Το Ιράν φλέγεται, αλλά Ρώσοι και Κινέζοι δεν βιάζονται: Αδυναμία ή επιλογή;

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/03/22603984559.png"><img height="38" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/03/22603984559.png.pagespeed.ce.g5OEJBvZ7U.png" width="280" /></a><br /><br /><b>Γιώργος Σκαφιδάς</b><br />Ηταν Ιανουάριος του 2024, όταν το Ιράν εντάχθηκε στην ομάδα των BRICS, παίρνοντας θέση δίπλα στη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία, την Κίνα και τη Νότια Αφρική· και Οκτώβριος του 2024, όταν πήρε μέρος για πρώτη φορά ως κανονικό μέλος σε Σύνοδο Κορυφής των BRICS.<br /><br />Μάλιστα στις επίσημες φωτογραφίες της εν λόγω Συνόδου, που είχε πραγματοποιηθεί επί ρωσικού εδάφους, στην πόλη Καζάν, ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν στέκεται δίπλα στον Εμιρατινό σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ζάγεντ Αλ Ναχιάν. Παράξενο; Όχι με τα τότε δεδομένα. Ιράν και Εμιράτα είχαν άλλωστε ενταχθεί ταυτόχρονα στις τάξεις της ομάδας των BRICS.<br /><br />Σχεδόν δύο χρόνια μετά ωστόσο, το κλίμα έχει πια αλλάξει άρδην, με τους Ιρανούς να βομβαρδίζουν τις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου που φιλοξενούν αμερικανικές δυνάμεις, των ΗΑΕ συμπεριλαμβανομένων, και τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας των BRICS να παρακολουθούν από απόσταση, χωρίς να παρεμβαίνουν, καθώς το Ιράν δέχεται συντριπτικά πλήγματα από Αμερικανούς και Ισραηλινούς.<br /><br />Προτού ξεκινήσουν οι αμερικανοϊσραηλινές επιχειρήσεις κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, οι Ρώσοι και οι Κινέζοι ήταν, φαινομενικά έστω, οι «καλύτεροι φίλοι» των Ιρανών, από τους οποίους προμηθεύονταν drones οι μεν, ενέργεια οι δε. Οι Ρώσοι είχαν μάλιστα συνάψει με το Ιράν, μέσα στο 2025, και μια αξιοσημείωτη 20ετή συμφωνία στρατηγικής εταιρικής σχέσης.<br /><br />Όταν όμως η Τεχεράνη βρέθηκε αντιμέτωπη με μια υπαρξιακών διαστάσεων απειλή μετά τις 28 Φεβρουαρίου, τη μεγαλύτερη που έχει κληθεί να αντιμετωπίσει μετά το 1979, το Πεκίνο και η Μόσχα δεν έσπευσαν να τη συνδράμουν, τουλάχιστον όχι εμφανώς και όχι στον βαθμό που θα περίμενε κανείς.<br /><br />Γιατί; Απλώς επειδή δεν μπορούν ή μήπως επειδή δεν θέλουν;<br /><br />Μόσχα και Πεκίνο έχουν άλλες προτεραιότητες αυτήν την περίοδο. Αυτό είναι σαφές. Οι μεν Ρώσοι την Ουκρανία, οι δε Κινέζοι την Ταϊβάν.<br /><br />Η στρατιωτική εμπλοκή των Αμερικανών στο μέτωπο του Ιράν, με τον τρόπο μάλιστα με τον οποίο εξελίσσεται τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, θα μπορούσε ίσως να ωφελήσει τους Ρώσους και τους Κινέζους εξ αντανακλάσεως, τόσο σε πρακτικό επίπεδο, καθώς αποσπά την προσοχή και τους πόρους των Αμερικανών από τα μέτωπα της Ουκρανίας και της Ταϊβάν, όσο και σε επίπεδο προπαγανδιστικό, καθώς αναβιώνει έναν παλαιού τύπου αμερικανικό ιμπεριαλισμό που μπορεί να ξυπνήσει αρνητικές μνήμες στις χώρες του καλούμενου παγκοσμίου νότου όπου η Μόσχα και το Πεκίνο διεκδικούν μεγαλύτερη επιρροή.<br /><br />«Η σιωπή της Κίνας σε σχέση με το Ιράν αποκαλύπτει τις πραγματικές της προτεραιότητες», γράφει ο Γιανγκ Σιαοτόνγκ (Horizon Insights) σε ανάλυσή του στο Al Jazeera, υποστηρίζοντας ότι το Ιράν – μια χώρα που είχε ενταχθεί στην πρωτοβουλία Ζώνη και Δρόμος καθώς και στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης – πλέον «δεν είναι τόσο σημαντικό για την Κίνα».<br /><br />Η στροφή του Τραμπ στο δυτικό ημισφαίριο όπως αυτή εκδηλώνεται πια στο πλαίσιο του «δόγματος Ντονρόε» και η ενδεχόμενη «ανοχή» του Αμερικανού προέδρου στο θέμα της Ταϊβάν, θα μπορούσαν ενδεχομένως να αξιολογηθούν ως «βολικές» εξελίξεις από τη σκοπιά των κινεζικών συμφερόντων, ενώ προφανώς θα πρέπει να συνυπολογίσει κανείς και το γεγονός ότι οι ΗΠΑ ήταν ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Κίνας το 2025, παρά τα «πυρά» των δασμών και τις απειλές Τραμπ.<br /><br />Ακόμη κι έτσι ωστόσο, από την άλλη πλευρά, η απώλεια ερεισμάτων στη διεθνή σκηνή (του Χαμενεΐ στο Ιράν, του Μαδούρο στη Βενεζουέλα) δεν μπορεί να αφήνει παντελώς «ασυγκίνητο» ή «απροβλημάτιστο» το Πεκίνο το οποίο τηρεί στάση αναμονής περιμένοντας να δει πώς θα είναι τα δεδομένα επί του πεδίου έπειτα από τον τρέχοντα πόλεμο, έναν πόλεμο ο οποίος, σύμφωνα με τον ίδιο τον Νετανιάχου, μπορεί να τελειώσει πιο γρήγορα από όσο πολλοί νομίζουν.<br /><br />Οσο για τη Ρωσία του Πούτιν, εκείνη πλέον «βολεύεται» βλέποντας τις τιμές του πετρελαίου να ανεβαίνουν και τις δυτικές κυρώσεις που ίσχυαν σε βάρος της λόγω του πολέμου στην Ουκρανία να χαλαρώνουν στην πράξη υπό το βάρος των νέων αναγκών.<br /><br />Από εκεί και πέρα ωστόσο, πέρα από τις όποιες ακούσιες συνέπειες της νέας σύγκρουσης γύρω από το Ιράν κάποιες από τις οποίες μπορεί να ωφελούν τη Ρωσία, η απροθυμία της Μόσχας να παρέμβει κρύβει πραγματικές ρωσικές αδυναμίες, όπως αναφέρουν σε ανάλυσή τους στο περιοδικό Foreign Affairs οι Αλεξάντερ Γκαμπούεφ, Σεργκέι Βακουλένκο και Νικόλ Γκραγιέφσκι.<br /><br />Σύμφωνα με τη σχετική ανάλυση: «Όταν οι φίλοι της Ρωσίας έχουν ανάγκη, η Μόσχα εκδίδει έντονες δηλώσεις, αλλά δεν κάνει τίποτα άλλο. Στα τέλη του 2023, απέτυχε να παρέμβει στον σύντομο πόλεμο μεταξύ της συμμάχου της, Αρμενίας, και του Αζερμπαϊτζάν, επιτρέποντας στο Μπακού να ανακτήσει τον έλεγχο του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Έναν χρόνο αργότερα, άφησε τις δυνάμεις των ανταρτών να ανατρέψουν το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Δαμασκό. Μέσα στον περασμένο χρόνο, οι Ηνωμένες Πολιτείες απήγαγαν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, βασικό εταίρο της Μόσχας στη Λατινική Αμερική, χωρίς να συναντήσουν κανένα ρωσικό εμπόδιο. Όλες αυτές οι περιπτώσεις αποκαλύπτουν τους περιορισμούς της ρωσικής δύναμης να διαμορφώνει τις εξελίξεις διεθνώς».<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ιράν φλέγεται, αλλά Ρώσοι και Κινέζοι δεν βιάζονται: Αδυναμία ή επιλογή;

Γιώργος Σκαφιδάς Ηταν Ιανουάριος του 2024, όταν το Ιράν εντάχθηκε στην ομάδα των BRICS, παίρνοντας θέση δίπλα στη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ιν...

Διαβάστε την συνέχεια

Δια της διολισθήσεως ο Μητσοτάκης ενέπλεξε την Ελλάδα στον πόλεμο…

<img height="49" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/03/Image11-1-825x540.jpg" width="280" /><br /><br />Ο Σταύρος Λυγερός αναλύει κατά πόσον η πολιτική της κυβέρνησης καθιστά την Ελλάδα εμπλεκόμενο μέρος στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής.<div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="210" src="https://www.youtube.com/embed/oQPDMyRqi8M" width="280" youtube-src-id="oQPDMyRqi8M"></iframe></div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Δια της διολισθήσεως ο Μητσοτάκης ενέπλεξε την Ελλάδα στον πόλεμο…

Ο Σταύρος Λυγερός αναλύει κατά πόσον η πολιτική της κυβέρνησης καθιστά την Ελλάδα εμπλεκόμενο μέρος στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής. πηγή Οι ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ευθεία πολεμική απειλή Ερντογάν: Η Μέση Ανατολή βράζει, το Σιωνιστικό Ισραήλ θα πληρώσει το τίμημα.

<img height="44" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-03/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-03-20_130348578.png?itok=8MWUz5xI" width="280" /><br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος για πρώτη εκτόξευσε απειλή στρατιωτικού τύπου κατά του Ισραήλ τόσο ωμά προκαλώντας άσχημα σενάρια και το Αιγαίο<br /><br />Προς μετωπική σύγκρουση Ισραήλ και Τουρκίας οδεύουμε με αφορμή τον πόλεμο στο Ιράν. Για πρώτη φορά το κράτος του Ισραήλ τίθεται από τα πιο επίσημα χείλη στο στόχαστρο της τουρκικής πολεμικής μηχανής, και αυτό λέει πολλά για το τι πιθανόν ετοιμάζουν οι Τούρκοι και στο Αιγαίο. <br /><br />Ο Τούρκος Πρόεδρος και επικεφαλής του AKP, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε δήλωσή του μετά την προσευχή για το Ραμαζάνι , δήλωσε: «Είθε αυτό το Ιντ να είναι μια ευκαιρία για ενότητα, συνύπαρξη και αδελφοσύνη και στη χώρα μας. Γιατί η Μέση Ανατολή βράζει αυτή τη στιγμή. Αυτό το Σιωνιστικό Ισραήλ έχει σφαγιάσει εκατοντάδες, χιλιάδες ανθρώπους. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα πληρώσουν το τίμημα γι' αυτό».<br /><br />Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τέλεσε την προσευχή του Ιντ στο Κεντρικό Τζαμί Γκιουνέισου στη Ριζέ.<br /><br />Στη συνέχεια, απευθυνόμενος στους πιστούς Μουσουλμάνους ο Ερντογάν είπε: «Αφήσαμε πίσω μας το Ραμαζάνι Μπαϊράμ, του οποίου η αρχή είναι το έλεος, η μέση είναι η συγχώρεση και το τέλος του είναι η σωτηρία από τα βάσανα της κόλασης, με το κήρυγμα και την προσευχή που τελέστηκαν σήμερα. Είθε ο Αλλάχ να μας δώσει να ζήσουμε πολλά ακόμη Ραμαζάνια Μπαϊράμια. Είθε ο Αλλάχ να είναι βοηθός και υποστηρικτής μας».<br /><br /> Ευχόμενος το Κρατικό Νοσοκομείο Tenzile Erdoğan, το οποίο θα εγκαινιάσουν στο προγονικό του σπίτι, να είναι ωφέλιμο για την περιοχή Güneysu και τα Ριζά του Πόντου, ο Ερντογάν συνέχισε ως εξής:<br /><br />«Αφήσαμε πίσω μας ένα πολύ ευλογημένο Ραμαζάνι, αλλά ο ισλαμικός κόσμος βρίσκεται σε πολύ σοβαρό πρόβλημα. Όπως γνωρίζετε, η Μέση Ανατολή βράζει. Χάνουμε συνεχώς μάρτυρες και βετεράνους. Είθε ο Αλλάχ να μας προστατεύσει και να μας διαφυλάξει από την καταστροφή των Σιωνιστών το συντομότερο δυνατό.<br /><br />Είθε να καταστρέψει ολοκληρωτικά το Ισραήλ στο όνομα του ένδοξου ονόματός Του «Αλ-Καχάρ» (Ο Υποτακτικός). Φυσικά, μαζί με όλα αυτά, όπως εξέφρασε ο μελετητής μας στην προσευχή του, η στάση μας είναι πολύ σημαντική.<br /><br />Η στάση των Μουσουλμάνων είναι πολύ σημαντική. Αυτά τα πράγματα δεν επιτυγχάνονται με κενά λόγια. Η λατρεία μας και οι προσπάθειές μας σε αυτό το θέμα είναι αυτές που θα φτάσουν στον Αλλάχ μας με τον συντομότερο δυνατό τρόπο.<br /><br />Το περιμένουμε αυτό από τους Μουσουλμάνους. Είθε ο Αλλάχ να μας φέρει κοντά στην ενότητα και την αλληλεγγύη του ισλαμικού κόσμου.<br /><br />Είθε να διαιωνίσει την ενότητα και την αλληλεγγύη σας, αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές. Ας εκπληρώσουμε τις απαιτήσεις της αδελφότητάς μας, από τώρα και στο εξής. Ας μην κάνουμε συμβιβασμούς επειδή είμαστε αδέρφια. Με αυτή την ευκαιρία, σας συγχαίρω και πάλι για το Ραμαζάνι Μπαϊράμ μας. Είθε ο Αλλάχ να είναι βοηθός και υποστηρικτής μας. Είθε η ενότητα και η συνεννόησή μας να διαρκέσουν.»<br /><br />Ο Πρόεδρος Ερντογάν, ο οποίος αντάλλαξε επίσης ευχές για το Eid με δημοσιογράφους έξω από το τζαμί, δήλωσε τα εξής:<br /><br />«Αφήσαμε πίσω μας τον ευλογημένο μήνα του Ραμαζανιού, του οποίου η αρχή είναι το έλεος, η μέση του είναι η συγχώρεση και το τέλος του είναι η απελευθέρωση από τα αιώνια βάσανα, και σήμερα έχουμε την τιμή να γιορτάσουμε το Eid al-Fitr. Είθε ο Αλλάχ να δώσει το Eid al-Fitr να αποτελέσει μέσο σωτηρίας και αναγέννησης για ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο.<br /><br />Είθε να αποτελέσει επίσης μέσο ενότητας, συνύπαρξης και αδελφοσύνης στη χώρα μας. Η Μέση Ανατολή βράζει αυτή τη στιγμή και αυτό το σιωνιστικό Ισραήλ, όπως γνωρίζετε, έχει σφαγιάσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα πληρώσουν το τίμημα γι' αυτό. Είθε ο Αλλάχ να είναι βοηθός και υποστηρικτής μας. Είθε το Eid al-Fitr να αποτελέσει πηγή ευλογιών για τη χώρα μας και το έθνος μας».<br /><br />Τουρκία και Ισραήλ ευρίσκονται σε μετωπική σύγκρουση λόγω διαφορετικών συμφερόντων στην Μέση Ανατολή, και ειδικά στον πόλεμο του Ιράν.<br /><br />Ερντογάν και Νετανιάχου είναι δύο ισχυρές προσωπικότητες που κινούνται προς σύγκρουση, ειδικά μετά την λήξη των επιθέσεων στο Ιράν, η ηγεσία του οποίου είναι σπόνσορας της ισλαμικής τρομοκρατίας σε Μέση Ανατολή και αλλού.<br /><br />Το πιο επικίνδυνο σε αυτήν την σύγκρουση, είναι οι απειλές που έχουν εκτοξεύσει Τούρκοι Αξιωματούχοι και ειδικοί, ότι αν υπάρξει πόλεμος Ισραήλ και Τουρκίας, ο τουρκικός στρατός θα στραφεί και κατά Ελλάδος και Κύπρου.<br /><br />Η περίοδο είναι άκρως επικίνδυνη και τα σενάρια αυτά πραγματικά απαιτούν εγρήγορση στον ελληνισμό παντού όπου και αν βρίσκεται. <div><br /></div><div> <a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ευθεία πολεμική απειλή Ερντογάν: Η Μέση Ανατολή βράζει, το Σιωνιστικό Ισραήλ θα πληρώσει το τίμημα.

Ο Τούρκος πρόεδρος για πρώτη εκτόξευσε απειλή στρατιωτικού τύπου κατά του Ισραήλ τόσο ωμά προκαλώντας άσχημα σενάρια και το Αιγαίο Προς μετω...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα: Στο όριο της πολεμικής εμπλοκής.

<img height="41" src="https://www.topontiki.gr/wp-content/uploads/2026/03/FREGATA_PSARA-1024x576.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Δημήτρης Μηλάκας</b><div>Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν εξελίσσεται σε ένα μέτωπο, αλλά σε πολλά – και κυρίως σε διαφορετικά επίπεδα έντασης. Από τη Γάζα και τα χτυπήματα στον Λίβανο, μέχρι τις επιθέσεις στην Ερυθρά Θάλασσα και τη διαρκή πίεση στα Στενά του Ορμούζ, διαμορφώνεται ένα πλέγμα συγκρούσεων χαμηλής και μεσαίας έντασης που μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να μετατραπεί σε γενικευμένη ανάφλεξη.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν να ελέγξουν αυτή τη διάχυση της κρίσης μέσω στρατιωτικής παρουσίας σε καίρια σημεία, ενώ το Ιράν απαντά έμμεσα, αξιοποιώντας δίκτυα συμμάχων και ασύμμετρων επιθέσεων. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ευρώπη προσπαθεί να προστατεύσει τα συμφέροντά της χωρίς να βρεθεί στο επίκεντρο της σύγκρουσης – και η Ελλάδα να ισορροπήσει ανάμεσα στον ρόλο του συμμάχου και τον φόβο της εμπλοκής.<br /><br />Η ευρωπαϊκή γραμμή<br /><br />Η στάση των περισσότερων χωρών της Ε.Ε. δεν είναι ουδέτερη. Είναι επιλογή υπολογισμένου ρίσκου και αποφυγής εμπλοκής. Στα Στενά του Ορμούζ, η παρουσία υπό αμερικανική ομπρέλα εκλαμβάνεται ως πιθανή εμπλοκή σε σύγκρουση με το Ιράν. Για κυβερνήσεις όπως της Γερμανίας ή της Ισπανίας, αυτό ξεπερνά τα όρια μιας «αποστολής ασφάλειας» και πλησιάζει μια de facto πολεμική διάταξη μάχης.<br /><br />Παράλληλα, η Ευρώπη λειτουργεί με διαφορετική στρατηγική κουλτούρα. Σε αντίθεση με την αμερικανική λογική της αποτροπής μέσω ισχύος, επιλέγει διπλωματία, αποκλιμάκωση και πολιτικό έλεγχο της έντασης.<br /><br />Σε αυτό προστίθεται και ο οικονομικός παράγοντας: τα Στενά του Ορμούζ είναι κρίσιμη αρτηρία για την ενέργεια, και κάθε στρατιωτική εμπλοκή ενέχει τον κίνδυνο σοβαρής διατάραξης των ενεργειακών ροών και εκτίναξης του κόστους.<br /><br />Η Ε.Ε., λοιπόν, χαράσσει μια σαφή διάκριση. Αποφεύγει τα Στενά του Ορμούζ, αλλά επιλέγει την Ερυθρά Θάλασσα, όπου το πλαίσιο είναι διαφορετικό: αποστολές επιτήρησης, συνοδείας και προστασίας εμπορικών πλοίων απέναντι σε ασύμμετρες απειλές. Με κανόνες εμπλοκής που περιορίζονται στην άμυνα, οι ευρωπαϊκές χώρες μπορούν να συμμετέχουν χωρίς να θεωρούνται εμπλεκόμενες σε πόλεμο υψηλής έντασης.<br /><br />Παρουσία με σαφή όρια<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα δεν είναι απλός παρατηρητής. Συμμετέχει ενεργά στις επιχειρήσεις στην Ερυθρά Θάλασσα, με ναυτικές μονάδες που αναλαμβάνουν αποστολές συνοδείας και επιτήρησης. Η επιλογή αυτή συνδέεται άμεσα με το γεγονός ότι η χώρα αποτελεί ναυτιλιακή δύναμη με παγκόσμια έκθεση και έχει ζωτικό συμφέρον στην ασφάλεια των θαλάσσιων οδών.<br /><br />Ταυτόχρονα, η ελληνική στάση αντανακλά μια ευρύτερη πολιτική κατεύθυνση: τη διατήρηση μιας εικόνας αξιόπιστου συμμάχου της Δύσης.<br /><br />Η συμμετοχή σε αποστολές «χαμηλότερου ρίσκου» επιτρέπει στην Αθήνα να δείχνει παρούσα, χωρίς να αναλαμβάνει το βάρος μιας άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε ενεργό ρόλο και αποφυγή πολεμικής έκθεσης.<br /><br />Ωστόσο, αυτή η ισορροπία δεν είναι απλή. Γιατί η Ελλάδα δεν διαθέτει την απόσταση που έχουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η στρατηγική σχέση της Ελλάδας με την Ουάσιγκτον δεν είναι θεωρητική· αποτυπώνεται σε συγκεκριμένες υποδομές και διευκολύνσεις που καθιστούν τη χώρα κομβικό επιχειρησιακό κόμβο των ΗΠΑ στην περιοχή.<div><br />Το δίλημμα της Αθήνας<br /><br />Εδώ βρίσκεται και ο πυρήνας του διλήμματος. Η ελληνική κυβέρνηση καλείται να κινηθεί ανάμεσα σε δύο αντικρουόμενες ανάγκες:να διατηρήσει την εμπιστοσύνη της Ουάσιγκτον<br />και ταυτόχρονα να αποφύγει μια εμπλοκή σε σύγκρουση που δεν μπορεί να ελέγξει.<br /><br />Σε μια περίοδο όπου το αμερικανικό σύστημα κινείται ξανά σε τροχιά Τραμπ, η πίεση για σαφή ευθυγράμμιση και αποδείξεις αξιοπιστίας αυξάνεται.<br /><br />Η συμμετοχή/ συνδρομή στις αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στα Στενά του Ορμούζ θα ενίσχυε αναμφίβολα τη θέση της Ελλάδας ως προνομιακού συμμάχου. Θα αποτελούσε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού προς τις ΗΠΑ.<br /><br />Το τίμημα, όμως, μιας τέτοιας επιλογής θα σήμαινε άμεση εμπλοκή σε ζώνη υψηλού κινδύνου και θα ήταν πολλαπλό:</div><div>αυξημένος κίνδυνος στοχοποίησης,<br />επιβάρυνση για την ελληνική ναυτιλία<br />και ένα δύσκολα διαχειρίσιμο εσωτερικό πολιτικό κόστος.<br /><br />Αντίθετα, η αποφυγή συμμετοχής διατηρεί την Ελλάδα εκτός του άμεσου κινδύνου, αλλά δημιουργεί μια άλλη σκιά: την εικόνα ενός συμμάχου που στηρίζει, αλλά μέχρι ενός σημείου. Σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου οι συμμαχίες αξιολογούνται με όρους πρακτικής συμβολής, αυτή η στάση μπορεί να εκληφθεί ως επιλεκτική στήριξη και περιορισμένη διαθεσιμότητα.<br /><br />Η Αθήνα επιλέγει, προς το παρόν, μια ενδιάμεση διαδρομή: συμμετοχή σε αποστολές που προστατεύουν το εμπόριο και τη σταθερότητα και αποφυγή εκεί όπου η εμπλοκή μετατρέπεται σε άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση. Είναι μια επιλογή που της επιτρέπει να είναι παρούσα χωρίς να γίνεται μέρος του πολέμου.<br /><br />Το ερώτημα, ωστόσο, είναι για πόσο θα υπάρχει αυτό το περιθώριο επιλογής. Γιατί όσο η ένταση στη Μέση Ανατολή αυξάνεται, τόσο περιορίζεται ο χώρος των «ενδιάμεσων λύσεων». Και τότε, η επιλογή δεν θα είναι γεωγραφική – Ερυθρά ή Ορμούζ –, αλλά καθαρά πολιτική: με ποιους πας και μέχρι πού.</div><div><br />Κοντινοί και απόμακροι στις ΗΠΑ<br /><br />Ποιοι Ευρωπαίοι είναι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν και μέχρι πού την Ουάσιγκτον στο «ναρκοπέδιο» του Περσικού:Ηνωμένο Βασίλειο: Ο πιο σταθερός σύμμαχος της Ουάσιγκτον, με παρουσία στον Κόλπο και ιστορικό συμμετοχής σε αντίστοιχες αποστολές. Πρώτος υποψήφιος για εμπλοκή.</div><div><br />Γαλλία: Διαθέτει στρατιωτικές βάσεις και επιχειρησιακή ικανότητα στην περιοχή. Πιο «αυτόνομη» πολιτικά, αλλά έτοιμη να κινηθεί αν χρειαστεί.<br />Ολλανδία – Δανία: Μικρότερες, αλλά πλήρως ευθυγραμμισμένες χώρες. Συμμετέχουν συχνά σε ναυτικές αποστολές. Συμπληρωματικοί παίκτες.<br />Ελλάδα: Κοντά στις ΗΠΑ και με κρίσιμες υποδομές, αλλά με αυξημένο ρίσκο. Στο όριο μεταξύ συμμετοχής και αποφυγής.<br />Γερμανία – Ιταλία – Ισπανία: Μεγάλοι παίκτες που αποφεύγουν την υψηλής έντασης εμπλοκή. Σταθερά εκτός Ορμούζ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.topontiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Ελλάδα: Στο όριο της πολεμικής εμπλοκής.

Δημήτρης Μηλάκας Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν εξελίσσεται σε ένα μέτωπο, αλλά σε πολλά – και κυρίως σε διαφορετικά επίπεδα έντασης. Από τη...

Διαβάστε την συνέχεια

Νευρικότητα στην Άγκυρα, σε σημείο καμπής οι σχέσεις Ελλάδας -Τουρκίας.

<img height="49" src="https://omegapress.gr/images/PATRIO.jpg" width="280" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη </b><br />Η Τουρκία περιμένει την εξέλιξη του πολέμου ΗΠΑ -Ισραήλ κατά του Ιράν, προκειμένου να επιλέξει στρατόπεδο και κυρίως να ζυγίσει τα επόμενα βήματα στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Ο επεκτατικός πόλεμος του Νετανιάχου ανησυχεί την Άγκυρα, το Κάιρο και άλλες χώρες που συνομιλούν μεταξύ τους. Προς το παρόν, σε σχέση με την Ελλάδα και την Κύπρο,η Τουρκία ,καταγράφει την πολιτική αμφισβήτησης του νομικού καθεστώτος του Αιγαίου και επαναδιατυπώνει τις απειλές για χρήση βίας.<br /><br />Ως πρώτη κίνηση η Άγκυρα έχει θέσει στο ΝΑΤΟ το ζήτημα της εγκατάστασης Πάτριοτ στην Κάρπαθο και ταυτόχρονα αφήνει να εννοηθεί ότι θα κλιμακώσει την εκστρατεία της. Υπό αυτή την οπτική, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις , ίσως βρίσκονται σε σημείο καμπής.Ως προς την Κύπρο , η Τουρκία ανησυχεί από την συσσώρευση δυνάμεων και οπλικών συστημάτων και φοβάται ότι θα χάσει τον έλεγχο .Προκαλεί εύλογο προβληματισμό η διατύπωση απειλών με κάθε ευκαιρία , όπως η αντίδραση σε κυπριακή Navtex για την πραγματοποίηση άσκησης, αλλά δεν κλιμακώνει γιατί οι συνθήκες είναι απαγορευτικές καθώς όλη η ΕΕ και οι ΗΠΑ στηρίζουν την Λευκωσία.</div><div><br />Οι Κούρδοι, η Κάρπαθος, το ΝΑΤΟ και τα νεύρα...<br /><br />Στην πρώτη γραμμή αυτής της πολιτικής είναι ο ναύαρχος εν αποστρατεία και σύμβουλος της τουρκικής κυβέρνησης Τζιχάτ Γιαϊτζί , αυτός που επινόησε το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Σε δηλώσεις του για την Κάρπαθο, ο Γιαϊτζί είπε ότι «η Ελλάδα δεν έχει καμία νομιμοποίηση να διατηρεί στρατιωτική παρουσία στα νησιά αυτά. Αν συνεχίσουν να επιμένουν, τότε η Τουρκία θα αναγκαστεί να δράσει». Δηλαδή τι θα κάνει; θα επιτεθεί στην Κάρπαθο; φυσικά όχι. Θα περιμένει την κατάλληλη στιγμή και αφού πρώτα αναζητήσει στηρίγματα, που προς το παρόν δεν έχει.</div><div><br />Η Τουρκία ανησυχεί πολύ για το κουρδικό και αυτό είναι η πρώτη της προτεραιότητα.<br /><br />Οι απειλές είναι μέρος της στρατηγικής της έναντι της Ελλάδας, αλλά δεν είναι το κυρίαρχο πρόβλημά της. Αν οι ΗΠΑ για μια ακόμη φορά, ωθήσουν τους Κούρδους να πολεμήσουν το καθεστώς των μουλάδων για να κερδίσουν αυτονομία, μόνο οι Κούρδοι της Τουρκίας θα έχουν μείνει χωρίς γεωγραφικό σημείο αναφοράς. Οπότε αυτό που την κάνει να ανησυχεί είναι η πορεία του κουρδικού σε Ιράν, Συρία και Ιράκ, όπου επίσης επικρατεί μεγάλη αναταραχή, δεδομένου ότι τον έλεγχο μεγάλου μέρους του Ιράκ τον έχουν οι σιίτες που επηρεάζονται από τους Φρουρούς της Επανάστασης του Ιράν.<br /><br />Σύμφωνα με τον ίδιο Τούρκο αξιωματούχο, «η Τουρκία έχει τη δύναμη να προστατεύσει τα συμφέροντά της στην περιοχή και δεν θα διστάσει να το κάνει. Η Ελλάδα δεν μπορεί να παραβιάζει τις στρατηγικές γραμμές της Τουρκίας χωρίς συνέπειες», δήλωσε και πρόσθεσε:<br />«Εάν η Ελλάδα συνεχίσει να επεκτείνει τη στρατιωτική της παρουσία στα νησιά, τότε η Τουρκία θα πρέπει να αντιδράσει. Το γεγονός ότι χρησιμοποιούμε τα ΝΑΤΟϊκά συστήματα σημαίνει ότι αυτό είναι πια θέμα ΝΑΤΟ. Αν η Ελλάδα δεν το καταλάβει, θα το δούμε να συμβαίνει με πολύ χειρότερο τρόπο».<br /><br />Πρόκειται για ωμές απειλές που διατυπώνονται εν μέσω πολεμικής κόλασης, προφανώς γιατί η Άγκυρα φοβάται τη ΝΑΤΟποίηση των νησιών του Αιγαίου. Κάτι που πολύ θα ήθελε η Ελλάδα, αλλά δεν θέλει η Τουρκία που φυσικά διαθέτει τεράστιο αποβατικό στόλο απέναντι από τα νησιά. Για τον λόγο αυτό, η Άγκυρα έχει καταθέσει τις ανησυχίες της στο ΝΑΤΟ , το οποίο σιωπά. Το ΝΑΤΟ έχει αποδεχθεί εδώ και δεκαετίες τις ενστάσεις της Τουρκίας και δεν περιλαμβάνει σε δράσεις τα νησιά που η Τουρκία θέλει να είναι αποστρατιωτικοποιημένα.<br /><br />Η Τουρκία ενδέχεται να καταστεί πολύ μεγαλύτερη απειλή για την Ελλάδα αν θεωρήσει ότι η Δύση ευνοήσει τους Κούρδους που ζουν στην επικράτειά της. Όπως και το Ιράν, αν συμβεί κάτι τέτοιο, η Άγκυρα θα επιδιώξει να προκαλέσει ντόμινο κρίσης, αλλά θα είναι πολύ προσεκτική, όσο στον Λευκό Οίκο είναι ο Τραμπ.<br /><br />Εν κατακλείδι, παρατηρούμε μια αυξανόμενη νευρικότητα εκ μέρους της Τουρκίας , η οποία παρατηρεί, αναλύει και προβληματίζεται για τις εξελίξεις, αλλά επαναδιατυπώνει τις απειλές της προς την Ελλάδα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρεί ότι έχει την συγκατάθεση των μεγάλων χωρών και για την Κύπρο , την Ανατολική Μεσόγειο , αλλά και το Αιγαίο, καθώς εναρμονίζεται με τη Δύση, αλλά αυτό ισχύει όσο δεν εμπλέκονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Γιατί αν υπάρξει εμπλοκή, τίποτα δεν θα είναι ίδιο.</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νευρικότητα στην Άγκυρα, σε σημείο καμπής οι σχέσεις Ελλάδας -Τουρκίας.

Του Σωτήρη Σιδέρη Η Τουρκία περιμένει την εξέλιξη του πολέμου ΗΠΑ -Ισραήλ κατά του Ιράν, προκειμένου να επιλέξει στρατόπεδο και κυρίως να ζυ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ευρώπη εμπλέκεται με τον τρόπο της στην κρίση της Μέσης Ανατολής. Ναυτική ισχύς στο Ορμούζ, γεωπολιτική στήριξη στην Κύπρο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/synodos3-e1773962021994.webp"><img height="37" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/synodos3-e1773962021994-696x355.webp" width="280" /></a><br /><br />Η συνάντηση κορυφής της ΕΕ διαμόρφωσε από χθές ένα νέο γεωπολιτικό περιβάλλον για τα κράτη της Ένωσης: Η Ευρώπη δεν προετοιμάζεται απλώς για τις συνέπειες της κρίσης – προετοιμάζεται να εμπλακεί ενεργά στη διαχείρισή της. Συγκεκριμένα:<br /><br />Η Ευρώπη περνά από τη ρητορική στην επιχειρησιακή παρουσία<br />Το Στενό του Ορμούζ γίνεται ευρωπαϊκή προτεραιότητα<br />Η Κύπρος αποκτά νέο γεωπολιτικό βάρος<br />Ενέργεια και μεταναστευτικό συνδέονται άμεσα με την κρίση<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση περνά έτσι σε μια νέα φάση στρατηγικής εμπλοκής στη Μέση Ανατολή, καθώς το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, υπό τη σκιά της κλιμάκωσης σε Γάζα, Λίβανο και Περσικό Κόλπο, συνδυάζει για πρώτη φορά με τόσο σαφή τρόπο τη διπλωματική ρητορική με επιχειρησιακές κινήσεις ασφάλειας.<br /><br />Η επίσημη γραμμή των «27» εστιάζει στην αποκλιμάκωση και την προστασία αμάχων. Όμως πίσω από τη γλώσσα του διεθνούς δικαίου, διαμορφώνεται ένα πιο σκληρό δόγμα:<br />η προστασία των ενεργειακών και εμπορικών ροών.<br />Στην πράξη, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ζητά την ενίσχυση των ναυτικών αποστολών EUNAVFOR ASPIDES και ATALANTA, με σαφή στόχο τη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας στο Στενό του Ορμούζ – το πιο κρίσιμο choke point του παγκόσμιου πετρελαίου.<br /><br />Αυτό ευθυγραμμίζεται με την ευρύτερη εικόνα που καταγράφουν τα ευρωπαϊκά μέσα (FT, Reuters, Politico): οι αγορές έχουν ήδη περάσει σε “war pricing mode”, με το πετρέλαιο να αποτελεί τον βασικό δείκτη κινδύνου και τη ναυτιλία τον πιο ευάλωτο κρίκο.<br /><br />Κύπρος: από περιφερειακός παίκτης σε κόμβος ασφάλειας<br /><br />Η σαφής αναφορά στην Κύπρο δεν είναι τυπική. Η Λευκωσία αναδεικνύεται σε επιχειρησιακό και ενεργειακό κόμβο με:υποστήριξη ναυτικών και ανθρωπιστικών διαδρόμων (Γάζα)<br />γεωστρατηγική εγγύτητα σε Ορμούζ – Ανατολική Μεσόγειο<br />πιθανή επαναδιαπραγμάτευση ρόλου των βρετανικών βάσεων<br /><br />Στην πραγματικότητα, η ΕΕ «κλειδώνει» την Κύπρο ως προωθημένη βάση της ευρωπαϊκής παρουσίας στην κρίση.<div><br />Διπλή ανησυχία: ενέργεια και μεταναστευτικό<br /><br />Παράλληλα, οι Βρυξέλλες προετοιμάζονται για δεύτερο κύμα επιπτώσεων:Ενεργειακό σοκ – πιθανή διαταραχή ροών προς Ευρώπη<br />Μεταναστευτικές πιέσεις – με σαφή αναφορά στα lessons του 2015<br /><br />Η φράση-κλειδί στα συμπεράσματα είναι ότι η ΕΕ είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει «όλα τα εργαλεία» για την αποτροπή ανεξέλεγκτων ροών – ένδειξη ότι το μεταναστευτικό επιστρέφει ως hard security issue.<br />Η πραγματική εικόνα πίσω από την ανακοίνωση<br /><br />Παρά τις εκκλήσεις για διπλωματία, η Ευρώπη δεν λειτουργεί πλέον ως απλός θεατής. Η στρατηγική μετατοπίζεται σε τρεις άξονες:<br />ναυτική ισχύς για προστασία εμπορίου<br />ενεργειακή ασφάλεια ως κεντρική προτεραιότητα<br />γεωπολιτική θωράκιση της Ανατολικής Μεσογείου<br /><br />Με άλλα λόγια, η ΕΕ προσαρμόζεται σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός της και δεν είναι μόνο μόνο στρατιωτικός, αλλά πρωτίστως ενεργειακός και οικονομικός.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ευρώπη εμπλέκεται με τον τρόπο της στην κρίση της Μέσης Ανατολής. Ναυτική ισχύς στο Ορμούζ, γεωπολιτική στήριξη στην Κύπρο.

Η συνάντηση κορυφής της ΕΕ διαμόρφωσε από χθές ένα νέο γεωπολιτικό περιβάλλον για τα κράτη της Ένωσης: Η Ευρώπη δεν προετοιμάζεται απλώς για...

Διαβάστε την συνέχεια

Το ριψοκίνδυνο σχέδιο Τραμπ με το βλέμμα στο Ορμούζ. Στο τραπέζι η απόφαση στο νησί Χαρκ του Ιράν. Καθ’ οδόν Αμερικανοί πεζοναύτες.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Kharg-2.webp"><img height="48" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Kharg-2-696x464.webp" width="280" /></a><br /><br />Σε μια κίνηση που θα μπορούσε να αλλάξει δραματικά την πορεία της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, η κυβέρνηση Τραμπ εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο κατάληψης ή ναυτικού αποκλεισμού της νήσου Χαρκ. Στόχος είναι η άσκηση μέγιστης πίεσης στην Τεχεράνη για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, καθώς η παγκόσμια ενεργειακή αγορά κλυδωνίζεται από τη ραγδαία άνοδο των τιμών.<br /><br />Το «κλειδί» των εξαγωγών<br /><br />Η νήσος Χαρκ δεν είναι ένας τυχαίος στόχος. Βρίσκεται 15 μίλια ανοιχτά των ιρανικών ακτών και αποτελεί την «καρδιά» της οικονομίας της χώρας, καθώς από εκεί επεξεργάζεται το 90% των εξαγωγών αργού πετρελαίου. Ο Πρόεδρος Τραμπ φέρεται αποφασισμένος να σπάσει το «στραγγάλισμα» της ναυσιπλοΐας στα στενά, θεωρώντας πως μόνο έτσι θα τερματίσει τον πόλεμο με τους δικούς του όρους.<br />«Χρειαζόμαστε περίπου έναν μήνα για να αποδυναμώσουμε περισσότερο τους Ιρανούς με πλήγματα, να καταλάβουμε το νησί και μετά να τους έχουμε “στο χέρι” για τις διαπραγματεύσεις», δήλωσε πηγή που γνωρίζει το σκεπτικό του Λευκού Οίκου.<div><br />Πεζοναύτες και στρατιωτική κλιμάκωση<br /><br />Η επιχείρηση, εφόσον εγκριθεί, αναμένεται να απαιτήσει σημαντική ενίσχυση δυνάμεων. Ήδη, τρεις μονάδες Πεζοναυτών βρίσκονται καθ’ οδόν προς την περιοχή, ενώ ο Λευκός Οίκος και το Πεντάγωνο συζητούν την αποστολή επιπλέον στρατευμάτων. Ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης ήταν σαφής: «Αν χρειαστεί να πάρει τη νήσο Χαρκ για να ανοίξει το Ορμούζ, αυτό θα γίνει».<br />Παρά τις δημόσιες δηλώσεις του Τραμπ την Πέμπτη ότι «δεν στέλνει στρατεύματα πουθενά», ο ίδιος άφησε ανοιχτό κάθε ενδεχόμενο προσθέτοντας: «Αν το έκανα, σίγουρα δεν θα σας το έλεγα». Πηγές αναφέρουν πως το σενάριο της χερσαίας απόβασης βρίσκεται υπό «σοβαρή εξέταση», ενώ έχουν ήδη ζητηθεί νομικές γνωμοδοτήσεις από τους δικηγόρους του Πενταγώνου.<br /><br />Οι κίνδυνοι και η «άλλη πλευρά»<br /><br />Ωστόσο, το σχέδιο συνοδεύεται από τεράστιο ρίσκο. Ο απόστρατος υποναύαρχος Μαρκ Μοντγκόμερι προειδοποιεί ότι η κατάληψη του νησιού εκθέτει τα αμερικανικά στρατεύματα σε περιττό κίνδυνο, χωρίς να εγγυάται το αποτέλεσμα. «Αν καταλάβουμε τη νήσο Χαρκ, οι Ιρανοί απλώς θα κλείσουν τη στρόφιγγα από την άλλη πλευρά», επισημαίνει, προτείνοντας ως εναλλακτική τη συνοδεία δεξαμενόπλοιων από καταδρομικά και αεροσκάφη</div><div>.<br />Προπαρασκευαστικά πλήγματα<br /><br />Ήδη την περασμένη Παρασκευή, οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν μαζικές αεροπορικές επιδρομές σε στρατιωτικούς στόχους πάνω στο νησί. Ο ίδιος ο Τραμπ περιέγραψε τη νήσο Χαρκ ως «απροστάτευτη», σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Βγάλαμε εκτός λειτουργίας τα πάντα εκτός από τους σωλήνες. Τους αφήσαμε, γιατί για να τους ξαναφτιάξουν θα χρειάζονταν χρόνια».<br />Η κρίση αυτή ανάγκασε τον Αμερικανό Πρόεδρο να αναβάλει το προγραμματισμένο ταξίδι του στην Κίνα, παρατείνοντας τον πόλεμο πέρα από το αρχικό του χρονοδιάγραμμα, με τις επόμενες ημέρες να θεωρούνται κρίσιμες για την τελική απόφαση.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το ριψοκίνδυνο σχέδιο Τραμπ με το βλέμμα στο Ορμούζ. Στο τραπέζι η απόφαση στο νησί Χαρκ του Ιράν. Καθ’ οδόν Αμερικανοί πεζοναύτες.

Σε μια κίνηση που θα μπορούσε να αλλάξει δραματικά την πορεία της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, η κυβέρνηση Τραμπ εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμε...

Διαβάστε την συνέχεια

Εβδομάδες, όχι ημέρες: Το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο προειδοποιήθηκε ότι ο πόλεμος με το Ιράν θα είναι μακροχρόνιος.

<img height="46" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/06/IRAN-ISRAEL-2-630x400.jpg" width="280" /><br /><br />Αξιωματούχοι των ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας προειδοποίησαν το ισραηλινό Κυβερνητικό Συμβούλιο Ασφαλείας ότι, παρά τα σφοδρά πλήγματα και τη διείσδυση που έχει υποστεί, το ιρανικό καθεστώς δεν δείχνει σημάδια παράδοσης ή άμεσης κατάρρευσης.<br /><br />Σε μια αποκαλυπτική ενημέρωση προς το ισραηλινό Συμβούλιο Ασφαλείας, πηγές των υπηρεσιών ασφαλείας επεσήμαναν ότι το ιρανικό καθεστώς παραμένει ανθεκτικό και δεν βρίσκεται επί του παρόντος στα πρόθυρα της πτώσης.<br /><br />Αν και η στρατιωτική επιχείρηση πέτυχε την εξόντωση κορυφαίων ηγετών και την καταστροφή στρατηγικών υποδομών, η «βούληση για αντίσταση» εντός του καθεστώτος παραμένει υψηλή.<br /><br />Οι αξιωματούχοι τόνισαν ότι η έννοια της παράδοσης προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ θεωρείται ανύπαρκτη στο λεξιλόγιο της ιρανικής ηγεσίας.<br /><br />Καθώς ο πόλεμος εισέρχεται στην τρίτη εβδομάδα του, το υπουργικό συμβούλιο κλήθηκε να προετοιμαστεί για μια εκστρατεία που θα διαρκέσει πολλές ακόμη εβδομάδες, καθώς το καθεστώς συνεχίζει να βασίζεται στον εγχώριο μηχανισμό ασφαλείας του για να διατηρήσει τον έλεγχο επί ενός έντρομου πληθυσμού.<div><br />Ένας πληγωμένος αλλά πεισματάρης εχθρός<br /><br />Αρμόδιοι αξιωματούχοι στη συνάντηση περιέγραψαν την τρέχουσα κατάσταση της ιρανικής ηγεσίας ως μια κατάσταση που ορίζεται από το «αίσθημα του κυνηγημένου» και την επίγνωση της δικής τους τρωτότητας.<br /><br />Ωστόσο, προειδοποίησαν ότι αυτό δεν έχει μεταφραστεί ακόμη σε προθυμία για παύση των εχθροπραξιών.<br /><br />«Η ικανότητα του καθεστώτος να ανθίσταται είναι μεγάλη», δήλωσαν οι αξιωματούχοι, σημειώνοντας ότι η ηγεσία γνωρίζει πως έχει διαβρωθεί από τις υπηρεσίες πληροφοριών, αλλά αρνείται να καταθέσει τα όπλα.<br /><br />Αυτή η εκτίμηση εξηγεί γιατί οι στόχοι του πολέμου διατυπώθηκαν ως «δημιουργία των συνθηκών» για την πτώση του καθεστώτος, παρά ως εγγύηση για την άμεση κατάρρευση του.<br /><br />Το στρατιωτικό σχέδιο προχωρά γρήγορα και επιτυγχάνει τα ορόσημά του, αλλά η πολιτική πραγματικότητα στην Τεχεράνη παραμένει αμετάπειστη.<br /><br />Ένας από τους κύριους λόγους για τη συνεχιζόμενη επιβίωση του καθεστώτος είναι η έλλειψη ενός ευρείας κλίμακας, αποτελεσματικού κινήματος διαμαρτυρίας.<br /><br />Παρόλο που σημειώθηκαν διαδηλώσεις τις τελευταίες ημέρες, αυτές ήταν μικρές και περιορισμένες σε λίγες τοποθεσίες.<br /><br />Το τραύμα των προηγούμενων βάναυσων καταστολών παραμένει νωπό στη μνήμη του ιρανικού κοινού και ο φόβος για τις δυνάμεις ασφαλείας συνεχίζει να υπερτερεί της επιθυμίας για αλλαγή.<br /><br />Για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου, ο ισραηλινός στρατός (IDF) εξουσιοδοτήθηκε να εξοντώνει αμέσως οποιοδήποτε υψηλόβαθμο στέλεχος των Φρουρών της Επανάστασης ή των Μπασίτζ -των εγχώριων κατασταλτικών μηχανισμών του καθεστώτος- χωρίς να περιμένει πολιτική έγκριση.<br /><br />Στόχος είναι η δημιουργία ενός «σώματος χωρίς κεφάλι», απογυμνώνοντας τις δυνάμεις ασφαλείας από τη δομή διοίκησής τους, έως ότου ο κόσμος αισθανθεί αρκετά ασφαλής ώστε να ξεκινήσει μια μαζική εξέγερση.</div><div><br />Ο μακρύς δρόμος που έπεται<br /><br />Στο Συμβούλιο Ασφαλείας, σε μια συνεδρίαση που διήρκεσε μετά τα μεσάνυχτα, ειπώθηκε ότι δεν υπάρχει «ημερομηνία λήξης» για τον πόλεμο και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν θέσει χρονοδιάγραμμα για την ολοκλήρωσή του.<br /><br />Ισραηλινοί αξιωματούχοι σχεδιάζουν μια σειρά περαιτέρω επιχειρήσεων εντός του Ιράν, ειδικά σχεδιασμένων για την περαιτέρω αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης.<br /><br />Αυτό περιλαμβάνει το συνεχιζόμενο ανθρωποκυνηγητό για ηγέτες όπως ο Άλι Λαριτζανί, ο διοικητής των Μπασίτζ, και άλλους υψηλόβαθμους αξιωματούχους επιβολής του νόμου.<br /><br />Ανώτερος Ισραηλινός αξιωματούχος δήλωσε ότι ο στρατός στοχεύει σε ένα συγκεκριμένο «χρονικό σημείο» κατά το οποίο θα καλέσει τις μάζες να βγουν στους δρόμους, αλλά μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή, η εστίαση παραμένει στην κάμψη της ικανότητας του καθεστώτος να διατηρεί την τάξη και να διεξάγει τον πόλεμο.<br /><br /><i>Στο πλαίσιο του ισραηλινού πολιτικού συστήματος, ο όρος Political Cabinet (ή συχνά Security Cabinet) μεταφράζεται ως Πολιτικό-Διπλωματικό Συμβούλιο Ασφαλείας ή πιο απλά Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας.<br /><br />Δεν πρόκειται για ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο (το οποίο μπορεί να αριθμεί δεκάδες υπουργούς), αλλά για μια στενή ομάδα κορυφαίων υπουργών.<br /><br />Περιλαμβάνει συνήθως τον Πρωθυπουργό, τον Υπουργό Άμυνας, τον Υπουργό Εξωτερικών, τον Υπουργό Οικονομικών και τον Υπουργό Εσωτερικής Ασφάλειας.<br /><br />Είναι το σώμα που είναι νομικά εξουσιοδοτημένο να λαμβάνει τις πιο κρίσιμες αποφάσεις για την εθνική ασφάλεια, όπως η κήρυξη πολέμου, η έγκριση μεγάλων στρατιωτικών επιχειρήσεων και οι στρατηγικές διπλωματικές κινήσεις.<br /><br />Οι συνεδριάσεις του είναι απόρρητες. Εκεί οι επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών (όπως η Μοσάντ ή η Σιν Μπετ) και ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ παρουσιάζουν τις διαβαθμισμένες ενημερώσεις τους, όπως αυτή που περιγράφεται παραπάνω.</i></div><div><i><br />Γιατί χρησιμοποιείται αυτός ο όρος;<br /><br />Στο Ισραήλ, ο διαχωρισμός είναι απαραίτητος: το ευρύ υπουργικό συμβούλιο ασχολείται με την καθημερινή διακυβέρνηση, ενώ το Political-Security Cabinet (στα εβραϊκά: HaKabinet HaMedini-Bitachoni) είναι ο πραγματικός «θάλαμος επιχειρήσεων» σε περιόδους κρίσης.<br /><br />Το ισραηλινό Political-Security Cabinet είναι ο θεσμικός «δίδυμος» του ελληνικού ΚΥΣΕΑ (Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας).</i></div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Εβδομάδες, όχι ημέρες: Το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο προειδοποιήθηκε ότι ο πόλεμος με το Ιράν θα είναι μακροχρόνιος.

Αξιωματούχοι των ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας προειδοποίησαν το ισραηλινό Κυβερνητικό Συμβούλιο Ασφαλείας ότι, παρά τα σφοδρά πλήγματα και...

Διαβάστε την συνέχεια

Israel Hayom: Η πτώση του Τούρκου «ιππότη».Η απόγνωση των Τούρκων είναι τεράστια

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.israelhayom.com/wp-content/uploads/2026/03/111-750x375.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="375" data-original-width="750" height="40" src="https://www.israelhayom.com/wp-content/uploads/2026/03/111-750x375.jpg" width="280" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τα νέα σύνορα του Ισραήλ υπό την αίρεση της έγκρισης Τραμπ</span></h3>Είναι αξιοσημείωτο πως, αντί το Ισραήλ να χρειάζεται την αμερικανική συνδρομή έναντι του Ιράν, βρίσκεται πλέον να βοηθά τον στενότερο σύμμαχό του στην επίτευξη του πρωταρχικού του στόχου: την εξάλειψη της απειλής του καθεστώτος των Αγιατολάχ για την παγκόσμια ενεργειακή αγορά.<br /><br />Οι προεκτάσεις αυτής της ανατροπής μόλις τώρα αρχίζουν να διαφαίνονται και θα μπορούσαν τελικά να οδηγήσουν σε δραματικές συνοριακές αλλαγές σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Λέγεται ότι όσο γερνάει κανείς, μοιάζει όλο και περισσότερο στον σκύλο του. Οι Ιρανοί μοιάζουν όλο και περισσότερο στους εταίρους τους στον «Άξονα».<br /><br />Όπως στη Γάζα, κρύβονται κάτω από νοσοκομεία και μετακινούνται από στόχο σε στόχο με ασθενοφόρα.<br /><br />Όπως στη Βηρυτό, δεν προσπαθούν πλέον να νικήσουν κανέναν, παρά μόνο να τους εξουθενώσουν.<br /><br />Όπως οι Χούτι, εκτοξεύουν έναν μοναδικό πύραυλο αραιά και πού και κομπάζουν με βίντεο τεχνητής νοημοσύνης για εκτεταμένες καταστροφές στο Τελ Αβίβ.<br /><br />Πρόκειται για μια αυτοαπάτη που πέτυχε. Οι Ιρανοί είναι πραγματικά και ειλικρινά πεπεισμένοι ότι υπάρχουν εκατοντάδες νεκροί, ότι το Τελ Αβίβ κείτεται σε ερείπια και ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αγνοείται.<br /><br />Θα χρειαστούν μερικά ακόμη βίντεο από καφετέριες για να πειστούν ότι ο «Μπενιαμίν» είναι ακόμα ζωντανός.<br /><br />Ο [ισραηλινός] πρωθυπουργός (ή το «ψηφιακό είδωλό» του, αν πιστέψει κανείς τους Ιρανούς) θεωρεί ότι ο Ντόναλντ Τραμπ χρειάζεται πολύ περισσότερα επιτεύγματα σε αυτόν τον πόλεμο απ’ ό,τι το Ισραήλ.<br /><br />Οι πολεμικοί στόχοι του Ισραήλ είναι περιφερειακοί: πυρηνικές δυνατότητες, πύραυλοι, τρομοκρατικοί πληρεξούσιοι.<br /><br />Οι πολεμικοί στόχοι της Αμερικής περιλαμβάνουν την εξουδετέρωση της απειλής που το Ιράν επισείει επί δεκαετίες και τώρα αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει: το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και την εκτόξευση των τιμών του πετρελαίου.<br /><br />Τα κράτη του Κόλπου πιέζουν τον Τραμπ να εξαλείψει αυτή την απειλή μια για πάντα.<br /><br />Δεν εμπιστεύονται ένα μελλοντικό καθεστώς που θα μπορούσε να εκβιάζει ολόκληρη την περιοχή και τον κόσμο με την απειλή της κρίσης στην ενεργειακή αγορά.<br /><br />Έτσι, το Ισραήλ βοηθά τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιτύχουν αυτόν τον στόχο.<br /><br />Το σκεπτικό, πέρα από την αμοιβαία ανταπόδοση χάριτος, είναι σαφές: κάθε κοινή δράση κατά του Ιράν πλαισιώνει τη Μέση Ανατολή ως μια σύγκρουση μεταξύ φονταμενταλιστών και μετριοπαθών, όχι Εβραίων και Μουσουλμάνων.<br /><br />Οι ευρύτερες επιπτώσεις του γεγονότος μόλις αρχίζουν να αναδύονται. Για παράδειγμα, οι προειδοποιήσεις του Κατάρ προς ανώτερα στελέχη της Χαμάς ότι το Παλαιστινιακό ζήτημα βγαίνει από την ατζέντα και ότι πρέπει να επιλέξουν αμέσως πλευρά.<br /><br />Για παράδειγμα, η διεύρυνση της επιχείρησης των IDF (Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις) μέχρι τον ποταμό Λιτάνι.<br /><br />Είναι αυτό ένα προσωρινό, μεμονωμένο γεγονός; Οι στρατιώτες που προχώρησαν βαθύτερα στον Λίβανο αυτή την εβδομάδα θα πρέπει να το ξανασκεφτούν και να θυμηθούν ότι οι δυνάμεις των IDF βρίσκονται στην κορυφή του συριακού Ερμόν από τα τέλη του 2024, χωρίς ημερομηνία λήξης.<br /><br />Ο Τραμπ, ένας άνθρωπος χωρίς συναισθηματισμούς για τα παλαιά σύνορα, συγκλόνισε ήδη τη Μέση Ανατολή όταν συμφώνησε επί της αρχής να αναγνωρίσει την ισραηλινή κυριαρχία σε τμήματα της Ιουδαίας και της Σαμάρειας στο πλαίσιο του σχεδίου «Ειρήνη προς την Ευημερία» και όταν υποστήριξε τη μαζική μετανάστευση από τη Γάζα.<br /><br />Η μαζική μετανάστευση από τον νότιο Λίβανο έχει ήδη συμβεί.<br /><br />Το μόνο ερώτημα είναι αν θα δώσει στο Ισραήλ απλώς μια de facto έγκριση των νέων βορείων συνόρων του ή και μια de jure αναγνώριση. <a href="https://www.tribune.gr/world/news/article/942130/israel-hayom-i-ptosi-toy-toyrkoy-ippoti-i-apognosi-ton-toyrkon-einai-terastia.html"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Israel Hayom: Η πτώση του Τούρκου «ιππότη».Η απόγνωση των Τούρκων είναι τεράστια

Τα νέα σύνορα του Ισραήλ υπό την αίρεση της έγκρισης Τραμπ Είναι αξιοσημείωτο πως, αντί το Ισραήλ να χρειάζεται την αμερικανική συνδρομή ένα...

Διαβάστε την συνέχεια

Ποιος ηγείται πραγματικά του ιρανικού καθεστώτος;

<img height="45" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/khamenei-4-630x386.jpg" width="280" /><br /><br />Με τον Αλί Χαμενεΐ νεκρό και τον γιο του, Μοτζταμπά, στο περιθώριο λόγω τραυματισμών και απειρίας, μια αποκεντρωμένη ομάδα σκληροπυρηνικών αξιωματούχων μάχεται πλέον για τον έλεγχο του ιρανικού καθεστώτος.<br /><br />Η εξόντωση του Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ πριν από τρεις εβδομάδες βύθισε το ιρανικό καθεστώς σε μια ιστορική κρίση ηγεσίας, αφήνοντας ένα επικίνδυνο κενό εξουσίας στην κορυφή του κράτους.<br /><br />Παρόλο που ο γιος του, Μοτζταμπά Χαμενεΐ, ανακηρύχθηκε επίσημα διάδοχός του πριν από δέκα ημέρες, ειδικοί εκτιμούν ότι δεν κυβερνά ουσιαστικά τη χώρα, λόγω έλλειψης εμπειρίας αλλά και σοβαρών τραυματισμών που υπέστη κατά τα πρώτα πλήγματα του πολέμου.<br /><br />Αυτό το κενό ανάγκασε μια αποκεντρωμένη και εξαιρετικά εξτρεμιστική ομάδα στρατιωτικών και πολιτικών προσώπων να αναλάβει τα ηνία, οδηγώντας σε εσωτερικές τριβές και σε μια κατακερματισμένη διαδικασία λήψης αποφάσεων.<br /><br />Καθώς ο πόλεμος εντείνεται, η απουσία μιας ενιαίας, αδιαμφισβήτητης φωνής στην Τεχεράνη προκαλεί ρωγμές σε ένα σύστημα που προηγουμένως ήταν δομημένο στην απόλυτη υπακοή σε έναν και μόνο ηγέτη.<div><br />Οι νέοι πρωταγωνιστές της εξουσίας<br /><br />Ο Ντάνι Σιτρίνοβιτς, ειδικός σε θέματα Ιράν από το Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας, εξηγεί ότι η τρέχουσα κατάσταση είναι πρωτοφανής για την Ισλαμική Δημοκρατία.<br /><br />«Δεν είναι σαφές ποιος λαμβάνει την τελική απόφαση στο Ιράν σήμερα», σημειώνει, περιγράφοντας ένα σύστημα όπου διαφορετικές φωνές ωθούν τα πράγματα προς αντικρουόμενες κατευθύνσεις.<br /><br />Μεταξύ των πλέον εξεχόντων προσώπων που καλύπτουν αυτή τη στιγμή το κενό είναι ο Μοχαμάντ Μπακέρ Καλιμπάφ, ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου.<br /><br />Ως πρώην υψηλόβαθμος αξιωματικός των Φρουρών της Επανάστασης και πρώην Δήμαρχος της Τεχεράνης, ο Καλιμπάφ γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ της στρατιωτικής ελίτ και του πολιτικού κατεστημένου.<br /><br />Η πρόσφατη δέσμευσή του για αντίποινα μετά τα πλήγματα σε εγκαταστάσεις φυσικού αερίου, η οποία ακολουθήθηκε από άμεση εκτόξευση πυραύλων, αποτελεί απόδειξη της σημαντικής επιρροής του στην τρέχουσα πολιτική.<br /><br />Στο στρατιωτικό μέτωπο ηγείται ο Αχμάντ Βαχιντί, ο νέος αρχηγός των Φρουρών της Επανάστασης.<br /><br />Ο Βαχιντί, ο οποίος έχει διατελέσει Υπουργός Εσωτερικών και Άμυνας, αντικατέστησε τον Μοχαμάντ Πακπούρ μετά την εξόντωση του τελευταίου.<br /><br />Αναλυτές περιγράφουν τον Βαχιντί ως ακόμη πιο ριζοσπαστικό από τους προκατόχους του, καθιστώντας τον κεντρικό και επικίνδυνο πρόσωπο στη διαχείριση του πολέμου κατά του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Πλαισιώνεται από τον Αλί Αμπντολαχί, συντονιστή των ενόπλων δυνάμεων, ο οποίος είναι γνωστός για την ακραία αντιαμερικανική ρητορική του, και τον Μοχσέν Ρεζαΐ, βετεράνο διοικητή και ανώτερο σύμβουλο με ιστορικό εμπλοκής στη διεθνή τρομοκρατία.</div><div><br />Διπλωμάτες στο περιθώριο και κλιμάκωση του εξτρεμισμού<br /><br />Ενώ ο Πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν και ο Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αρακτσί συνεχίζουν τις επαφές με ηγέτες της Δύσης και του Κόλπου, η πραγματική τους επίδραση στην ιρανική πολιτική θεωρείται αμελητέα.<br /><br />Ο Πεζεσκιάν περιγράφεται από ειδικούς ως ο πιο αδύναμος πρόεδρος στην ιστορία του Ιράν, χωρίς καμία ουσιαστική εξουσία πάνω στη στρατιωτική στρατηγική ή τη λήψη αποφάσεων για τις πολεμικές επιχειρήσεις.<br /><br />Αυτό αφήνει τη χώρα στα χέρια των πιο ριζοσπαστικών στοιχείων των Φρουρών της Επανάστασης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ποιος ηγείται πραγματικά του ιρανικού καθεστώτος;

Με τον Αλί Χαμενεΐ νεκρό και τον γιο του, Μοτζταμπά, στο περιθώριο λόγω τραυματισμών και απειρίας, μια αποκεντρωμένη ομάδα σκληροπυρηνικών α...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν χερσαία επέμβαση: Μονόδρομος ή παραλογισμός και στο βάθος η Κύπρος.

 <img height="43" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/03/iran_nisia-930x550.png" width="280" /><br /><br /><b>Στέφανος Καραβίδας</b><br />Τα επόμενα νησιά στον Περσικό κόλπο που θα μας απασχολήσουν μετά τη νήσο Kharg, θα είναι η νήσος Abu Musa μεταξύ ΗΑΕ και Ιράν καθώς και τα 2 βορειότερα αυτής, η μικρή και η μεγάλη Tunb. Παρότι δεν ονοματοδότησαν όπως η νήσος Hormuz τα στενά, είναι υψηλής στρατηγικής σημασίας στον Περσικό, καθότι λόγω βάθους των υδάτων, οι θαλάσσιοι δίαυλοι εισόδου και εξόδου του Περσικού μετά τα στενά του Hormuz, περνάνε από αυτά τα 3 νησιά. Στα δυτικά τους γειτνιάζει η ιρανική νήσος Siri, της οποίας οι ενεργειακές εγκαταστάσεις, δέχθηκαν επίθεση από τις ΗΠΑ το 1988.<br /><br />Τα νησιά αυτά καταλήφθηκαν από το Ιράν στις 30 Νοεμβρίου του 1971, παρά το γεγονός ότι οι σε αποχώρηση Βρετανοί, τα είχαν εντάξει διοικητικά στο εμιράτο της Σάρτζα, γειτονικό του εμιράτου του Ντουμπάι. Αυτό συνέβη 2 μέρες πριν από την ίδρυση των ΗΑΕ (2 Δεκεμβρίου), τα οποία εν συνεχεία στις 9 Δεκεμβρίου 1971, έθεσαν το θέμα στο ΣΑ του ΟΗΕ. Μάλιστα, κατά τον πόλεμο Ιράκ-Ιράν, ο Σαντάμ Χουσεΐν προφασίστηκε ότι ένας από τους λόγους του πολέμου, ήταν η απελευθέρωση των νήσων (αραβικά εδάφη κατεχόμενα από το Ιράν) και η «αποκατάσταση της διεθνούς έννομης τάξης».<br /><br />Στις 3 πρώτες εβδομάδες του πολέμου, τα ΗΑΕ δέχθηκαν από το Ιράν περισσότερες από 2000 επιθέσεις. Ωστόσο, επέλεξαν να μην απαντήσουν επιθετικά, προκειμένου να μην κλιμακωθεί η κατάσταση, με την προσδοκία ότι η παρούσα σύγκρουση μπορεί να λήξει σύντομα, όπως αντίστοιχα συνέβη στον πρόσφατο “πόλεμο των 12 ημερών” το καλοκαίρι του 2025. Επιδίωξαν δηλαδή να αποφύγουν αχρείαστη κλιμάκωση, που θα επηρέαζε σε βάθος την οικονομία.<br /><br />Όσο όμως η κατάσταση ανασφάλειας που επηρεάζει τις οικονομίες και τις κοινωνίες των αραβικών κρατών του Κόλπου παρατείνεται, πολύ πιθανό να δούμε αλλαγή στρατηγικής, δεδομένου ότι δεν διαφαίνεται σύντομα, διέξοδος. Πολύ αναμενόμενο λοιπόν, η παρούσα στρατηγική να κριθεί ως αναποτελεσματική σε βάθος χρόνου, με όχι εύκολα και γρήγορα αποσβέσιμες επιπτώσεις για την οικονομία.<br /><br />Στο πλαίσιο λοιπόν της σεναριολογίας περί χερσαίας αμερικανικής επιχείρησης για τη «διασφάλιση της ασφαλούς ναυσιπλοΐας» στα στενά του Hormuz, μια εμπλοκή -τουλάχιστον-των ΗΑΕ με πρόφαση την «αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας» και αντάλλαγμα την επιστροφή των νησιών στην κυριαρχία των ΗΑΕ, φαντάζει πιθανή. Μάλιστα, με την υποστήριξη ακόμη και του Κατάρ, το οποίο σε αντίθεση με τη Σαουδική Αραβία (Ερυθρά θάλασσα) και τα ΗΑΕ (Fujairah), δεν δύναται να παρακάμψει τα στενά του Hormuz και είναι από τους πλέον πληττόμενους δρώντες.<br /><br />Η στρατηγική του Εξαναγκασμού (Coersion) που αποτελεί ανεξάντλητο θέμα, παρέχει τέσσερις βασικές επιλογές:<br /><br />1. Την απειλή χρήσης βίας, η οποία από τη στιγμή που επελέγη η στρατιωτική εμπλοκή έπαψε να υφίσταται.<br /><br />2. Τον εκφοβισμό-τιμωρία (punishment) του πληθυσμού, ο οποίος με τη σειρά του θα ασκούσε πολιτική πίεση στην ηγεσία του για συνθηκολόγηση. Όπως περιγράφει ο Robert Pape στο βιβλίο του «BOMBING TO WIN, Air Power and Coersion in War», για να επιτύχει αυτή η μορφή εξαναγκασμού, απαιτείται “η συνεργασία” του εξαναγκαζομένου, που προϋποθέτει την άριστη μελέτη του σχετικά με τις αντοχές και τον αξιακό του κώδικα, αλλά και την ικανότητα του αντιπάλου να ασκήσει μεγαλύτερο εξαναγκασμό ο ίδιος στο έδαφος, στον δικό του πληθυσμό, από ότι ο επιτιθέμενος. Επίσης, προκύπτει πως και αυτή η επιλογή παρόλο που δοκιμάστηκε, δεν έφερε τα προσδοκόμενα αποτελέσματα (αποτυχία εσωτερικής εξέγερσης).<br /><br />3.Τον αποκεφαλισμό της ηγεσίας (decapitation), που επίσης αποδεικνύεται ότι δεν λειτουργεί.<br /><br />4.Τέλος, την άρνηση (denial), δηλαδή την επίμονη μέχρι σημείου ολοκληρωτικής καταστροφής στοχοποίηση των στρατιωτικών δυνατοτήτων του αντιπάλου, η οποία παραμένει η μόνη διαθέσιμη, προσκειμένου να επιτευχθεί ένα αποδεκτό πολιτικό αποτέλεσμα.<br /><br />Η παρούσα σύγκρουση, έχει περιέλθει σε τέλμα και στασιμότητα, η οποία για πολλούς λόγους δεν μπορεί να παραταθεί. Με δεδομένο ότι οι επιτιθέμενοι έχουν αποδεκατίσει την αεροπορία, την αεράμυνα και το ναυτικό του Ιράν, χωρίς ωστόσο εμφανές και ορατό στο άμεσο μέλλον πολιτικό αποτέλεσμα, η κλιμάκωση και η με οποιοδήποτε τρόπο χερσαία εμπλοκή, φαίνεται δυστυχώς ως η μοναδική και μοιραία αναπόφευκτη επιλογή για τους επιτιθέμενους.<br /><br />Ο “μωσαϊκός πόλεμος” (mosaic warfare) που έχει επιλέξει το Ιράν ως στρατηγική αξιοποίησης των δυνάμεών του, από πλεονέκτημα και “αγκάθι” για τους επιτιθέμενους στην παρούσα φάση, ενδεχομένως σε περίπτωση χερσαίας επέμβασής τους, να γυρίσει σε “μπούμερανγκ” για το Ιράν. Αυτό, εφόσον οι αποκεντρωμένες διοικήσεις, δεν μπορέσουν να προσφέρουν ενίσχυση και αμοιβαία υποστήριξη στα πληττόμενα σημεία, όπως μία πιο συγκεντρωτική δομή διοίκησης που να μπορεί να λειτουργήσει και κάθετα, θα είχε τη δυνατότητα να εξασφαλίσει.<br /><br />Πέρα από τα τρία νησιά στον Περσικό που αναφέρθηκαν, η (προπαρασκευαστική;) επίθεση στις ιρανικές ναυτικές δυνάμεις στην Κασπία, πλησίον της οποίας βρίσκεται η Τεχεράνη, ίσως να μην είναι άσχετη, στο γενικότερο σενάριο μιας χερσαίας πολυμέτωπης επέμβασης με αντιπερισπασμούς. Άλλωστε, άλλοι γειτονικοί κρατικοί και ημικρατικοί δρώντες με συγγενείς εθνοφυλετικά πληθυσμούς εντός του Ιράν, ενδεχομένως να επιθυμούν να αξιοποιήσουν το ευρύτερο παράθυρο ευκαιρίας προς όφελός τους.<br /><br />Εφόσον, παρά το υψηλό ρίσκο μιας τέτοιας εκτίμησης, «αποκατασταθεί» η από το 1971 «διασαλευθείσα» σχετικά με την κυριαρχία του Abu Musa και των πέριξ νήσων, «διεθνής έννομη τάξη», υπό τη μόχλευση της ανακατανομής Ισχύος, θα δημιουργηθεί ευνοϊκό προηγούμενο για το Κυπριακό. Η «γεωπολιτική συναστρία» κάτω από την οποία εξελίσσεται η τρέχουσα σύγκρουση, δύναται να οδηγήσει σε εκδίωξη των ιρανικών δυνάμεων από τα νησιά του Περσικού.<br /><br />Αντίστοιχα, μία επόμενη φάση της ίδιας γεωπολιτικής ευθυγράμμισης, ενδεχομένως ωθήσει «ενδιαφερόμενες» δυνάμεις, να εκδιώξουν τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα από την Κύπρο, κάτι το οποίο οφείλουμε να προπαγανδίζουμε ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Το Κυπριακό είναι ζήτημα εισβολής και κατοχής αποκλειστικά! Είναι πλέον προδήλως παράλογο για την κυπριακή ηγεσία, να εξακολουθεί να συζητά με τον κατοχικό ηγέτη ως «εκπρόσωποι κοινότητας», για την εξ ορισμού και ετυμολογικά ακόμη, διχοτομική Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, την ώρα που οι διεθνείς ισορροπίες δείχνουν πως η αποκατάσταση της έννομης τάξης μπορεί να επιτευχθεί μέσα από τις στρατηγικές ανακατανομής της Ισχύος.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν χερσαία επέμβαση: Μονόδρομος ή παραλογισμός και στο βάθος η Κύπρος.

  Στέφανος Καραβίδας Τα επόμενα νησιά στον Περσικό κόλπο που θα μας απασχολήσουν μετά τη νήσο Kharg, θα είναι η νήσος Abu Musa μεταξύ ΗΑΕ κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι δουλειά είχε το C-27J “Spartan” νυχτιάτικα στην Τουρκία;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2025/09/C-27-POLEMIKI-AEROPORIA-HAF-2-750x375.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="375" data-original-width="750" height="40" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2025/09/C-27-POLEMIKI-AEROPORIA-HAF-2-750x375.jpg" width="280" /></a></div><div><br /></div>Μεγάλη αναταραχή επικράτησε χθες το βράδυ, όταν εφαρμογές καταγραφής πτήσης αεροσκαφών, απεικόνισα ελληνικό C-27J να μεταβαίνει στην Τουρκία!<br /><br />Όπως ήταν αναμενόμενο, άμεσα αναπτύχθηκαν διάφορα σενάρια, ποιος λόγος επέβαλλε τη μετάβαση του ελληνικού αεροσκάφους στη γειτονική χώρα! Το πιο… ευφάνταστο που δεν μπορούμε παρά να ομολογήσουμε πως απασχόλησε και το DP (!), είναι μήπως μετά την υπόθεση του <a href="https://www.defence-point.gr/fortothike-se-c-17-globemaster-gia-ton-kolpo-20-25-ton-ellinikon-pyraylon-patriot">C-17 Globemaster του Κατάρ</a> που φόρτωσε πυραύλους Patriot με προορισμό την αεροπορική βάση Al Udeid που χρησιμοποιείται από 8-10.000 Αμερικανούς, παρόμοια ανάγκη ανέκυψε και για την αντιβαλλιστική άμυνα κρίσιμων υποδομών του ΝΑΤΟ στην Τουρκία (ραντάρ – Μαλάτεια και αεροπορική βάση στο Ιντζιρλίκ!<br /><br />Οπότε, το -προδήλως απλουστευτικό- σενάριο ολοκληρωνόταν, με το ότι οι ανάγκες τροφοδοσίας με πυραύλους αναχαίτισης των πυροβολαρχιών Patriot που αναπτύχθηκαν στην Τουρκία, ίσως οδήγησαν τις αρχές της Συμμαχίας (βλ. ΗΠΑ) να ζητήσουν την ελληνική συνδρομή, η οποία ασφαλώς και θα είχε… αυξημένες πιθανότητες να εγκριθεί! Λίγο οι αναρτήσεις με το δρομολόγιο του C-27J Spartan και λίγο οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών, δημιουργούσαν τον κίνδυνο η όλη υπόθεση να μετατραπεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία! Μέχρι να διαψευσθεί από τις εξελίξεις!<br /><br />Ωστόσο, για μια ακόμη φορά “την παρτίδα” την έσωσαν για το DP, καλοί και έμπειροι φίλοι, με τους οποίους πάντα μιλούσαμε τη γλώσσα της αλήθειας, ανεξαρτήτων συμφωνίας ή διαφωνίας για το αντικείμενο της εκάστοτε συζήτησης και μας εξήγησαν ότι τα πράγματα είναι -ως συνήθως- πολύ πιο απλά από ό,τι φαίνονται. Ναι, το C-27J Spartan πήγε στην Τουρκία. Με μια λεπτομέρεια όμως: Ήταν άδειο! Πέραν του πληρώματος φυσικά!<br /><br />Δεν επέστρεψε όμως άδειο! Αποστολή του ήταν να μεταφέρει στην Ελλάδα τους Έλληνες που συμμετείχαν στη ΝΑΤΟϊκή αποστολή στο Ιράκ (NMI: NATO Mission Iraq)! Προφανώς, η μετάβασή τους στην Τουρκία, από όπου θα τους παραλάμβανε το ελληνικό μεταφορικό αεροσκάφος έγινε οδικώς, λόγω των ειδικών συνθηκών ασφαλείας που έχουν δημιουργηθεί συνεπεία του πολέμου με επίκεντρο του Ιράν, ο οποίος και κατά πάσα πιθανότητα επέβαλλε αυτή καθαυτή την αποχώρηση.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες που είχε το DP νωρίς το πρωί, ο επαναπατρισμός του ελληνικού προσωπικού της αποστολής από το Ιράκ ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία. Η αποστολή προφανώς εκτελέστηκε σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ. Εξ εμπειρίας σε τέτοια ζητήματα, ανακαλούμε στη μνήμη ότι η πάγια πρακτική της ελληνικής πλευράς είναι η αναμονή για έκδοση σχετικής ανακοίνωσης από την Ατλαντική Συμμαχία, ώστε εν συνεχεία να αποδεσμευτεί αντίστοιχη ελληνική.<br /><br />Τα Συμμαχικά στρατηγεία όμως έχουν… ωράρια, σε αντίθεση με τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις που εάν οι εξελίξεις το επιβάλλουν η βάρδια είναι κατά κυριολεξία 24ωρη! Εκτιμάται λοιπόν, ότι εντός της ημέρας θα υπάρξει σχετική αναφορά από το ΝΑΤΟ και εν συνεχεία θα τοποθετηθεί δημόσια και η ελληνική πλευρά. Σε κάθε περίπτωση, εγείρεται και ένα ζήτημα ασφάλειας της αποστολής, όσο αυτή εξελίσσεται. Οπότε, δικαιολογείται τα στόματα να είναι σφραγισμένα.<br /><br />Οι φίλοι μας -και φίλοι των αγαπητών γειτόνων μας- οι Ισπανοί, ωστόσο, ήταν κάπως ανυπόμονοι -ενδεχομένως για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους- και έσπευσαν από χθες το βράδυ, διά της υπουργού Άμυνας, Μαργκαρίτα Ρόμπλες να δημοσιοποιήσουν την υπόθεση. Πρέπει να υπήρξαν αντιδράσεις, αφού η ανάρτηση που συμπεριλάμβανε και φωτογραφίες με… χαρούμενους Ισπανούς εξαφανίστηκε και στη θέση της σήμερα το πρωί βρισκόταν μια “αποστεωμένη”, ψυχρή, δημοσιογραφική!<br />Το να τους… “βάζουμε κάτω” στην αυτοπειθαρχία, δεν μας το είχα! Ο επαγγελματισμός μιλάει από μόνος του όμως… Με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.<div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcShKejRBFPtHUGaK41I40bEShnaKuW9Fyqc8w&s" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="291" data-original-width="173" height="390" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcShKejRBFPtHUGaK41I40bEShnaKuW9Fyqc8w&s" width="280" /></a></div><br /><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι δουλειά είχε το C-27J “Spartan” νυχτιάτικα στην Τουρκία;

Μεγάλη αναταραχή επικράτησε χθες το βράδυ, όταν εφαρμογές καταγραφής πτήσης αεροσκαφών, απεικόνισα ελληνικό C-27J να μεταβαίνει στην Τουρκία...

Διαβάστε την συνέχεια