές εγκαταστάσεις των άλλων χωρών του Περσικού Κόλπου. Τα όπλα αυτά είναι ικανά να αναγκάσουν τη μεγαλύτερη ηγεμονική δύναμη, τις ΗΠΑ, σε συμβιβασμό; Θα το διαπιστώσουμε το επόμενο διάστημα.<br /><br />Η Τουρκία<br /><br />Μια δεύτερη χώρα που επιχειρεί να καταστεί περιφερειακή ηγεμονική δύναμη στην περιοχή της Μ. Ανατολής είναι η Τουρκία, που θα εκμεταλλευτεί την όποια αποδυνάμωση του Ιράν και θα επιχειρήσει να συσπειρώσει τον ισλαμικό κόσμο με ιδεολόγημα τον αντισημιτισμό. Η Τουρκία κατέχει τη Βόρεια Κύπρο, η οποία αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο προβολής ισχύος στην Α. Μεσόγειο. Επίσης ελέγχει τη Συρία, μετά την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ, με εξαίρεση μια μικρή ζώνη των Δρούζων στα σύνορα με το Ισραήλ. Τουρκικές δυνάμεις βρίσκονται στο βόρειο Ιράκ, το Κατάρ, τη δυτική Λιβύη και τη Σομαλία, ενώ η Αλβανία της παρέχει ναυτικές διευκολύνσεις.<br /><br />Η Τουρκία είναι μια μεγάλη πληθυσμιακά χώρα, με αξιόλογη βιομηχανική παραγωγή, ελέγχει τα Στενά και άρα τον Εύξεινο Πόντο, έχει το δεύτερο αριθμητικά μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ και έχει αναπτύξει σημαντικά την αμυντική βιομηχανία της. Όλα αυτά την καθιστούν χρήσιμο εταίρο για τις ηγεμονικές δυνάμεις, ιδιαίτερα τη Ρωσία και την ΕΕ. Τις τουρκικές φιλοδοξίες δυσχεραίνει η έλλειψη ενεργειακών πόρων. Γι’ αυτό οι Τούρκοι αγόρασαν δύο ερευνητικά σκάφη και τέσσερα θαλάσσια γεωτρύπανα για αναζήτηση υπεράκτιων υδρογονανθράκων. Γι’ αυτό το Δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο. Το διακύβευμα βρίσκεται στην ενεργειακά πολλά υποσχόμενη Α. Μεσόγειο.<br /><br /><a href="http://-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><div><br /></div>

Η τρωτότητα των ηγεμονικών δυνάμεων.

Του Νίκου Ιγγλέση Ο σημερινός πολυπολικός κόσμος δεν εμφανίζεται, όπως νομίζουν κάποιοι, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία. Αποτελεί μάλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η νέα παγκόσμια “ενεργειακή σκακιέρα”: ΗΠΑ–Κίνα–Ανανεώσιμες και η μάχη για το μέλλον.

<img height="51" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/energy-oil-1-768x512.jpg" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η γεωπολιτική μετάβαση από το πετρέλαιο στις κρίσιμες πρώτες ύλες και τις ΑΠΕ αλλάζει τους παγκόσμιους συσχετισμούς ισχύος</span></h3>Η στροφή των ΗΠΑ στην παραδοσιακή ενέργεια ενισχύει βραχυπρόθεσμα την ισχύ τους, αλλά επιταχύνει τη μετάβαση που ενδυναμώνει τη βιομηχανική κυριαρχία της Κίνας στην πράσινη οικονομία<br /><br />Αναδιάταξη ισχύος: από το πετρέλαιο στην πράσινη ενέργεια<br /><br />Η παγκόσμια ενεργειακή ισορροπία μετατοπίζεται σταδιακά από τα ορυκτά καύσιμα προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τις κρίσιμες πρώτες ύλες. Σύμφωνα με διεθνείς αναλύσεις, η<a href="https://www.pagenews.gr/data/kina/"> Κίνα έχ</a>ει αποκτήσει κυρίαρχη θέση στην παραγωγή φωτοβολταϊκών, μπαταριών και επεξεργασίας μετάλλων όπως λίθιο, κοβάλτιο και γραφίτη.<br /><br />Παράλληλα, οι ΗΠΑ παραμένουν κυρίαρχες στην παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου, ειδικά μέσω σχιστολιθικών κοιτασμάτων, διατηρώντας ενεργειακή επιρροή μέσω συμμαχιών στη Μέση Ανατολή. <br /> Η πραγματική εικόνα των αποθεμάτων Ιράν: ~208 δισ. βαρέλια αποδεδειγμένων αποθεμάτων (όχι τρισεκατομμύρια όπως συχνά αναφέρεται)<br />Βενεζουέλα: τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα παγκοσμίως (~300 δισ. βαρέλια, κυρίως βαριά πετρέλαια)<br />Νιγηρία: ~37 δισ. βαρέλια<br />Γροιλανδία: εκτιμώμενα ανεκμετάλλευτα αποθέματα ~7,8 δισ. βαρέλια (USGS)<br /><br />Σημαντικό: οι περισσότερες περιοχές που αναφέρονται (Γροιλανδία, Κούβα, τμήματα Αφρικής) δεν έχουν επιβεβαιωμένη εμπορική εκμετάλλευση, μόνο γεωλογικές εκτιμήσεις.<br />Η πραγματική “μάχη” δεν είναι το πετρέλαιο<br /><br />Η σύγχρονη γεωπολιτική σύγκρουση μετατοπίζεται σε 3 βασικούς άξονες:<br />1. Κρίσιμες πρώτες ύλεςΚοβάλτιο (Δημοκρατία του Κονγκό)<br />Λίθιο (Νότια Αμερική)<br />Γραφίτης (κυρίως Κίνα)<br />Ταντάλιο (Αφρική & Κίνα)<br /><br />Η Κίνα ελέγχει:~85% της παραγωγής καθόδων μπαταριών<br />~90%+ επεξεργασίας γραφίτη<br />2. Ανανεώσιμη ενέργεια<br /><br />Η παγκόσμια παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ + πυρηνικά φτάνει περίπου:~40% της κατανάλωσης<br />αλλά ~55% της εγκατεστημένης ισχύος<br /><br />Η διαφορά οφείλεται στην αστάθεια (ήλιος/άνεμος). <br />3. Βιομηχανική αλυσίδα παραγωγής<br /><br />Η πραγματική ισχύς δεν είναι τα κοιτάσματα, αλλά:τεχνολογία παραγωγής<br />εφοδιαστική αλυσίδα<br />επεξεργασία μετάλλων<br /> ΗΠΑ: ενέργεια και γεωπολιτικός ρεαλισμός<br /><br />Η αμερικανική στρατηγική δίνει έμφαση:στην ενεργειακή αυτάρκεια μέσω shale oil & gas<br />στη διατήρηση επιρροής σε πετρελαιοπαραγωγικές περιοχές<br />και στην τεχνολογική υπεροχή<br /><br />Ωστόσο, δεν υπάρχουν αξιόπιστες διεθνείς αναφορές που να τεκμηριώνουν “στρατιωτικά σχέδια κατά χωρών όπως η Νιγηρία ή το Ιράν με στόχο ενεργειακή ανακατανομή”.<br />Κίνα: ο “σιωπηλός κυρίαρχος” της πράσινης ενέργειας<br /><br />Η Κίνα:κυριαρχεί στην παραγωγή ηλιακών πάνελ<br />ελέγχει μεγάλο μέρος της παγκόσμιας μπαταριοβιομηχανίας<br />έχει επενδύσει σε Αφρική και Λατινική Αμερική για πρώτες ύλες<br /><br />Η θέση της δεν βασίζεται μόνο σε ενέργεια αλλά σε βιομηχανική κυριαρχία αλυσίδας αξίας.<br />Δεν υπάρχει “μία πίτα”, αλλά πολλαπλές<br /><br />Η σύγχρονη παγκόσμια οικονομία δεν λειτουργεί πλέον ως μονοδιάστατη αγορά πετρελαίου.<br /><br />Αντί για “μοίρασμα πίτας”:υπάρχει παράλληλη ανάπτυξη ενεργειακών συστημάτων<br />πετρέλαιο (βραχυπρόθεσμα)<br />ανανεώσιμες (μακροπρόθεσμα)<br />κρίσιμες πρώτες ύλες (στρατηγικός έλεγχος)<br /><br />Ο πραγματικός νικητής δεν είναι αυτός που έχει τα περισσότερα αποθέματα, αλλά αυτός που ελέγχει την τεχνολογία και τις αλυσίδες παραγωγής<div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η νέα παγκόσμια “ενεργειακή σκακιέρα”: ΗΠΑ–Κίνα–Ανανεώσιμες και η μάχη για το μέλλον.

Η γεωπολιτική μετάβαση από το πετρέλαιο στις κρίσιμες πρώτες ύλες και τις ΑΠΕ αλλάζει τους παγκόσμιους συσχετισμούς ισχύος Η στροφή των ΗΠΑ ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σκληρό μπρα ντε φερ για τα F-35: Σκοτ “κόβει” την Τουρκία, φωτιά στη ρητορική Ουάσιγκτον–Άγκυρα,

<img height="52" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/SCOT-RICK-TRUMP01-1-768x512.jpg" width="280" /><br /><br />Η αντιπαράθεση για τα S-400, τα F-35 και τον ρόλο της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ αναζωπυρώνει τη γεωπολιτική ένταση με τις ΗΠΑ<br /><br />ΗΠΑ – Τουρκία: Νέα πολιτική σύγκρουση γύρω από τα F-35<br /><br />Η συζήτηση για την επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών F-35 επανέρχεται στο προσκήνιο, όμως αυτή τη φορά με έντονη πολιτική αντιπαράθεση εντός των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής από τη Φλόριντα Ρικ Σκοτ, με ιδιαίτερα σκληρή ανάρτηση, έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα προς την Άγκυρα:«Σου είπα, Ερντογάν το 2018 και σου το λέω ξανά: ΔΕΝ θα πάρεις τα F-35» Η τοποθέτηση αυτή ήρθε ως απάντηση σε δηλώσεις του Αμερικανού πρέσβη στην Άγκυρα, Τομ Μπάρακ, ο οποίος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο επαναπροσέγγισης και επανένταξης της Τουρκίας σε αμυντικά προγράμματα.<br /><br />Τα F-35, οι S-400 και το «αγκάθι» των κυρώσεων<br /><br />Το βασικό σημείο τριβής παραμένει η αγορά του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400 από την Τουρκία, η οποία οδήγησε:στην αποβολή της Άγκυρας από το πρόγραμμα F-35<br />στην επιβολή αμερικανικών κυρώσεων<br />σε πάγωμα στρατιωτικής τεχνολογικής συνεργασίας<br /><br />Ο πρέσβης Τομ Μπάρακ υποστήριξε ότι η υπόθεση των S-400 αποτελεί «παρεξηγημένο ζήτημα», προσθέτοντας πως:«Οι κυρώσεις δεν λειτουργούν πάντα όπως αναμένεται… οι χώρες βρίσκουν τρόπους να προσαρμόζονται»<br /><br />Παράλληλα έκανε αναφορά στην ανάγκη «επαναπροσέγγισης» με την Τουρκία στο πλαίσιο της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας.<br /><br /> Πολιτική σύγκρουση στην Ουάσιγκτον<br /><br />Η τοποθέτηση Μπάρακ προκάλεσε έντονες αντιδράσεις σε τμήμα του Κογκρέσου, με τον Ρικ Σκοτ να υιοθετεί σκληρή γραμμή απέναντι στην Άγκυρα, κατηγορώντας την για:στενές σχέσεις με τη Ρωσία και το Ιράν<br />αντιπαραθέσεις με το Ισραήλ<br />περιφερειακές πολιτικές που θεωρούνται αποσταθεροποιητικές από αμερικανικούς κύκλους<br /><br />Η ρητορική αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη τάση στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα, όπου η Τουρκία αντιμετωπίζεται ολοένα και πιο συχνά ως «δύσκολος σύμμαχος» στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Το γεωπολιτικό παρασκήνιο<br /><br />Παρά τις εντάσεις, η αμερικανική διπλωματία εξακολουθεί να βλέπει την Τουρκία ως κρίσιμο παράγοντα στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Ο πρέσβης Μπάρακ υπογράμμισε ότι η Τουρκία αποτελεί:«βασικό οικονομικό και στρατηγικό κόμβο σε μια εξαιρετικά σύνθετη περιοχή»<br /><br />και ότι η σταθερότητα της περιοχής απαιτεί μορφές συνεργασίας μεταξύ περιφερειακών δυνάμεων.<br /><br />Ωστόσο, η δήλωση αυτή δεν βρίσκει ευρεία πολιτική αποδοχή στο Κογκρέσο, όπου κυριαρχεί πιο σκληρή στάση απέναντι στην τουρκική αμυντική πολιτική.<br /><br />Η αντιπαράθεση γύρω από τα F-35 δεν αφορά μόνο ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα. Αντιπροσωπεύει τη βαθύτερη στρατηγική κρίση στις σχέσεις ΗΠΑ–Τουρκίας:εμπιστοσύνη στο ΝΑΤΟ<br />σχέση με τη Ρωσία<br />ρόλος στην Ανατολική Μεσόγειο<br />και ισορροπίες ισχύος στη Μέση Ανατολή<br /><br />Το επόμενο διάστημα αναμένεται να δείξει αν η Ουάσιγκτον θα κινηθεί προς επαναπροσέγγιση ή περαιτέρω αποστασιοποίηση από την Άγκυρα.<div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σκληρό μπρα ντε φερ για τα F-35: Σκοτ “κόβει” την Τουρκία, φωτιά στη ρητορική Ουάσιγκτον–Άγκυρα,

Η αντιπαράθεση για τα S-400, τα F-35 και τον ρόλο της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ αναζωπυρώνει τη γεωπολιτική ένταση με τις ΗΠΑ ΗΠΑ – Τουρκία: Νέα πολ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ–Κύπρος: Στρατιωτική αναβάθμιση-κλειδί που αλλάζει το παιχνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο.

<img height="49" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/xristodoulidis-768x498.jpg" width="280" /><br /><br />Η Ουάσιγκτον επενδύει στρατηγικά στη Λευκωσία – «Μέρος της λύσης, όχι του προβλήματος» δηλώνει η κυπριακή πλευρά<br /><br />Σε μια κίνηση με σαφές γεωπολιτικό αποτύπωμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύουν στρατιωτικά την Κύπρος, χρηματοδοτώντας την αναβάθμιση κρίσιμων υποδομών που μετατρέπουν το νησί σε βασικό κόμβο επιχειρήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η πρωτοβουλία, που αποκαλύφθηκε από το Associated Press, δεν αφορά απλώς στρατιωτική συνεργασία, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική αναδιάταξης δυνάμεων σε μια από τις πιο ασταθείς περιοχές του πλανήτη.<div><br />Οι αναβαθμίσεις που αλλάζουν τον ρόλο της Κύπρου<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκονται δύο κομβικές εγκαταστάσεις:Η ναυτική βάση Ευάγγελος Φλωράκης, η οποία θα αποκτήσει νέο ελικοδρόμιο ικανό να υποστηρίζει βαρέα μεταγωγικά ελικόπτερα όπως το Boeing CH-47 Chinook<br />Η αεροπορική βάση Ανδρέας Παπανδρέου, που επεκτείνεται με νέα υποδομή για εξυπηρέτηση μεγάλων στρατιωτικών αεροσκαφών<br /><br />Τα έργα χρηματοδοτούνται από την United States European Command και στοχεύουν κυρίως σε επιχειρήσεις:εκκένωσης πολιτών από εμπόλεμες ζώνες<br />ανθρωπιστικής βοήθειας<br />ταχείας ανάπτυξης δυνάμεων<br /><br />Γεωστρατηγική θέση: Το πλεονέκτημα των 229 χιλιομέτρων<br /><br />Η εγγύτητα της Κύπρου σε κρίσιμες εστίες έντασης, όπως ο Λίβανος και η Μέση Ανατολή, την καθιστά ιδανική πλατφόρμα για επιχειρήσεις ταχείας αντίδρασης.<br /><br />Το νησί έχει ήδη λειτουργήσει ως:κόμβος εκκένωσης από το Σουδάν<br />ενδιάμεσος σταθμός για επιχειρήσεις που σχετίζονται με το Ισραήλ<br />βάση για τον ανθρωπιστικό διάδρομο «Αμαλθέα» προς τη Γάζα</div><div><br /> Δηλώσεις: «Δεν είμαστε μέρος του προβλήματος»<br /><br />Ο εκπρόσωπος της Εθνικής Φρουράς, Πάρης Σαμούτης, υπογράμμισε:<br />«Η Κύπρος παραμένει μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος»<br /><br />Την ίδια στιγμή, η Λευκωσία επιμένει ότι οι υποδομές:θα χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για ανθρωπιστικούς σκοπούς<br />δεν θα αποτελέσουν βάση επιθετικών επιχειρήσεων<br />Από την ουδετερότητα στη στρατηγική σύμπλευση<br /><br />Η σημερινή συνεργασία θα ήταν αδιανόητη πριν από λίγα χρόνια. Η στροφή της Κύπρου προς τη Δύση επιταχύνθηκε:με την άρση του αμερικανικού εμπάργκο όπλων<br />με την ενίσχυση των διμερών σχέσεων επί προεδρίας Νίκος Χριστοδουλίδης<br />με την αυξανόμενη εμπλοκή της Ουάσιγκτον στην ασφάλεια της περιοχής<br /><br />Παράλληλα, οι παραδοσιακές βρετανικές βάσεις, όπως η RAF Akrotiri, παραμένουν κρίσιμες, αλλά πλέον δεν αποτελούν τη μοναδική επιλογή για τις δυτικές δυνάμεις. </div><div><br /> Ανάλυση: Γιατί οι ΗΠΑ επενδύουν τώρα στην Κύπρο<br /><br />Η κίνηση αυτή εξηγείται από τέσσερις βασικούς παράγοντες:<br /><br />1. Αποσυμφόρηση στρατιωτικών εξαρτήσεων Οι ΗΠΑ επιδιώκουν εναλλακτικές βάσεις πέρα από τις βρετανικές υποδομές.<br /><br />2. Ανάγκη για ευέλικτες επιχειρήσεις Οι κρίσεις σε Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική απαιτούν ταχεία αντίδραση.<br /><br />3. Ανταγωνισμός μεγάλων δυνάμεων Η παρουσία άλλων παικτών στην περιοχή (Ρωσία, Κίνα) καθιστά κρίσιμη την ενίσχυση δυτικών συμμάχων.<br /><br />4. Υβριδικές απειλές και ασφάλεια υποδομών Το περιστατικό drone στο Ακρωτήρι υπογραμμίζει την αυξανόμενη απειλή στην περιοχή. </div><div><br />Τι σημαίνει για την επόμενη μέρα<br /><br />Η αναβάθμιση της Κύπρου δεν είναι απλώς τεχνικό έργο – είναι στρατηγική επιλογή που:ενισχύει τη θέση της ως «ασφαλές λιμάνι»<br />την εντάσσει βαθύτερα στο δυτικό αμυντικό σύστημα<br />αυξάνει τη γεωπολιτική της αξία αλλά και την έκθεσή της σε κινδύνους<br /><br />Η ισορροπία μεταξύ ανθρωπιστικού ρόλου και στρατιωτικής αξιοποίησης θα αποτελέσει το κρίσιμο στοίχημα των επόμενων ετών.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ–Κύπρος: Στρατιωτική αναβάθμιση-κλειδί που αλλάζει το παιχνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Ουάσιγκτον επενδύει στρατηγικά στη Λευκωσία – «Μέρος της λύσης, όχι του προβλήματος» δηλώνει η κυπριακή πλευρά Σε μια κίνηση με σαφές γεωπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Θρίλερ στο Ορμούζ.Πειρατεία, απάτες με κρυπτονομίσματα και διπλωματικό πόκερ.

<div><div class="td-post-header" style="box-sizing: border-box;"><div class="separator" style="clear: both; font-family: Roboto; font-size: 16px; text-align: center;"><a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/Hormuz-1024x571.jpeg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="571" data-original-width="1024" height="42" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/Hormuz-1024x571.jpeg" width="280" /></a></div><br /><header class="td-post-title" style="box-sizing: border-box; font-family: Roboto; font-size: 16px;"><br /></header><header class="td-post-title" style="box-sizing: border-box; font-family: Roboto; font-size: 16px;"><br /></header><header class="td-post-title" style="box-sizing: border-box; font-family: Roboto; font-size: 16px;"><br /></header><header class="td-post-title" style="box-sizing: border-box; font-family: Roboto; font-size: 16px;"><br /></header><header class="td-post-title" style="box-sizing: border-box; font-family: Roboto; font-size: 16px;"><br /></header><br />Σε ένα επικίνδυνο «παιχνίδι για γερά νεύρα» εξελίσσεται η κατάσταση στα <a href="https://economico.gr/tag/ormouz/">Στενά του Ορμούζ</a>, καθώς η κρίση εισέρχεται αισίως στην ένατη εβδομάδα της. Με τη ναυσιπλοΐα να βρίσκεται σε κατάσταση παράλυσης και τη γεωπολιτική ένταση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν να χτυπά κόκκινο, το σκηνικό θυμίζει πλέον σύγχρονο θρίλερ, όπου οι στρατιωτικές επιχειρήσεις συναντούν την ψηφιακή απάτη και τις παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις.<br /><br />Η εύθραυστη εκεχειρία δέχθηκε καίριο πλήγμα στις 19 Απριλίου, όταν Αμερικανοί πεζοναύτες ακινητοποίησαν και κατέσχεσαν στον Κόλπο του Ομάν το ιρανικό πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων «Touska».</div><div class="td-post-header" style="box-sizing: border-box;"><br />Το πλοίο, που εκτελούσε το δρομολόγιο από τη Μαλαισία με φορτίο από την Κίνα, κατηγορείται από την Ουάσιγκτον για μεταφορά ειδών διπλής χρήσης, που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για στρατιωτικούς σκοπούς. Η Τεχεράνη απάντησε άμεσα, θέτοντας τη στρατηγική αρτηρία του Ορμούζ εκτός λειτουργίας και ζητώντας την άρση των αμερικανικών περιορισμών. Μοναδική αχτίδα αισιοδοξίας παραμένει η πληροφορία για την επικείμενη επιστροφή του πληρώματος στο Ιράν, μια κίνηση που ερμηνεύεται ως προσπάθεια περιορισμένης αποκλιμάκωσης.<br /><br />Ψηφιακοί «πειρατές» και λύτρα σε Bitcoin<br /><br />Μέσα στο κλίμα αβεβαιότητας, η εγκληματικότητα βρήκε πρόσφορο έδαφος στον κυβερνοχώρο. Η ελληνική εταιρεία διαχείρισης ναυτιλιακών κινδύνων MARISKS σήμανε συναγερμό, αποκαλύπτοντας μια εξεζητημένη απάτη.<br />Άγνωστοι, προσποιούμενοι τις ιρανικές αρχές, αποστέλλουν ψευδή μηνύματα σε ναυτιλιακές εταιρείες των οποίων τα πλοία έχουν εγκλωβιστεί στην περιοχή. Το αντάλλαγμα για μια «ασφαλή διέλευση»; Λύτρα σε κρυπτονομίσματα όπως Bitcoin και Tether. Η MARISKS ξεκαθαρίζει πως πρόκειται για καθαρή απάτη, υπογραμμίζοντας τους πολυεπίπεδους κινδύνους που αντιμετωπίζει πλέον η παγκόσμια ναυτιλία.<br /><br />Διπλωματικό πόκερ στο Ισλαμαμπάντ<br /><br />Ενώ στο πεδίο η ναυσιπλοΐα παραμένει σε μηδενικά επίπεδα —με την εταιρεία Diaplous να καταγράφει μόλις τέσσερις διελεύσεις το τελευταίο 24ωρο— η προσοχή στρέφεται στο Ισλαμαμπάντ.<br />Εκεί, αναμένεται ένας κρίσιμος γύρος επαφών με τη συμμετοχή του Αμερικανού Αντιπροέδρου, Τζέι Ντι Βανς, και Ιρανών διαπραγματευτών που έλαβαν το «πράσινο φως» από τον Ανώτατο Ηγέτη της χώρας. Οι δύο πλευρές κάθονται στο τραπέζι με βαριά ατζέντα, την ώρα που οι πλοιοκτήτες, ανάμεσά τους και οι Έλληνες, παραμένουν εξαιρετικά επιφυλακτικοί, αποφεύγοντας τη διέλευση από το σημείο-φωτιά της παγκόσμιας γεωστρατηγικής σκακιέρας.</div></div><div class="td-post-header" style="box-sizing: border-box;"><br /></div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a> <div><br /></div><div><br /></div><div>Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera. </div>

Θρίλερ στο Ορμούζ.Πειρατεία, απάτες με κρυπτονομίσματα και διπλωματικό πόκερ.

Σε ένα επικίνδυνο «παιχνίδι για γερά νεύρα» εξελίσσεται η κατάσταση στα Στενά του Ορμούζ , καθώς η κρίση εισέρχεται αισίως στην ένατη εβδομά...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία προετοιμάζεται αθόρυβα για πόλεμο, με κύριο στόχο το Ισραήλ.

<img src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2024/01/erdogan-turkish-army-630x400.jpg" /><br /> <br />Του <b>Αμπντουλάχ Μποζκούρτ </b><br />Μια σειρά πρόσφατων μέτρων που υιοθέτησε η κυβέρνηση του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υποδηλώνει ότι η χώρα προετοιμάζεται για ένα πολεμικό σενάριο, το οποίο χαρακτηρίζεται από σαρωτικές αλλαγές στους κανόνες στρατιωτικής και πολιτικής κινητοποίησης, την επέκταση των συστημάτων εφοδιαστικής αλυσίδας και μια επιθετική προώθηση των δυνατοτήτων σε πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones).<br /><br />Αν και η Άγκυρα δεν έχει κατονομάσει ρητά κάποιον συγκεκριμένο αντίπαλο, αυξανόμενα στοιχεία υποδηλώνουν ότι η κυβέρνηση Ερντογάν ενδέχεται να οδηγεί την Τουρκία προς μια πιθανή στρατιωτική αντιπαράθεση με το Ισραήλ, πιθανώς στο συριακό θέατρο επιχειρήσεων.<br /><br />Η ανησυχία αυτή ενισχύεται από την ολοένα και πιο πολεμική ρητορική ανώτατων αξιωματούχων και μια αξιοσημείωτη στροφή στο στρατηγικό δόγμα της Τουρκίας, στο οποίο το εβραϊκό κράτος πλαισιώνεται πλέον ως θεμελιώδης απειλή για την εθνική ασφάλεια.<br /><br />Ο Ερντογάν έχει επιχειρήσει και στο παρελθόν να ωθήσει την Τουρκία προς μια τέτοια αντιπαράθεση.<br /><br />Το 2010, μετά το πολύνεκρο περιστατικό του Μαβί Μαρμαρά στην Ανατολική Μεσόγειο, επεδίωξε μια στρατιωτική απάντηση κατά του Ισραήλ, αλλά τελικά εμποδίστηκε από την αντίσταση ανώτατων στρατηγών. Αυτός ο θεσμικός περιορισμός, ωστόσο, έχει έκτοτε διαλυθεί.<div><a href="https://www.tribune.gr/world/news/article/945026/i-toyrkia-proetoimazetai-athoryva-gia-polemo-me-kyrio-stocho-to-israil.html"><b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία προετοιμάζεται αθόρυβα για πόλεμο, με κύριο στόχο το Ισραήλ.

Του Αμπντουλάχ Μποζκούρτ  Μια σειρά πρόσφατων μέτρων που υιοθέτησε η κυβέρνηση του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υποδηλώνει ότι η ...

Διαβάστε την συνέχεια

Βαθαίνει η ένταση Τουρκίας-Ισραήλ εν μέσω της συγκρουσιακής πολιτικής Ερντογάν.

<img height="48" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2024/04/erdogan-2-630x400.jpg" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η εκστρατεία της Άγκυρας κατά του Ισραήλ υπό την ηγεσία του Ερντογάν σηματοδοτεί μια βαθύτερη στρατηγική αντιπαράθεση και την κλιμάκωση των εντάσεων στη Μέση Ανατολή.</span></h3>Η Άγκυρα ξεπέρασε ακόμη ένα όριο στη σταδιακά κλιμακούμενη αντιπαράθεσή της με το Ισραήλ.<br /><br />Το κατηγορητήριο δικαστηρίου της Κωνσταντινούπολης, που ζητά την καταδίκη του Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και άλλων 34 Ισραηλινών αξιωματούχων σε ποινή φυλάκισης έως και 4.596 ετών, δεν αποτελεί νομικό ελιγμό βασισμένο στη λογική· πρόκειται για ένα πολιτικό τέχνασμα.<br /><br />Οι κατηγορίες περιλαμβάνουν τη «γενοκτονία» και τα «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας».<br /><br />Εντάσσονται απόλυτα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο: η Τουρκία, υπό τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, οξύνει τις εντάσεις με το Ισραήλ με τρόπους που εγκυμονούν κινδύνους για μια ενδεχόμενη ένοπλη σύγκρουση.<br /><br />Ωστόσο, η κλιμακούμενη στάση του Ερντογάν απέναντι στο Ισραήλ είναι σκόπιμη και υπολογισμένη, ενώ προηγείται του σημερινού πολέμου με το Ιράν.<br /><br />Οι ρίζες της εχθρότητας της Άγκυρας προς το Ισραήλ ανάγονται στο 2008, όταν ο Ερντογάν άρχισε να αποδομεί συστηματικά την άλλοτε ισχυρή συνεργασία της Τουρκίας με το κράτος του Ισραήλ.<br /><br />Μια σχέση που υπήρξε καρποφόρα και βασισμένη στην εμπιστοσύνη, εδραιωμένη στην ανταλλαγή πληροφοριών, τη στρατιωτική συνεργασία, τον τουρισμό και το εμπόριο, έδωσε τη θέση της σε μια εκστρατεία διασυρμού και εχθρότητας.<br /><br />Στη σύνοδο κορυφής του Νταβός το 2009, ο Ερντογάν προσέβαλε προσωπικά τον Ισραηλινό Πρόεδρο Σιμόν Πέρες, χαρακτηρίζοντας το Ισραήλ ως μια χώρα που σκοτώνει παιδιά.<br /><br />Ακολούθησε η πρόθυμη αποδοχή της Άγκυρας να επιτρέψει στη Χαμάς να εγκαθιδρύσει μόνιμη οργανωτική παρουσία εντός της Τουρκίας, την οποία η οργάνωση -που έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική από τις ΗΠΑ- χρησιμοποιεί έκτοτε ως βάση για τον σχεδιασμό τρομοκρατικών επιθέσεων στο Ισραήλ, τη στρατολόγηση μαχητών και τη συγκέντρωση πόρων.<br /><br />Η υποστήριξη του Ερντογάν προς τις ισλαμιστικές επιδιώξεις ξεκίνησε με τη Χαμάς.<br /><br />Η προστασία που παρείχε η Άγκυρα σε τζιχαντιστικές οντότητες κατά τη διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου, ως μέσο για την ανατροπή του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ, είναι καλά τεκμηριωμένη, όπως και η προθυμία της Τουρκίας να υπερασπιστεί και να στηρίξει το κίνημα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.<br /><br />Στην περίπτωση της Χαμάς, οι υποστηρικτές του Ερντογάν σπεύδουν να επισημάνουν ότι είναι απαραίτητο και επωφελές για την Τουρκία να διατηρεί διαύλους επικοινωνίας μαζί της.<br /><br />Υποστηρίζουν ότι η Τουρκία μπορεί να διαδραματίσει ζωτικό ρόλο ως μεσολαβητής μεταξύ της Χαμάς και του Ισραήλ.<br /><br />Όμως η Άγκυρα δεν διατηρεί διάλογο με τη Χαμάς επειδή ενδιαφέρεται για την προώθηση της ειρήνης μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Διατηρεί σχέσεις μαζί της ώστε να μπορεί να βοηθήσει στην εργαλειοποίηση της οργάνωσης εναντίον του Ισραήλ.<br />Σκληραίνει η στάση της Τουρκίας μετά τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου<br /><br />Μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου, διαπιστώνει κανείς ότι η θέση της Τουρκίας έναντι του Ισραήλ έχει σκληρύνει, μετατρεπόμενη σε απροκάλυπτη εχθρότητα.<br /><br />Το καθεστώς Ερντογάν δεν ενδιαφέρεται για την καλλιέργεια της ειρήνης.<br /><br />Μέσω των φιλικών προς αυτό Μέσων Ενημέρωσης, υποστηρίζει ανοιχτά την εξόντωση του Ισραήλ.<br /><br />Σύμφωνα με τον ισχυρό αρθρογράφο Ιμπραήμ Καραγκιούλ της εφημερίδας Γενί Σαφάκ, οι Εβραίοι έχουν «διαφθείρει την ανθρώπινη γενετική» και πρέπει να ληφθούν μέτρα για τη διάλυση της κρατικής υπόστασης του Ισραήλ.<br /><br />Η ρητορική της Άγκυρας έχει ενταθεί σε πρωτοφανή βαθμό.<br /><br />Σε επίσημη δήλωσή του, το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών συνέκρινε πρόσφατα τον Νετανιάχου με τον Χίτλερ -μια γκροτέσκα και εμπρηστική κατηγορία που δεν εξυπηρετεί κανέναν διπλωματικό σκοπό πέρα από την κλιμάκωση.<br /><br />Τέτοια γλώσσα δεν αντανακλά απλώς οργή· είναι σχεδιασμένη να κινητοποιήσει το εγχώριο και περιφερειακό ακροατήριο, απομονώνοντας παράλληλα το Ισραήλ διεθνώς.<br /><br />Η ευθυγράμμιση της Τουρκίας με οντότητες όπως η Χαμάς την φέρνει σε σύγκρουση όχι μόνο με το Ισραήλ, αλλά και με την ευρύτερη δυτική αρχιτεκτονική ασφάλειας στην οποία υποτίθεται ότι ανήκει.<br /><br />Εξηγεί επίσης τις στρατηγικές προτιμήσεις της Άγκυρας σε άλλα σημεία της περιοχής.<br /><br />Παρά τον ανταγωνισμό της με το Ιράν, η Τουρκία έχει επανειλημμένα δώσει σήματα ότι προτιμά την επιβίωση του ιρανικού καθεστώτος παρά την κατάρρευσή του.<br /><br />Ένα εξασθενημένο ή κατακερματισμένο Ιράν θα μπορούσε να προκαλέσει αστάθεια, αλλά θα εξάλειφε επίσης ένα αντίβαρο προς το Ισραήλ.<br /><br />Τα λόγια του Ερντογάν υποδηλώνουν ότι η προσέγγιση της Τουρκίας ξεπερνά τη ρητορική και πολιτική αντιπαράθεση και κινείται προς την έμμεση απειλή στρατιωτικής δράσης.<br /><br />Το 2024, ο Ερντογάν άφησε να εννοηθεί ότι η Τουρκία θα μπορούσε να λάβει μέτρα κατά του Ισραήλ, παρόμοια με τις επεμβάσεις της στη Λιβύη και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ – δύο περιπτώσεις όπου η Άγκυρα ανέπτυξε στρατιωτικά μέσα, συμβούλους και δυνάμεις δι’ αντιπροσώπων για να διαμορφώσει το αποτέλεσμα στο πεδίο. Αυτές δεν είναι κενές συγκρίσεις· είναι μηνύματα.<br /><br />Συνεπώς, ο κίνδυνος δεν είναι απλώς η διπλωματική επιδείνωση, αλλά ο λανθασμένος υπολογισμός.<br /><br />Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν έχει αφήσει να εννοηθεί ότι το Ισραήλ ενδέχεται σύντομα να χαρακτηρίσει την Τουρκία ως τον κύριο αντίπαλό του, ιδιαίτερα σε ένα σενάριο μετά την εποχή του Ιράν, όπου η Τεχεράνη δεν θα κατέχει πλέον αυτόν τον ρόλο.<br /><br />Αυτή η πλαισίωση είναι αποκαλυπτική. Προϋποθέτει ότι το Ισραήλ χρειάζεται έναν μοναδικό εχθρό και ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να αναλάβει αυτή τη θέση.<br /><br />Η απόφαση του τουρκικού δικαστηρίου να φυλακίσει Ισραηλινούς αξιωματούχους μπορεί να εκληφθεί όχι ως μια μεμονωμένη πρόκληση, αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής.<br /><br />Η κυβέρνηση Ερντογάν αξιοποιεί κάθε διαθέσιμο μέσο -νομικό, ρητορικό, διπλωματικό και ενδεχομένως στρατιωτικό- για να αμφισβητήσει τη θέση του Ισραήλ στην περιοχή.<br /><br />Αυτή δεν είναι η συμπεριφορά ενός προσεκτικού μεσολαβητή. Είναι η στάση ενός κράτους που επιζητά τη σύγκρουση, διατηρώντας παράλληλα τη δυνατότητα εύλογης άρνησης των προθέσεών του.<br /><br />Για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους, οι συνέπειες είναι σοβαρές.<br /><br />Η Τουρκία παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ, ωστόσο οι ενέργειές της αποκλίνουν ολοένα και περισσότερο από τα συμφέροντα της Συμμαχίας.<br /><br />Εμβαθύνοντας τους δεσμούς της με τη Χαμάς, ανεχόμενη -ή ακόμα και ενθαρρύνοντας- την αντι-ισραηλινή υποκίνηση και δίνοντας σήματα ετοιμότητας για στρατιωτική κλιμάκωση, η Άγκυρα δοκιμάζει τα όρια της διπλωματίας.<br /><br />Αν αφεθεί ανεξέλεγκτη, αυτή η πορεία όχι μόνο θα αποσταθεροποιήσει περαιτέρω τις τουρκο-ισραηλινές σχέσεις, αλλά θα περιπλέξει και τις προσπάθειες των ΗΠΑ να διαχειριστούν μια ήδη εύφλεκτη Μέση Ανατολή.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Βαθαίνει η ένταση Τουρκίας-Ισραήλ εν μέσω της συγκρουσιακής πολιτικής Ερντογάν.

Η εκστρατεία της Άγκυρας κατά του Ισραήλ υπό την ηγεσία του Ερντογάν σηματοδοτεί μια βαθύτερη στρατηγική αντιπαράθεση και την κλιμάκωση των ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ – ΙΡΑΝ: Η ανθεκτικότητα στο κόστος και η… “στρατηγική υπομονή”.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcS6dr84XpoZTQa8PluUwfthexMK_22qiUVwOg&s" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="180" data-original-width="279" height="47" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcS6dr84XpoZTQa8PluUwfthexMK_22qiUVwOg&s" width="280" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Τελικά τελειώνει ο πόλεμος με το Ιράν ή δεν τελειώνει; Τα πάντα μοιάζουν με κινούμενη άμμο. Ο κόσμος κατακλύζεται από τη λογοδιάρροια του «πλανητάρχη» που λίγο πολύ έχει πει τα πάντα, αλλάζοντας τις απόψεις που διατυπώνει σαν τα πουκάμισα που φορά. Από την άλλη πλευρά, είναι χαρακτηριστικό το πόσο φειδωλοί και προσεκτικοί στις δημόσιες αναφορές τους είναι οι ηγέτες της Ρωσίας και της Κίνας.<div><br /><b>Μιχαήλ Βασιλείου</b><br />Η σοβαρότητα δείχνει να έχει προ πολλού χαθεί. Κι ας μη βιαστεί κανείς να ψέξει το DP ότι τάσσεται εναντίον του Τραμπ. Τον υποστηρίξαμε σε πολλές από τις θέσεις που διατύπωνε, ή μάλλον για την ακρίβεια, την ορθότητα της γενικής κατεύθυνσης σε σχέση με τις πολιτικές που ακολουθούσε η προηγούμενη κυβέρνηση των Δημοκρατικών. Άλλο όμως αυτό και άλλος ο τρόπος εφαρμογής… Δηλαδή, να μην δημιουργεί η υλοποίηση διακηρυγμένων πολιτικών την αίσθηση, ότι πέραν της πολιτικής εξέτασης και συζήτησης χρήσιμο είναι να παρέμβει και ο επιστημονικός κλάδος της ψυχιατρικής. Υπερτροφικά «εγώ» συνοδευόμενα από ανάλογες δηλώσεις οι οποίες διαρκώς αναιρούνται ή διαψεύδονται.<br /><br />Πανταχού παρών βρίσκεται ο ρόλος ενός ατόμου και η υποχρέωση όλων μας να αποδεχθούμε άκριτα, ότι αυτή η συμπεριφορά πρέπει αιωνίως να βαφτίζεται «διαπραγματευτική στρατηγική». Ήμασταν εκ των πρώτων που επιχειρηματολογήσαμε για «τη λογική της παράλογης συμπεριφοράς». Όλα όμως έχουν ένα όριο που αν δεν τηρηθεί, μπαίνεις στη σφαίρα της γραφικότητας.<br /><br />Είναι αστείο να θεωρεί κανείς ότι θα χρησιμοποιεί πανομοιότυπη συνταγή για να συναλλάσσεται στο διεθνές περιβάλλον και να περιμένει πως όλοι οι υπόλοιποι δεν θα προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους απέναντι σε κάτι που αποδεικνύεται στην πράξη ως δεδομένο της εξίσωσης. Κι όταν γνωρίζεις καλά τον αντίπαλό σου, βρίσκεις τρόπο να χειραγωγήσεις τη συμπεριφορά του προς όφελός σου. Ξεκινώντας από το να του αυξάνεις διαρκώς το κόστος…<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ επέστρεψε να πολεμήσει το Ιράν με επιχείρημα το πυρηνικό πρόγραμμα, που όμως προηγουμένως μας είχε πει ότι το «εξαφάνισε» (obliterate). Διακήρυττε πως θα κάνει… ό,τι και οι Ιρανοί στο Ισραήλ αν τολμούσε να τους πειράξει. Τώρα δεν μπορεί -ακόμα- να κλείσει συμφωνία διότι η διαπραγμάτευση σκοντάφτει, μεταξύ άλλων, πάλι σε αυτό που είχε εξαφανίσει. Το πυρηνικό πρόγραμμα.<br /><br />Ορμούζ… «στενότης» και αδιέξοδα<br /><br />Στο μεταξύ, η παγκόσμια ενεργειακή τροφοδοσία εξακολουθεί να παραμένει όμηρος αυτής της κατάστασης. Οι Ιρανοί έκλεισαν στην πράξη το Ορμούζ και μόνο απειλώντας όποιον σκόπευε να περάσει. Για να αρθεί αυτός ο αποκλεισμός, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να εφαρμόσουν ναυτικό αποκλεισμό… επί του υφιστάμενου αποκλεισμού!<br /><br />Τα έλεγε η Σοφία η Βούλτεψη -έτοιμη για σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του πρωθυπουργού- και δεν την άκουγαν. «Τα Στενά του Ορμούζ είναι πάρα πολύ στενά, δεν είναι φτιαγμένα για πόλεμο, ναρκοθετούνται εύκολα». Θα ήθελα να είμαι από μια γωνιά να βλέπω την έκφραση στο πρόσωπο του Θάνου Ντόκου όταν πρωτοδιάβασε -ή άκουσε- τη δήλωση. Μήπως αισθάβθηκε απειλή για τη θέση του…<br />Εάν ο στόχος ήταν η επιβολή κόστους στο ιρανικό καθεστώς, έχει λογική, που όμως πρέπει να «ζυγιστεί» απέναντι στο «ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται». Πέραν του ότι στην πράξη αποδεικνύεται πως η γεωγραφία πάλι είναι καταλυτικής σημασίας για τις δυνατότητες ουσιαστικού ελέγχου του Στενού. Αυτό δημιουργεί συνθήκες παγίδευσης της Ουάσινγκτον που εκτίθεται, καθώς διαπιστώνει στην πράξη ότι δεν φθάνουν οι βόμβες από τον ουρανό για να φέρουν μονιμα το επιθυμητό αποτέλεσμα. Εδώ δεν μπορούν να το φέρουν ούτε προσωρινά…<br /><br />Εν ολίγοις, όσο ο στόχος ανατροπής του καθεστώτος αποδεικνύεται ανέφικτος στην πράξη, τα δεδομένα επί του πεδίου δεν θα αλλάξουν εύκολα. Ανθεκτικότητα και στρατηγική υπομονή χρειάζεται. Και όπως αποδεικνύεται στην πράξη, η προεργασία των Ιρανών για μια κατάσταση όπως η σημερινή, αποδεικνύεται αρκετά επιμελής και μεθοδική. Η δε ανθεκτικότητα στο κόστος, καθορίζει εν πολλοίς και τα περιθώρια επίδειξης στρατηγικής υπομονής.<br /><br />Οι Αμερικανοί, από κόστος… έχουν μπόλικο, τόσο οικονομικό όσο και εσωτερικό πολιτικό. Πέρα από τις συνέπειες που θα φανούν εν καιρώ στο επίπεδο των στρατηγικών τους συμμαχιών. Οι Ιρανοί διαβάζουν αυτή την πραγματικότητα καθημερινά και εκτιμούν ότι ο χρόνος κυλά προς όφελός τους. Στους δε δυο τομείς κόστους που εξετάζουμε, η εσωτερική διάσταση δεν δείχνει να πήγε όπως τη σχεδίαζαν οι αντίπαλοι των μουλάδων.<br /><br />Εάν υπήρχε εσωτερικό μέτωπο κατά του καθεστώτος, προφανώς η κατάσταση θα ήταν διαφορετική. Την επαύριον του πολέμου, θα υπάρξουν συγκριτικές αναφορές στη γκάφα της ρωσικής FSB (διάδοχος της KGB) με τις εκτιμήσεις για την Ουκρανία. Είχε ενστάσεις η υπηρεσία κατασκοπείας εξωτερικού (SVR) και ο επικεφαλής διασύρθηκε δημόσια από τον Πούτιν. Μόνο που αποδείχθηκε στην πράξη ότι είχε δίκιο…<br /><br />Τι εννοούμε με αυτό; Υπάρχει κάτι παρόμοιο στις εκτιμήσεις των υπηρεσιών πληροφοριών προ της επίθεσης στο Ιράν; Εάν υπάρχουν και προέρχονται από τις ΗΠΑ, έχουμε σαφώς κάποια ομοιότητα, αν και δεν γνωρίζουμε εάν κάποια από τις υπηρεσίες είχε αντιδράσει αλλά δεν εισακούστηκε. Εάν προέρχονται από υπηρεσία εκτός των ΗΠΑ, θα πρέπει να εξεταστεί -ως σενάριο τουλάχιστον- και η εκδοχή της χειραγώγησης. Βέβεαια, ο Τραμπ οργίζεται όταν ακούει ότι τον παρέσυραν σε πόλεμο.<br /><br />Δεν χρειάζεται να είσαι… ακαδημαϊκός των διεθνών υποθέσεων για να αντιληφθείς ότι κάθε εμπλεκόμενη χώρα έχει διαφορετικά συμφέροντα να εξυπηρετήσει, άρα διαφορετικά κίνητρα συμμετοχής. Κάποια στιγμή θα ασχοληθούμε με το τι κέρδισαν και τι έχασαν οι εμπόλεμοι. Και όχι μόνο.<br />Προς το παρόν όμως, θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε τις καθημερινές… κυμαινόμενης σοβαρότητας «αναλύσεις» διαφόρων στα τηλεοπτικά παράθυρα. Και θα συνεχίσουμε να «διασκεδάζουμε» με την πρεμούρα πολλών να σπεύδουν να ανακηρύξουν νικητές και ηττημένους. Αναλόγως πάντα των «οπαδικών» τους προτιμήσεων και των γενικότερων προδιαθέσεων. Τόσο χάλια. Γιατί όχι όμως από την άλλη; Το ίδιο δεν κάνει και ο Τραμπ; Εύλογος αντίλογος.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

ΗΠΑ – ΙΡΑΝ: Η ανθεκτικότητα στο κόστος και η… “στρατηγική υπομονή”.

Τελικά τελειώνει ο πόλεμος με το Ιράν ή δεν τελειώνει; Τα πάντα μοιάζουν με κινούμενη άμμο. Ο κόσμος κατακλύζεται από τη λογοδιάρροια του «π...

Διαβάστε την συνέχεια