Κάτι νέο συμβαίνει: Η Ελλάδα «σπάει» το μέτωπο κατά της Ρωσίας... Σημείο κλειδί οι Έλληνες εφοπλιστές. Χάος στην Ευρώπη.

<img height="47" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/090b995142c3357efb85a81b4ef61c18_XL.jpg?v=3" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ενεργειακή «βόμβα» στην Ευρώπη: Ρεκόρ εισαγωγών ρωσικού LNG λίγο πριν από το μεγάλο... embargo</span></h3>Σε ένα επικίνδυνο ενεργειακό παράδοξο βρίσκεται εγκλωβισμένη η Ευρωπαϊκή Ένωση. Την ώρα που οι Βρυξέλλες προετοιμάζονται να τερματίσουν τις εισαγωγές ρωσικού φυσικού αερίου, οι ευρωπαϊκές αγορές LNG από τη Ρωσία κινούνται σε επίπεδα-ρεκόρ.<br />Σύμφωνα με στοιχεία της Kpler που επικαλείται το Reuters, η Ευρωπαϊκή Ένωση εισήγαγε κατά το πρώτο εξάμηνο του 2026 περίπου 9,97 εκατομμύρια τόνους LNG από το ρωσικό εργοστάσιο Yamal LNG. Η ποσότητα ήταν αυξημένη κατά 16% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2025, ενώ περισσότερο από το 97% των εξαγωγών του Yamal κατευθύνθηκε σε λιμάνια της ΕΕ.<br />Γαλλία, Βέλγιο και Ισπανία αποτέλεσαν τους βασικότερους προορισμούς του ρωσικού υγροποιημένου φυσικού αερίου. Ευρύτερα στοιχεία της αγοράς δείχνουν ότι η Ρωσία κάλυψε περίπου το 20% των συνολικών ευρωπαϊκών εισαγωγών LNG κατά το πρώτο μισό του έτους.<br />Η εικόνα αυτή προκαλεί πολιτικές αντιδράσεις, καθώς αποκαλύπτει το χάσμα ανάμεσα στις μακροπρόθεσμες επιδιώξεις της ευρωπαϊκής ενεργειακής πολιτικής και στις άμεσες ανάγκες της αγοράς.<br /><br />Η Ευρώπη αγοράζει όσο περισσότερο μπορεί πριν κλείσει η πόρτα<br /><br />Η αύξηση των εισαγωγών δεν σημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση εγκατέλειψε το σχέδιο απεξάρτησης από τη ρωσική ενέργεια. Αντίθετα, φαίνεται ότι οι εταιρείες επιταχύνουν τις παραδόσεις πριν τεθούν σε πλήρη ισχύ οι νέοι περιορισμοί.<br />Η απαγόρευση για ρωσικό LNG που διακινείται μέσω βραχυπρόθεσμων συμβάσεων άρχισε να εφαρμόζεται στις 25 Απριλίου 2026. Οι παραδόσεις στο πλαίσιο παλαιότερων μακροπρόθεσμων συμβάσεων μπορούν να συνεχιστούν μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2026. Από την 1η Ιανουαρίου 2027 προβλέπεται πλήρης απαγόρευση των εισαγωγών ρωσικού LNG στην Ευρωπαϊκή Ένωση.<br />Αυτό εξηγεί γιατί το εμπάργκο στις βραχυπρόθεσμες συμφωνίες δεν προκάλεσε άμεση κατάρρευση των ρωσικών προμηθειών. Μεγάλο μέρος των ποσοτήτων μεταφέρεται βάσει μακροχρόνιων συμβάσεων, οι οποίες εξακολουθούν προσωρινά να καλύπτονται από τη μεταβατική περίοδο.<br />Η ευρωπαϊκή στρατηγική προβλέπει επίσης τον τερματισμό των εισαγωγών ρωσικού φυσικού αερίου μέσω αγωγών από το φθινόπωρο του 2027.<br /><br />Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή ανατρέπει τους υπολογισμούς<br /><br />Η χρονική στιγμή θεωρείται ιδιαίτερα κρίσιμη. Οι αναταράξεις γύρω από το Στενό του Ορμούζ έχουν πλήξει τις ενεργειακές μεταφορές από τον Περσικό Κόλπο και έχουν προκαλέσει έντονη αβεβαιότητα στις διεθνείς αγορές.<br />Το Κατάρ, ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς LNG παγκοσμίως και σημαντικός προμηθευτής της Ευρώπης, αντιμετώπισε σοβαρές δυσκολίες στην παραγωγή και στις εξαγωγές του μετά τις πολεμικές επιχειρήσεις στην περιοχή. Η QatarEnergy είχε αναγκαστεί να κηρύξει κατάσταση ανωτέρας βίας για ορισμένες παραδόσεις, ενώ το πλήρες και ασφαλές άνοιγμα των θαλάσσιων οδών παραμένει κρίσιμο για την αγορά.<br />Η συνεχιζόμενη ένταση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν έχει επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το κλίμα. Οι διαταραχές στο Στενό του Ορμούζ έχουν επηρεάσει τις οικονομίες του Κόλπου, ενώ νέες απειλές κατά της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα αυξάνουν τον κίνδυνο ταυτόχρονων προβλημάτων σε δύο από τις σημαντικότερες παγκόσμιες ενεργειακές οδούς.<br />Υπό αυτές τις συνθήκες, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί να απομακρύνει από την αγορά της τον δεύτερο μεγαλύτερο προμηθευτή LNG, ενώ ταυτόχρονα οι ροές από έναν άλλο βασικό προμηθευτή, το Κατάρ, παραμένουν ευάλωτες.<br /><br />Συναγερμός στις αποθήκες φυσικού αερίου<br /><br />Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο ανησυχητική εξαιτίας των χαμηλών αποθεμάτων φυσικού αερίου.<br />Στην αρχή της θερινής περιόδου αποθήκευσης, την 1η Απριλίου 2026, οι ευρωπαϊκές εγκαταστάσεις ήταν γεμάτες μόλις κατά 28%. Η ACER έχει προειδοποιήσει ότι η ΕΕ θα χρειαστεί σημαντικά αυξημένες εισαγωγές LNG για να ενισχύσει τα αποθέματά της πριν από τον χειμώνα.<br />Το επίσημο ευρωπαϊκό πλαίσιο προβλέπει στόχο πληρότητας 90% πριν από την έναρξη της χειμερινής περιόδου, αν και υπάρχει δυνατότητα ευελιξίας και περιορισμού του στόχου στο 80% κάτω από έκτακτες συνθήκες.<br />Αναλυτές και στελέχη της ενεργειακής αγοράς έχουν εκφράσει αμφιβολίες για το κατά πόσο η Ευρώπη θα καταφέρει να φτάσει εγκαίρως ακόμη και στο χαμηλότερο αυτό επίπεδο. Τον Μάιο, η Equinor προειδοποίησε ότι η επίτευξη πληρότητας 80% θα ήταν δύσκολη, εξαιτίας των μη ευνοϊκών τιμών και των χαμηλότερων από τις αναμενόμενες προμηθειών.<br />Οι εταιρείες δίστασαν να αγοράσουν μεγάλες ποσότητες την άνοιξη, καθώς φοβούνταν ότι θα προμηθεύονταν ακριβό φυσικό αέριο και θα αναγκάζονταν να το πουλήσουν φθηνότερα τον χειμώνα. Η προσδοκία ότι η κρίση στη Μέση Ανατολή θα αποκλιμακωνόταν γρήγορα δεν επιβεβαιώθηκε.<br />Το αποτέλεσμα είναι ότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος για την αναπλήρωση των αποθεμάτων.<br /><br />Φόβοι για νέο κύμα ακρίβειας<br /><br />Η γεωπολιτική κρίση, τα χαμηλά αποθέματα και η αβεβαιότητα γύρω από τις μελλοντικές ρωσικές προμήθειες έχουν ήδη ενισχύσει τις τιμές του φυσικού αερίου και του ηλεκτρικού ρεύματος.<br />Η ευρωπαϊκή αγορά έχει μέχρι στιγμής αποφύγει μια πλήρη κατάρρευση, κυρίως χάρη στις αυξημένες αμερικανικές παραδόσεις και στις επιπλέον ποσότητες από χώρες όπως η Αλγερία και η Νιγηρία. Ωστόσο, το ενεργειακό κόστος της ΕΕ έχει αυξηθεί σημαντικά και οι πιέσεις δεν έχουν εξαφανιστεί.<br />Στελέχη μεγάλων ευρωπαϊκών ενεργειακών εταιρειών προειδοποιούν ότι οι υψηλές τιμές ενδέχεται να διατηρηθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, επιβαρύνοντας τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα και τους λογαριασμούς των νοικοκυριών.<br />Σε ένα δυσμενές σενάριο, η Ευρώπη θα χρειαστεί να ανταγωνιστεί την Ασία για περιορισμένες διαθέσιμες ποσότητες LNG. Για να προσελκύσει φορτία, θα πρέπει να προσφέρει υψηλότερες τιμές, οι οποίες τελικά θα μετακυλιστούν στις επιχειρήσεις και στους καταναλωτές.<br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες ετοιμάζονται να καλύψουν το κενό<br />Από τη νέα ενεργειακή πραγματικότητα αναμένεται να επωφεληθούν κυρίως οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες συνεχίζουν να αυξάνουν την εξαγωγική τους δυναμικότητα σε LNG.<br />Καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση περιορίζει τις ρωσικές εισαγωγές και το Κατάρ αντιμετωπίζει προβλήματα παραγωγής και μεταφοράς, οι αμερικανικές εταιρείες αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο μερίδιο στην ευρωπαϊκή αγορά.<br />Αυτό μπορεί να αποτρέψει μια πραγματική έλλειψη φυσικού αερίου, αλλά όχι απαραίτητα μια νέα εκτόξευση των τιμών. Η Ευρώπη πιθανότατα θα εξασφαλίσει τις απαιτούμενες ποσότητες μόνο πληρώνοντας πολύ υψηλότερο τίμημα.<br /><br />Η Ελλάδα σηκώνει «μπλόκο» για τη Dynagas<br /><br />Στο κέντρο της ευρωπαϊκής αντιπαράθεσης έχει βρεθεί και η Ελλάδα, η οποία έχει εκφράσει αντιρρήσεις για νέο πακέτο κυρώσεων που θα απαγόρευε σε ευρωπαϊκές εταιρείες όχι μόνο να εισάγουν, αλλά και να μεταφέρουν ρωσικό LNG προς τρίτες χώρες.<br />Η ελληνική πλευρά υποστηρίζει ότι μια τέτοια απόφαση θα παραχωρούσε μερίδιο της παγκόσμιας αγοράς σε ανταγωνιστές εκτός ΕΕ, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα και η Ιαπωνία, χωρίς να σταματήσει απαραίτητα τις ρωσικές εξαγωγές.<br />Οι αντιρρήσεις συνδέονται άμεσα με τη Dynagas, τη ναυτιλιακή εταιρεία του Έλληνα εφοπλιστή Γ. Προκοπίου...<br />Η εταιρεία διαθέτει πέντε εξειδικευμένα πλοία μεταφοράς LNG κατηγορίας Arc7, σχεδιασμένα για πλεύση στις ακραίες συνθήκες της Αρκτικής και για τη μεταφορά φορτίων από το Yamal LNG. Τα πλοία αυτά, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων το καθένα, δεν μπορούν εύκολα να χρησιμοποιηθούν σε συνηθισμένες θερμές θαλάσσιες διαδρομές χωρίς σημαντικό οικονομικό κόστος.<br />Η Αθήνα υποστηρίζει ότι οι κυρώσεις θα μπορούσαν να καταστρέψουν τη συγκεκριμένη δραστηριότητα, την ώρα που μη ευρωπαϊκές ναυτιλιακές εταιρείες θα έσπευδαν να καλύψουν το κενό.<br />Η διαφωνία έχει καθυστερήσει τις συζητήσεις για το 21ο πακέτο ευρωπαϊκών κυρώσεων κατά της Ρωσίας.<br /><br />Τα παγοθραυστικά πλοία που κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς δουλειά<br /><br />Τα Arc7 δεν αποτελούν συνηθισμένα δεξαμενόπλοια. Είναι κατασκευασμένα ώστε να διασχίζουν παγωμένες θάλασσες και να μεταφέρουν LNG από τις εγκαταστάσεις της ρωσικής Αρκτικής.<br />Η δυνατότητα αξιοποίησής τους σε άλλες διαδρομές είναι περιορισμένη. Η μεταφορά ρωσικού LNG προς την Ασία είναι οικονομικά και τεχνικά δυσκολότερη, καθώς η βόρεια θαλάσσια οδός είναι προσβάσιμη μόνο για περιορισμένο διάστημα του έτους. Τους υπόλοιπους μήνες απαιτούνται πολύ μεγαλύτερες διαδρομές και περισσότερα πλοία για τη διατήρηση των ίδιων όγκων μεταφοράς.<br />Για τη Dynagas, το ευρωπαϊκό εμπάργκο δημιουργεί τον κίνδυνο να μείνει ένα σημαντικό τμήμα του στόλου της χωρίς βιώσιμη απασχόληση. Μία πιθανή λύση θα ήταν η πώληση των πλοίων σε ρωσικά ή μη δυτικά συμφέροντα, όμως οι κυρώσεις ενδέχεται να καταστήσουν ακόμη και μια τέτοια συναλλαγή εξαιρετικά δύσκολη.<br />Ο εφιάλτης της αποβιομηχάνισης επιστρέφει<br />Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ευρώπη δεν είναι απαραίτητα ότι θα ξεμείνει εντελώς από φυσικό αέριο. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι θα αναγκαστεί να το αγοράσει σε τιμές που μεγάλα τμήματα της βιομηχανίας δεν θα μπορούν να αντέξουν.<br /><br />Οι ενεργοβόρες επιχειρήσεις –από τη χημική βιομηχανία και τα λιπάσματα μέχρι τη μεταλλουργία και την παραγωγή γυαλιού– είναι ιδιαίτερα ευάλωτες σε μια νέα περίοδο ακραίων τιμών.<br />Εάν το κόστος παραμείνει υψηλό, ορισμένες εταιρείες μπορεί να περιορίσουν την παραγωγή, να κλείσουν εργοστάσια ή να μεταφέρουν δραστηριότητες σε περιοχές με φθηνότερη ενέργεια.<br />Παράλληλα, σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής ενδέχεται να στραφούν ξανά στον άνθρακα, εφόσον αυτό αποδειχθεί οικονομικότερο από τη χρήση φυσικού αερίου ακόμη και μετά την πληρωμή του κόστους των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.<br />Μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε σοβαρό πλήγμα τόσο για την ευρωπαϊκή βιομηχανία όσο και για την περιβαλλοντική πολιτική της ΕΕ.<br /><br /><div>Δύο χειμώνες που μπορεί να αλλάξουν την Ευρώπη<br /><br />Ο χειμώνας του 2026–2027 αναμένεται να αποτελέσει το πρώτο μεγάλο τεστ. Η Ευρώπη θα πρέπει να αντιμετωπίσει χαμηλότερα αποθέματα, ασταθείς προμήθειες από τη Μέση Ανατολή και την επικείμενη πλήρη διακοπή του ρωσικού LNG.<br />Ο επόμενος χειμώνας, του 2027–2028, μπορεί να αποδειχθεί ακόμη δυσκολότερος, καθώς μέχρι τότε θα έχει προχωρήσει και η απαγόρευση του ρωσικού φυσικού αερίου μέσω αγωγών.<br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιμένει ότι η σταδιακή μετάβαση, η διαφοροποίηση των προμηθευτών, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και οι αυξημένες εισαγωγές από άλλες χώρες θα περιορίσουν τους κινδύνους.<br />Ωστόσο, η επιτυχία αυτής της στρατηγικής θα εξαρτηθεί από τον καιρό, τη διαθεσιμότητα LNG, την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και την ικανότητα των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων και καταναλωτών να αντέξουν ακόμη μία περίοδο υψηλών τιμών.<br />Η Ευρώπη μπορεί να καταφέρει να αντικαταστήσει το ρωσικό φυσικό αέριο. Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο ακριβά θα πληρώσει αυτή την αντικατάσταση – και πόσο μεγάλο τμήμα της βιομηχανίας της θα επιβιώσει μέχρι να ολοκληρωθεί η ενεργειακή μετάβαση.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κάτι νέο συμβαίνει: Η Ελλάδα «σπάει» το μέτωπο κατά της Ρωσίας... Σημείο κλειδί οι Έλληνες εφοπλιστές. Χάος στην Ευρώπη.

Ενεργειακή «βόμβα» στην Ευρώπη: Ρεκόρ εισαγωγών ρωσικού LNG λίγο πριν από το μεγάλο... embargo Σε ένα επικίνδυνο ενεργειακό παράδοξο βρίσκετ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το δίκτυο του Ερντογάν στην Ευρώπη. Έκθεση μιλά για σχέδιο εξαγωγής πολιτικού Ισλάμ. Έχει δώσει 1 δισ. δολάρια!

<img height="40" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/07/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-74-3-1068x601.png" width="280" /><br /><br />Σοβαρούς ισχυρισμούς για τη διεθνή δραστηριότητα του τουρκικού κρατικού Ιδρύματος Maarif και τον ρόλο του στην προώθηση της τουρκικής επιρροής στο εξωτερικό περιλαμβάνει έκθεση που επικαλείται το πρακτορείο ειδήσεων Visegrad, βασισμένη σε έρευνα της βελγικής μη κυβερνητικής οργάνωσης Solidarity with OTHERS.<br /><br />Σύμφωνα με την έκθεση, η Άγκυρα έχει επενδύσει σημαντικούς οικονομικούς πόρους για τη δημιουργία ενός εκτεταμένου διεθνούς εκπαιδευτικού δικτύου, το οποίο οι συντάκτες της έκθεσης υποστηρίζουν ότι χρησιμοποιείται όχι μόνο για εκπαιδευτικούς σκοπούς, αλλά και ως εργαλείο διεύρυνσης της πολιτικής και ιδεολογικής επιρροής της Τουρκίας, καθώς και για την αντικατάσταση εκπαιδευτικών δομών που συνδέονταν στο παρελθόν με το κίνημα του Φετουλάχ Γκιουλέν.<br /><br />Οι ισχυρισμοί αυτοί προέρχονται από τη συγκεκριμένη έκθεση και δεν παρουσιάζονται ως επιβεβαιωμένα γεγονότα από ανεξάρτητους διεθνείς οργανισμούς.<br />Το Ίδρυμα Maarif στο επίκεντρο της έρευνας<br /><br />Σύμφωνα με τη βελγική οργάνωση, το κρατικό Ίδρυμα Maarif αποτελεί σήμερα έναν από τους βασικούς φορείς μέσω των οποίων η Τουρκία αναπτύσσει την εκπαιδευτική της παρουσία στο εξωτερικό.<br /><br />Η έκθεση αναφέρει ότι:δραστηριοποιείται σε 34 χώρες, εκπαιδεύει περίπου 30.000 μαθητές,<br />λειτουργεί δεκάδες σχολικές μονάδες και εκπαιδευτικά ιδρύματα.<br /><br />Κατά τους συντάκτες της έκθεσης, το δίκτυο αυτό εντάσσεται στη συνολική στρατηγική της Άγκυρας για την ενίσχυση της διεθνούς επιρροής της μέσω της εκπαίδευσης και της πολιτιστικής διπλωματίας.<div><br />Οι καταγγελίες για τα σχολεία που συνδέονταν με το κίνημα Γκιουλέν<br /><br />Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην περίοδο μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 στην Τουρκία.<br /><br />Η έκθεση υποστηρίζει ότι από τότε:162 σχολεία σε 29 χώρες έκλεισαν, κατασχέθηκαν ή μεταφέρθηκαν αναγκαστικά, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των συντακτών.<br />131 εκπαιδευτικά ιδρύματα πέρασαν στον άμεσο έλεγχο του Maarif.<br />Περίπου 7.800 εκπαιδευτικοί και εργαζόμενοι επηρεάστηκαν από τις αλλαγές αυτές.<br /><br />Οι συντάκτες της έκθεσης εκτιμούν ότι η διαδικασία αυτή αποτέλεσε μέρος της διεθνούς εκστρατείας της Άγκυρας κατά του κινήματος που η τουρκική κυβέρνηση χαρακτηρίζει ως FETÖ, το οποίο θεωρεί υπεύθυνο για το πραξικόπημα του 2016.</div><div><br />Καταγγελίες για διπλωματικές πιέσεις σε τρίτες χώρες<br /><br />Η έκθεση προχωρά ακόμη περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι η Τουρκία άσκησε έντονες διπλωματικές και πολιτικές πιέσεις προκειμένου να αποκτήσει τον έλεγχο συγκεκριμένων εκπαιδευτικών δομών.<br /><br />Μεταξύ των μεθόδων που αναφέρονται στην έκθεση περιλαμβάνονται:</div><div>διμερείς συμφωνίες ασφαλείας,<br />διπλωματικές παρεμβάσεις,<br />απελάσεις,<br />κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων,<br />καθώς και άλλες μορφές κρατικής πίεσης.<br /><br />Οι χώρες που αναφέρονται στην έκθεση περιλαμβάνουν το Αφγανιστάν, το Μάλι, τον Νίγηρα, το Σουδάν, τη Βενεζουέλα, τη Ζάμπια και τη Λιβερία, όπου, σύμφωνα με τους συντάκτες, πραγματοποιήθηκαν μεταβιβάσεις σχολικών μονάδων στο Ίδρυμα Maarif.</div><div><br />Η ευρωπαϊκή διάσταση και οι ανησυχίες για το πολιτικό Ισλάμ<br /><br />Η έκθεση, όπως παρουσιάζεται από το Visegrad, υποστηρίζει ότι το εκπαιδευτικό αυτό δίκτυο δεν περιορίζεται στην παροχή εκπαιδευτικών υπηρεσιών, αλλά συνδέεται με μια ευρύτερη στρατηγική προβολής της τουρκικής επιρροής στο εξωτερικό.<br /><br />Οι συντάκτες εκφράζουν την άποψη ότι το δίκτυο συμβάλλει στην προώθηση του πολιτικού Ισλάμ και στη διεύρυνση της ιδεολογικής παρουσίας της Άγκυρας σε διάφορες περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης.<br /><br />Η συγκεκριμένη αξιολόγηση αποτελεί εκτίμηση της έκθεσης και δεν συνιστά επίσημη θέση διεθνών οργανισμών ή ευρωπαϊκών θεσμών.</div><div><br />Το ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο<br /><br />Η ίδια έκθεση επισημαίνει ότι η Τουρκία δεν είναι ο μοναδικός κρατικός παράγοντας που κατηγορείται για χρηματοδότηση ή στήριξη ισλαμικών δικτύων διεθνώς.<br /><br />Γίνεται επίσης αναφορά στο Ιράν και στο Κατάρ, τα οποία, σύμφωνα με τους συντάκτες, αναπτύσσουν δικά τους δίκτυα θρησκευτικής και ιδεολογικής επιρροής, ιδιαίτερα στην Ευρώπη.<br /><br />Οι εκτιμήσεις αυτές εντάσσονται στη συνεχιζόμενη διεθνή συζήτηση για τη χρήση της εκπαίδευσης, της θρησκευτικής διπλωματίας και των πολιτιστικών οργανισμών ως μέσων άσκησης ήπιας ισχύος από κράτη που επιδιώκουν να ενισχύσουν την επιρροή τους πέρα από τα σύνορά τους.</div><div><br />Νέα ερωτήματα για τον ρόλο της εκπαίδευσης ως εργαλείου γεωπολιτικής επιρροής<br /><br />Η έκθεση της Solidarity with OTHERS, όπως παρουσιάζεται από το Visegrad, επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση γύρω από τον τρόπο με τον οποίο η εκπαίδευση, οι πολιτιστικοί θεσμοί και τα διεθνή εκπαιδευτικά δίκτυα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μέσα άσκησης εξωτερικής πολιτικής και διεύρυνσης κρατικής επιρροής.<br /><br />Οι ισχυρισμοί της έκθεσης δεν έχουν επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα στο σύνολό τους και η τουρκική πλευρά δεν παρατίθεται να απαντά στις συγκεκριμένες κατηγορίες στο υλικό που παρουσιάστηκε. Ωστόσο, η δημοσιοποίησή τους αναμένεται να τροφοδοτήσει εκ νέου τη συζήτηση στην Ευρώπη για την ασφάλεια, την εκπαίδευση και την εξωτερική επιρροή μέσω θεσμικών δικτύων.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το δίκτυο του Ερντογάν στην Ευρώπη. Έκθεση μιλά για σχέδιο εξαγωγής πολιτικού Ισλάμ. Έχει δώσει 1 δισ. δολάρια!

Σοβαρούς ισχυρισμούς για τη διεθνή δραστηριότητα του τουρκικού κρατικού Ιδρύματος Maarif και τον ρόλο του στην προώθηση της τουρκικής επιρρο...

Διαβάστε την συνέχεια

«Αν υποχωρήσετε στην Κύπρο, ο Ερντογάν θα πάρει και το Αιγαίο»! Ένας αμερικανός γράφει όσα η Αθήνα φοβάται να πει.

<img height="48" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2018/07/08/erdogan_cyprus_2018-07-10-kktc-40-karsilama.jpg" width="280" /><br /><br />Άρθρο του <b>ΜΑΙΚΛ ΡΟΥΜΠΙΝ </b><br />Πριν από πενήντα δύο χρόνια, στις 20 Ιουλίου, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Οι ισχυρισμοί Τούρκων ηγετών ότι το έπραξαν για να προστατεύσουν τη μουσουλμανική μειονότητα της Κύπρου δεν ήταν ποτέ αξιόπιστοι. Το μεγαλύτερο μέρος της εισβολής, των αρπαγών γης και των εθνοκαθάρσεων της Τουρκίας συνέβη μετά από μια εκεχειρία και εν μέσω συνεχιζόμενων ειρηνευτικών συνομιλιών.<br /><br />Ενώ η κατοχή της Κύπρου απολαμβάνει ευρείας υποστήριξης σε όλο το πολιτικό φάσμα της Τουρκίας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει οδηγήσει την εδραίωση του τουρκικού ιμπεριαλισμού σε νέο επίπεδο: Έχει επιτεθεί στις ειρηνευτικές δυνάμεις στην Πύλα και έχει παραβιάσει το status quo δεκαετιών στα Βαρώσια. Εν τω μεταξύ, η Τουρκία συνέχισε να διοχετεύει δεκάδες χιλιάδες εποίκους στη βόρεια Κύπρο. Πολιτισμικά, οι φτωχοί Τούρκοι της Ανατολίας, τους οποίους χρησιμοποιεί ο Ερντογάν για να αυξήσει τον αριθμό των εποίκων στην Κύπρο, διαφέρουν από τους γηγενείς Κύπριους που αποκαλούν την Κύπρο σπίτι τους εδώ και αιώνες. Οι Κύπριοι Μουσουλμάνοι έχουν περισσότερα κοινά με τους Κύπριους Έλληνες παρά με τους Τούρκους της Ανατολίας, οι οποίοι συχνά εισάγουν έναν ισλαμισμό ξένο προς την ίδια την Κύπρο.<br /><br />Ενώ η κατοχή της Κύπρου απολαμβάνει ευρείας υποστήριξης σε όλο το πολιτικό φάσμα της Τουρκίας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει οδηγήσει την εδραίωση του τουρκικού ιμπεριαλισμού σε νέο επίπεδο. Καθώς η κατοχή συνεχίζεται εδώ και δεκαετίες, πολλοί εντός της διεθνούς κοινότητας την έχουν αποδεχτεί ως τη νέα κανονικότητα. Σχεδόν όλες οι ειρηνευτικές δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών κατά μήκος της γραμμής ελέγχου μεταξύ Κύπρου και κατεχόμενης ζώνης αναπτύχθηκαν μετά την τουρκική εισβολή. Το ίδιο και οι περισσότεροι διπλωμάτες που έχουν χαρτοφυλάκιο την Κύπρο. Για άλλους διπλωμάτες, είναι θέμα ρεαλιστικής πολιτικής. Ο συνολικός πληθυσμός της Κύπρου, συμπεριλαμβανομένων των κατεχόμενων ζωνών, είναι λιγότερος από 1,5 εκατομμύριο. Ο πληθυσμός της Τουρκίας, σε σύγκριση, τώρα πλησιάζει τα 90 εκατομμύρια. Και ενώ η Κύπρος διατηρεί μόνο μια μικρή εθνοφρουρά, η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ με ενεργό στρατό σχεδόν μισού εκατομμυρίου.<br /><br />Με το πέρασμα των γενεών, οι διπλωμάτες έχουν μετατοπιστεί από τις εκκλήσεις για άμεση αποχώρηση της Τουρκίας. Το ψήφισμα 353 (1974) του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο εγκρίθηκε ομόφωνα, ζητούσε κατάπαυση του πυρός και άμεσο «τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης». Ωστόσο, τα επόμενα χρόνια, διάφορες προτάσεις έχουν αναζητήσει δημιουργικές λύσεις. Κάθε πρωτοβουλία, ακόμη και όταν δεν ήταν επιτυχής, διαμόρφωσε την ατζέντα για μελλοντικές συνομιλίες. Το 1977, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄, πρόεδρος της Κύπρου, και ο Ραούφ Ντενκτάς, ηγέτης της κατεχόμενης ζώνης, μίλησαν για μια δικοινοτική ομοσπονδιακή δημοκρατία, αν και με οικονομική βιωσιμότητα και δικαιώματα ιδιοκτησίας που διαμορφώνουν τον αντίστοιχο έλεγχο. Ουσιαστικά, αυτό σήμαινε την αντιστροφή της εθνοκάθαρσης που διέπραξε ο τουρκικός στρατός. Δύο χρόνια αργότερα, ο Ντενκτάς συμφώνησε με τον διάδοχο του Μακαρίου, Σπύρο Κυπριανού, να ορκιστούν την ένωση οποιασδήποτε κυπριακής επικράτειας με άλλες χώρες: η Ελλάδα δεν μπορούσε να προσαρτήσει περιοχές με ελληνικούς πληθυσμούς και η Τουρκία δεν μπορούσε να προσαρτήσει τις ζώνες που κατείχε.<br /><br />Το 1983, το κοινοβούλιο της βόρειας Κύπρου ανακήρυξε την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου ως ανεξάρτητο κράτος, το οποίο η Τουρκία, με επικεφαλής τότε τον διορισμένο από τον στρατό πρωθυπουργό Μπουλέντ Ουλουσού, αναγνώρισε. Η ενέργεια των Τούρκων έθεσε το προηγούμενο για αυτό που θα έκανε αργότερα η Ρωσία με τις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ, όταν οι Ρώσοι εισβολείς αποσπάστηκαν από το ουκρανικό έδαφος. Μια τέτοια μονομερής προσέγγιση διέλυσε κάθε συσσωρευμένη εμπιστοσύνη στις διαπραγματεύσεις και πιθανότατα αντανακλούσε το γεγονός ότι η τουρκική πλευρά πάντα προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο, αντί να αναζητήσει τη λύση.<br /><br />Τα Ηνωμένα Έθνη ανέλαβαν, μεσολαβώντας για έμμεσες συνομιλίες. Το 1989, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Χαβιέρ Πέρεζ ντε Κουεγιάρ, απογοητευμένος από την έλλειψη προόδου, διαμόρφωσε τις δικές του ιδέες για μια λύση. Πρότεινε μια ομοσπονδιακή δημοκρατία που θα εξισορροπούσε την εθνική και την τοπική εξουσία. Ενώ ο Πέρεζ ντε Κουεγιάρ μπορεί να ήταν καλοπροαίρετος, η επιθυμία να επιβληθούν παραχωρήσεις για να σπάσει το αδιέξοδο αντάμειψε την Τουρκία για την επιθετικότητά της: η Κύπρος έχασε την εξουσία της, ενώ η ζώνη Βισύ της Τουρκίας στην Κύπρο απέκτησε νομιμότητα.<br /><br />Στις 13 Μαΐου 1990, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ενέκρινε ψήφισμα που υποστήριζε την ιδέα μιας δικοινοτικής, διζωνικής Κύπρου και εξουσιοδοτούσε επίσημα τον γενικό γραμματέα να ξεκινήσει νέες ιδέες για να σπάσει το αδιέξοδο. Ο Γενικός Γραμματέας Μπούτρος Μπούτρος-Γκάλι πρότεινε μια νομοθετική εξουσία δύο σωμάτων με αναλογία 70:30 στην κάτω βουλή, και η άνω βουλή να κατανέμεται ισόποσα. Η ομοσπονδιακή εκτελεστική εξουσία θα λειτουργούσε επίσης με αναλογία 70:30 Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Ο Μπούτρος-Γκάλι εγγυήθηκε επίσης ότι κάθε αρχή θα κυβερνούσε αντίστοιχα έναν ελληνοκυπριακό και έναν τουρκοκυπριακό πληθυσμό. Ενώ αυτό μπορεί να ακούγεται δίκαιο στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, ο γενικός γραμματέας ουσιαστικά ευλόγησε την υπάρχουσα εθνοκάθαρση.<br /><br />Ο Γενικός Γραμματέας Κόφι Ανάν συνέταξε ένα νέο σχέδιο το οποίο αποκάλυψε ως «Η Βάση για Συμφωνία για μια Συνολική Επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος», κοινώς γνωστό ως Σχέδιο Ανάν. Περιέγραφε ένα περίπλοκο σύστημα εναλλαγών και αναλογιών που βασιζόταν χαλαρά στο ελβετικό ομοσπονδιακό σύστημα. Οι Ελληνοκύπριοι διαφώνησαν με τη νομιμοποίηση των εθνοκαθάρσεων του παρελθόντος και την αποτυχία του σχεδίου να αντιμετωπίσει τους Τούρκους εποίκους που…πιθανότατα ήδη υπερτερούσαν αριθμητικά του νόμιμου κυπριακού μουσουλμανικού πληθυσμού. Οι Κύπριοι απέρριψαν συντριπτικά το σχέδιο σε δημοψήφισμα λόγω αυτών των ανησυχιών και της αποτυχίας του ΟΗΕ να καθορίσει μηχανισμούς επιβολής. Φοβήθηκαν να κάνουν παραχωρήσεις, μόνο και μόνο για να ενισχύσει η Τουρκία τη φρουρά της στο νησί. Οι κυπριακές ανησυχίες ήταν βάσιμες, ειδικά δεδομένου του ιστορικού του ΟΗΕ να αντιδρά στην αδιαλλαξία με περαιτέρω συμβιβασμούς.<br /><br />Σήμερα, το μοτίβο επαναλαμβάνεται. Ο Ερντογάν εναλλάσσεται μεταξύ της διαίρεσης της Κύπρου σε δύο ανεξάρτητα κράτη και της θηριωδίας που η Τουρκία δεν ολοκλήρωσε. Τώρα, τα Ηνωμένα Έθνη ξαναρχίζουν. Η María Ángela Holguín, προσωπική απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για την Κύπρο, σύντομα θα αποκαλύψει μια συμφωνία που ισχυρίζεται ότι θα λύσει τα προβλήματα με «εποικοδομητική ασάφεια». Αφήστε στην άκρη ότι μια τέτοια ασάφεια είναι κακή πρακτική. Σκοτώνει ανθρώπους και θα σπείρει τους σπόρους για γενιές συγκρούσεων. Το πρόβλημα είναι ότι οι Γκουτέρες και Ολγκίν επικεντρώνονται τόσο πολύ στην απομόνωση της Κύπρου που αγνοούν το προηγούμενο που διακινδυνεύουν να δημιουργήσουν. <div><br /></div><div>Καθώς τα Ηνωμένα Έθνη προτείνουν μια ακόμη λύση που θα νομιμοποιούσε και θα ανταμείβει αναδρομικά την κατοχή της Τουρκίας, ο Ερντογάν απαιτεί αναθεώρηση των θαλάσσιων συνόρων, αν όχι του εδαφικού ελέγχου στο Αιγαίο. Εάν το σχέδιο του ΟΗΕ προχωρήσει, η Τουρκία θα είχε δίκιο να πιστεύει ότι μπορεί να επιτύχει τους στόχους της στο Αιγαίο στρατιωτικά, κερδίζοντας τη διεθνή έγκριση εάν απλώς περιμένει αρκετά. Ούτε θα χρειαζόταν απαραίτητα η Άγκυρα να περιμένει, επειδή οι Τούρκοι διπλωμάτες και ίσως ο Αμερικανός πρέσβης Τομ Μπαράκ θα επικαλούνταν εύκολα και επανειλημμένα το κυπριακό προηγούμενο για να παραχωρήσουν στην Τουρκία την κατοχή ελληνικών νησιών.<br /><br />Πολύ συχνά, αξιωματούχοι του ΟΗΕ και Ευρωπαίοι διπλωμάτες συνδέουν τον συμβιβασμό με την πολυπλοκότητα. Αυτό που πραγματικά κάνουν, ωστόσο, είναι κακή πρακτική. Δεν θα πρέπει να υπάρχει λύση για την Κύπρο που να μην απαιτεί πρώτα την εκκένωση κάθε τουρκικού στρατεύματος και Τούρκου εποίκου στο νησί και την επανάληψη της πλήρους κυπριακής κυριαρχίας σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Αν υποχωρήσετε στην Κύπρο, ο Ερντογάν θα πάρει και το Αιγαίο»! Ένας αμερικανός γράφει όσα η Αθήνα φοβάται να πει.

Άρθρο του ΜΑΙΚΛ ΡΟΥΜΠΙΝ Πριν από πενήντα δύο χρόνια, στις 20 Ιουλίου, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Οι ισχυρισμοί Τούρκων ηγετών ότι το έπρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πείνα, ενέργεια και γεωπολιτική: Γιατί η παγκόσμια επισιτιστική ασφάλεια εξαρτάται πλέον από τη Μέση Ανατολή.

<img height="38" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/united-nations-696x464-1-768x512.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η παγκόσμια πείνα υποχώρησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, όμως ο ΟΗΕ προειδοποιεί ότι η πρόοδος παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη. Η ενεργειακή αστάθεια, οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, οι διαταραχές στις θαλάσσιες μεταφορές και η κλιματική αλλαγή μετατρέπουν την επισιτιστική ασφάλεια σε ζήτημα γεωπολιτικής ισχύος και διεθνούς ενεργειακής σταθερότητας.<br /><br />Η αισιόδοξη εικόνα κρύβει νέους κινδύνους<br /><br />Για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια αλλεπάλληλων κρίσεων, η παγκόσμια κοινότητα καταγράφει μια θετική εξέλιξη στο μέτωπο της πείνας.<br /><br />Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση «State of Food Security and Nutrition in the World», που συντάχθηκε από πέντε οργανισμούς των Ηνωμένων Εθνών, περίπου 645 εκατομμύρια άνθρωποι, ή το 7,8% του παγκόσμιου πληθυσμού, βρέθηκαν αντιμέτωποι με χρόνιο υποσιτισμό το 2025, έναντι 8,1% το 2024 και 8,6% το 2022.<br /><br />Η σταδιακή αποκλιμάκωση αποτελεί σαφώς θετική εξέλιξη.<br /><br />Ωστόσο, πίσω από τους αριθμούς αναδύεται μια νέα πραγματικότητα: η επισιτιστική ασφάλεια εξαρτάται πλέον όσο ποτέ άλλοτε από τις γεωπολιτικές εξελίξεις και τις ενεργειακές αγορές.<br />Η ενέργεια γίνεται ο καθοριστικός παράγοντας των τιμών τροφίμων<br /><br />Οι αναλυτές του ΟΗΕ επισημαίνουν ότι η μεγαλύτερη απειλή για τη διατήρηση της προόδου δεν προέρχεται αποκλειστικά από τη γεωργία.<br /><br />Προέρχεται από την ενέργεια.<br /><br />Η κλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή και οι συνεχείς απειλές κατά της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ και στην Ερυθρά Θάλασσα έχουν αυξήσει σημαντικά το κόστος μεταφοράς πετρελαίου, φυσικού αερίου και λιπασμάτων.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι άμεσο:αυξάνεται το κόστος παραγωγής,<br />ακριβαίνουν οι μεταφορές,<br />επιβαρύνονται οι τιμές των τροφίμων σε ολόκληρο τον κόσμο.<br /><br />Η σχέση μεταξύ ενέργειας και επισιτιστικής ασφάλειας γίνεται πλέον ολοένα και πιο στενή.<br />Η Μέση Ανατολή επηρεάζει το πιάτο δισεκατομμυρίων ανθρώπων<br /><br />Οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ιράν, Ισραήλ και των περιφερειακών συμμάχων τους δημιουργούν αλυσιδωτές επιπτώσεις πολύ πέρα από τα πεδία των μαχών.<br /><br />Οι επιθέσεις σε εμπορικά πλοία, η αβεβαιότητα στις θαλάσσιες μεταφορές και οι αυξημένες ασφαλιστικές δαπάνες επηρεάζουν ολόκληρη την παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα.<br /><br />Τα λιπάσματα, τα γεωργικά καύσιμα, οι ζωοτροφές και τα τρόφιμα μεταφέρονται πλέον με υψηλότερο κόστος, γεγονός που μετακυλίεται στους καταναλωτές.<br /><br />Έτσι, μια περιφερειακή στρατιωτική κρίση μετατρέπεται γρήγορα σε παγκόσμια πληθωριστική πίεση. <div><br />Η Ινδία αποδεικνύει ότι η πολιτική μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα<br /><br />Σημαντικό μέρος της παγκόσμιας βελτίωσης αποδίδεται στην Ινδία.<br /><br />Η χώρα, που φιλοξενεί σχεδόν το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πληθυσμού, κατάφερε να μειώσει αισθητά τα ποσοστά πείνας μέσω:εκτεταμένων κοινωνικών προγραμμάτων,<br />επενδύσεων στη γεωργία,<br />αύξησης της παραγωγικότητας,<br />καλύτερης διανομής τροφίμων.<br /><br />Το παράδειγμα της Ινδίας δείχνει ότι η οικονομική ανάπτυξη, όταν συνοδεύεται από στοχευμένες δημόσιες πολιτικές, μπορεί να μεταβάλει ουσιαστικά τους δείκτες επισιτιστικής ασφάλειας ακόμη και σε πολύ μεγάλους πληθυσμούς.<br />Η Αφρική εξακολουθεί να αποτελεί το πιο ευάλωτο μέτωπο<br /><br />Παρά τη βελτίωση που καταγράφηκε σε χώρες όπως:</div><div>η Αιθιοπία,<br />η Τανζανία,<br />η Ζάμπια,<br />η Ζιμπάμπουε,<br />η Σενεγάλη,<br /><br />η αφρικανική ήπειρος εξακολουθεί να συγκεντρώνει τα υψηλότερα ποσοστά χρόνιου υποσιτισμού.<br /><br />Περίπου 309 εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρή επισιτιστική ανασφάλεια.<br /><br />Παράλληλα, περισσότερο από το 66% του πληθυσμού δεν έχει οικονομική δυνατότητα να ακολουθήσει μια υγιεινή και ισορροπημένη διατροφή.<br /><br />Οι ανεπαρκείς μεταφορικές υποδομές, οι περιορισμένες εγκαταστάσεις ψύξης και οι αδύναμες περιφερειακές εμπορικές συνδέσεις συνεχίζουν να αυξάνουν το κόστος των θρεπτικών τροφίμων. </div><div><br />Η κλιματική αλλαγή απειλεί να ανατρέψει την πρόοδο<br /><br />Στην ήδη δύσκολη εξίσωση προστίθεται η κλιματική αβεβαιότητα.<br /><br />Οι επιστήμονες παρακολουθούν την πιθανή ανάπτυξη ενός ισχυρού φαινομένου Ελ Νίνιο, το οποίο μπορεί να προκαλέσει:εκτεταμένες ξηρασίες,<br />καταστροφικές πλημμύρες,<br />ακραία κύματα καύσωνα,<br />σημαντική μείωση της αγροτικής παραγωγής.<br /><br />Η κλιματική αλλαγή λειτουργεί πλέον ως πολλαπλασιαστής των γεωπολιτικών κινδύνων, καθιστώντας ολοένα δυσκολότερη τη διατήρηση σταθερών τιμών στα τρόφιμα.<br />Η νέα πρόκληση δεν είναι μόνο η πείνα αλλά η ποιοτική διατροφή<br /><br />Η έκθεση του ΟΗΕ υπογραμμίζει ότι η μείωση της πείνας δεν σημαίνει αυτόματα και καλύτερη διατροφή.<br /><br />Περίπου 2,69 δισεκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να μην μπορούν να αντέξουν οικονομικά μια υγιεινή καθημερινή διατροφή.<br /><br />Την ίδια στιγμή:η παιδική υποσιτιστική καθυστέρηση παραμένει υψηλή,<br />η αναιμία στις γυναίκες αυξάνεται,<br />η παχυσαρκία επεκτείνεται ακόμη και σε αναπτυσσόμενες οικονομίες.<br /><br />Το φαινόμενο αυτό αποκαλύπτει τις βαθιές ανισορροπίες του παγκόσμιου διατροφικού συστήματος, όπου οι φθηνές θερμίδες είναι συχνά πιο προσβάσιμες από τα ποιοτικά τρόφιμα.<br />Η γεωπολιτική της ενέργειας γίνεται γεωπολιτική της διατροφής<br /><br />Η νέα έκθεση των Ηνωμένων Εθνών αποκαλύπτει ότι η επισιτιστική ασφάλεια δεν καθορίζεται πλέον μόνο από τις αποδόσεις των καλλιεργειών ή τις καιρικές συνθήκες. Οι ενεργειακές κρίσεις, οι θαλάσσιες εμπορικές οδοί, οι στρατιωτικές συγκρούσεις και οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί επηρεάζουν άμεσα το κόστος παραγωγής και διανομής των τροφίμων. Η διατήρηση της πτωτικής πορείας της παγκόσμιας πείνας θα εξαρτηθεί από την ικανότητα της διεθνούς κοινότητας να προστατεύσει τόσο την ενεργειακή ασφάλεια όσο και τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού. Σε έναν κόσμο όπου η ενέργεια, το εμπόριο και η γεωπολιτική αλληλεπιδρούν περισσότερο από ποτέ, η μάχη κατά της πείνας μετατρέπεται σταδιακά σε μια μάχη για τη σταθερότητα της διεθνούς τάξης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πείνα, ενέργεια και γεωπολιτική: Γιατί η παγκόσμια επισιτιστική ασφάλεια εξαρτάται πλέον από τη Μέση Ανατολή.

Βασιλης Διαμαντακος  Η παγκόσμια πείνα υποχώρησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, όμως ο ΟΗΕ προειδοποιεί ότι η πρόοδος παραμένει εξαιρετικά εύθ...

Διαβάστε την συνέχεια

Απέτυχε η εκεχειρία του Πακιστάν για το Ιράν ή ήταν καταδικασμένη από την πρώτη ημέρα;

<img height="48" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/Iran-talks-1-1-768x517.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η κατάρρευση του «Μνημονίου της Ισλαμαμπάντ» επαναφέρει στο προσκήνιο ένα κρίσιμο ερώτημα για τη διεθνή διπλωματία: μπορεί να επιβιώσει μια συμφωνία όταν οι κυρώσεις αίρονται πριν υπάρξει επαλήθευση της συμμόρφωσης; Η νέα ανάφλεξη μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν αποκαλύπτει τα όρια της πακιστανικής διαμεσολάβησης και επαναφέρει την παγκόσμια αγορά ενέργειας σε κατάσταση συναγερμού.<br /><br />Η κατάρρευση μιας συμφωνίας που γεννήθηκε μέσα στον πόλεμο<br /><br />Η αναστολή των δεσμεύσεων του Ιράν από το Μνημόνιο της Ισλαμαμπάντ, που ανακοίνωσε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Καζέμ Γκαριμπαμπαντί, σηματοδοτεί ουσιαστικά το τέλος της σημαντικότερης διπλωματικής πρωτοβουλίας που επιχειρήθηκε μετά την έναρξη του πολέμου μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν.<br /><br />Η συμφωνία είχε παρουσιαστεί ως η πρώτη ρεαλιστική ευκαιρία αποκλιμάκωσης μετά τη στρατιωτική σύγκρουση που ξέσπασε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εξαπέλυσαν τη μεγάλη επιχείρηση «Operation Epic Fury», η οποία άλλαξε δραματικά τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ωστόσο, μόλις πέντε εβδομάδες μετά την υπογραφή της, η εκεχειρία κατέρρευσε.<br />Το Πακιστάν στον ρόλο του απρόσμενου διαμεσολαβητή<br /><br />Το Ισλαμαμπάντ κατάφερε κάτι που ελάχιστες χώρες μπορούσαν να επιτύχουν.<br /><br />Διατηρώντας ανοιχτούς διαύλους τόσο με την Ουάσιγκτον όσο και με την Τεχεράνη, φιλοξένησε πολύωρες απευθείας διαπραγματεύσεις μεταξύ αντιπροσωπειών των δύο χωρών.<br /><br />Στις συνομιλίες συμμετείχαν:ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Σεχμπάζ Σαρίφ,<br />ο στρατάρχης Ασίμ Μουνίρ,<br />ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς,<br />ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ.<br /><br />Το αποτέλεσμα ήταν το Μνημόνιο Κατανόησης της Ισλαμαμπάντ, το οποίο υπέγραψαν εξ αποστάσεως ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μασούντ Πεζεσκιάν. <div><br />Το κρίσιμο λάθος της συμφωνίας<br /><br />Η μεγαλύτερη αδυναμία του σχεδίου δεν ήταν η έλλειψη μηχανισμών παρακολούθησης.<br /><br />Αντίθετα, προβλέπονταν κοινές ομάδες εργασίας που θα συζητούσαν:το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν,<br />τις βαλλιστικές δυνατότητες,<br />τη δράση των περιφερειακών συμμάχων της Τεχεράνης,<br />τους μηχανισμούς επιτήρησης.<br /><br />Το πρόβλημα βρισκόταν αλλού.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες συμφώνησαν να χαλαρώσουν μέρος των κυρώσεων και του ναυτικού αποκλεισμού από την πρώτη ημέρα, πριν ακόμη επιβεβαιωθεί οποιαδήποτε ουσιαστική ιρανική συμμόρφωση.<br /><br />Με άλλα λόγια, η οικονομική ανακούφιση προηγήθηκε της επαλήθευσης.<br />Το αντίθετο μοντέλο από τη συμφωνία του 2015<br /><br />Η επιλογή αυτή διέφερε ριζικά από τη λογική της συμφωνίας JCPOA του 2015.<br /><br />Τότε η Τεχεράνη υποχρεώθηκε πρώτα:να περιορίσει τον εμπλουτισμό ουρανίου,<br />να μειώσει τα αποθέματα εμπλουτισμένου υλικού,<br />να αποδεχθεί συνεχή έλεγχο από τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας,<br /><br />και μόνο μετά ενεργοποιήθηκε η σταδιακή άρση των κυρώσεων.<br /><br />Στην περίπτωση της Ισλαμαμπάντ συνέβη ακριβώς το αντίθετο.<br /><br />Οι κυρώσεις χαλάρωσαν άμεσα, ενώ τα πιο δύσκολα ζητήματα μεταφέρθηκαν στις μελλοντικές διαπραγματεύσεις.</div><div><br />Γιατί κατέρρευσε τόσο γρήγορα<br /><br />Η εξέλιξη αποδείχθηκε σχεδόν αναπόφευκτη.<br /><br />Η Ουάσιγκτον είχε ήδη προσφέρει σημαντικά ανταλλάγματα.<br /><br />Το Ιράν, από την άλλη πλευρά, δεν είχε ακόμη δεσμευθεί για:τους βαλλιστικούς πυραύλους,<br />τις περιφερειακές πολιτοφυλακές,<br />τους περιορισμούς στον εμπλουτισμό.<br /><br />Όταν η ένταση επανήλθε, καμία από τις δύο πλευρές δεν έχανε ουσιαστικά κάτι εγκαταλείποντας τη συμφωνία.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επανέφεραν τον ναυτικό αποκλεισμό και νέα οικονομικά μέτρα.<br /><br />Η Τεχεράνη επανέλαβε επιθέσεις εναντίον ναυτιλιακών στόχων και στρατιωτικές επιχειρήσεις μέσω των περιφερειακών συμμάχων της. </div><div><br />Η αγορά πετρελαίου πληρώνει ήδη το κόστος<br /><br />Οι οικονομικές συνέπειες έγιναν άμεσα αισθητές.<br /><br />Η τιμή του Brent, που κατά την περίοδο της συμφωνίας είχε αποκλιμακωθεί περίπου στα 60 δολάρια, εκτινάχθηκε εκ νέου κοντά στα 90 δολάρια το βαρέλι.<br /><br />Η αβεβαιότητα επηρέασε:τις ασφαλιστικές καλύψεις των δεξαμενόπλοιων,<br />τις θαλάσσιες μεταφορές,<br />τις διεθνείς αγορές ενέργειας,<br />τις προσδοκίες για τον παγκόσμιο πληθωρισμό.<br /><br />Παράλληλα, η Ινδία περιόρισε τη συμμετοχή ναυτικών της σε πλοία που διέρχονται από τα Στενά του Ορμούζ, αποτυπώνοντας τον αυξημένο κίνδυνο για τη διεθνή ναυσιπλοΐα.<br />Τρία πιθανά σενάρια</div><div><br />1. Παρατεταμένη σύγκρουση<br /><br />Το πιθανότερο ενδεχόμενο είναι η συνέχιση των αμοιβαίων πληγμάτων για αρκετές ακόμη εβδομάδες, με τις τιμές του πετρελαίου να παραμένουν σε υψηλά επίπεδα και τη διπλωματία να επανέρχεται μόνο όταν το κόστος γίνει δυσβάστακτο και για τις δύο πλευρές.</div><div><br />2. Γενικευμένη περιφερειακή κρίση<br /><br />Εάν υπάρξει επίθεση σε μεγάλο εμπορικό δεξαμενόπλοιο ή σημαντικές απώλειες αμάχων σε κράτη του Κόλπου, δεν αποκλείεται μια πολύ ευρύτερη αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση κατά ιρανικών υποδομών, με σοβαρές συνέπειες για τη σταθερότητα της περιοχής και την παγκόσμια οικονομία.<br />3. Νέα συμφωνία με διαφορετικούς όρους<br /><br />Το αισιόδοξο σενάριο προβλέπει επιστροφή στις διαπραγματεύσεις, αλλά με διαφορετική φιλοσοφία: πρώτα ανεξάρτητη επαλήθευση των δεσμεύσεων του Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα, τους πυραύλους και τις περιφερειακές οργανώσεις και μόνο στη συνέχεια σταδιακή άρση κυρώσεων και περιορισμών.</div><div><br />Η πραγματική δοκιμασία της διεθνούς διπλωματίας<br /><br />Η αποτυχία του Μνημονίου της Ισλαμαμπάντ δεν αποτελεί απαραίτητα αποτυχία της πακιστανικής διαμεσολάβησης. Αντιθέτως, ανέδειξε τα όρια κάθε ειρηνευτικής πρωτοβουλίας όταν τα εμπλεκόμενα μέρη δεν είναι διατεθειμένα να παραχωρήσουν ουσιαστικά ανταλλάγματα πριν εξασφαλίσουν τα δικά τους οφέλη. Η επόμενη προσπάθεια αποκλιμάκωσης θα κριθεί όχι από το ποιος θα μεσολαβήσει, αλλά από το αν θα εφαρμοστεί μια διαφορετική αρχιτεκτονική συμφωνίας, όπου η επαλήθευση της συμμόρφωσης θα προηγείται της άρσης των κυρώσεων. Σε μια περιοχή όπου η εμπιστοσύνη παραμένει ανύπαρκτη, η σειρά των βημάτων μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντική με το ίδιο το περιεχόμενο της συμφωνίας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Απέτυχε η εκεχειρία του Πακιστάν για το Ιράν ή ήταν καταδικασμένη από την πρώτη ημέρα;

Βασιλης Διαμαντακος Η κατάρρευση του «Μνημονίου της Ισλαμαμπάντ» επαναφέρει στο προσκήνιο ένα κρίσιμο ερώτημα για τη διεθνή διπλωματία: μπορ...

Διαβάστε την συνέχεια

Εξοπλιστικό πρόγραμμα «μαμούθ» στο ΚΥΣΕΑ: 10 προγράμματα με κόστος 4,3 δισ. ευρώ

<img src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/07/BARAK-MX-MISSILE-IAI-990x660.jpeg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο θόλος των 3 δισ., τα C-390 Millenium, τα V-BAT, τα Heron και τα Victa θα πάρουν το «πράσινο φως». Νέα εποχή για τις Ένοπλες Δυνάμεις</span></h3><b>Κώστας Σαρικάς</b><br />Ένα από τα μεγαλύτερα και πιο πολυσύνθετα εξοπλιστικά πακέτα των τελευταίων ετών αναμένεται να βρεθεί αύριο Πέμπτη 23 Ιουλίου, στο τραπέζι του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ), προκειμένου να λάβει την τελική πολιτική έγκριση και να ανοίξει ο δρόμος για την υλοποίηση μιας σειράς προγραμμάτων, τα οποία καλύπτουν σχεδόν ολόκληρο το φάσμα των σύγχρονων στρατιωτικών επιχειρήσεων.<br /><br />Πρόκειται, επί της ουσίας, για ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα-«μαμούθ». Όχι μόνο εξαιτίας του συνολικού οικονομικού του αποτυπώματος, αλλά κυρίως επειδή περιλαμβάνει συστήματα που εκτείνονται από την πολυστρωματική αεράμυνα και τις στρατηγικές αερομεταφορές με τα C-390, έως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη Heron, τα υποβρύχια οχήματα ειδικών επιχειρήσεων Victa, τους μικροδορυφόρους, τα βλήματα Hellfire για τα επιθετικά ελικόπτερα Apache, τα sonar για τον εκσυγχρονισμό των φρεγατών MEKO, τα antidrone non kinetic συστήματα, τις νυχτερινές διόπτρες αλλά και τα μη επανδρωμένα V-Bat. Προγράμματα τα οποία έχουν μελετηθεί και εγκριθεί από το ΓΕΕΘΑ, σε συνεργασία με τα υπόλοιπα Επιτελεία και με την υλοποίηση τους οι Ένοπλες Δυνάμεις περνούν σε νέα εποχή.<br /><br />Στην κορυφή του πακέτου βρίσκεται ο νέος αντιαεροπορικός, αντιβαλλιστικός και anti-drone θόλος της χώρας, με εκτιμώμενο κόστος που προσεγγίζει τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ. Είναι το μεγαλύτερο, ακριβότερο και επιχειρησιακά πιο κρίσιμο από όλα τα προγράμματα, καθώς φιλοδοξεί να αντικαταστήσει την αποσπασματική εικόνα του σημερινού αντιαεροπορικού οπλοστασίου με μια ενιαία, δικτυοκεντρική και πολυστρωματική αρχιτεκτονική.<br /><br />Ακολουθούν τα τρία νέα μεταφορικά αεροσκάφη C-390 Millennium, τα οποία προορίζονται να αποτελέσουν τη νέα αιχμή της ελληνικής αερομεταφορικής ισχύος, δύο μη επανδρωμένα αεροσκάφη Heron σε διαμόρφωση που θα επιτρέπει την ενσωμάτωση οπλισμού, επιπλέον non-kinetic anti-drone συστήματα για τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, υποβρύχια οχήματα VICTA για τις Μονάδες Ειδικών Επιχειρήσεων, δέκα συστήματα V-BAT με συνολικά είκοσι αεροχήματα, μικροδορυφόροι επιτήρησης, βλήματα AGM-114R2 Hellfire για τα Apache, σύγχρονες διόπτρες νυχτερινής παρατήρησης και τα νέα ισραηλινά sonar για τις τέσσερις φρεγάτες MEKO.<br /><br />Το σύνολο των προγραμμάτων αποτυπώνει τη μετάβαση από την αγορά μεμονωμένων οπλικών συστημάτων στη δημιουργία ενός πλέγματος αισθητήρων, φορέων, όπλων και κέντρων διοίκησης, το οποίο θα μπορεί να λειτουργεί σε πραγματικό χρόνο και σε διακλαδικό επίπεδο.<div><a href="https://www.onalert.gr/eksoplismoi/eksoplistiko-programma-mamouth-sto-kysea-10-programmata-me-kostos-4-3-dis-eyro/809231/?utm_source=onalert&utm_medium=section&utm_campaign=popular"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Εξοπλιστικό πρόγραμμα «μαμούθ» στο ΚΥΣΕΑ: 10 προγράμματα με κόστος 4,3 δισ. ευρώ

Ο θόλος των 3 δισ., τα C-390 Millenium, τα V-BAT, τα Heron και τα Victa θα πάρουν το «πράσινο φως». Νέα εποχή για τις Ένοπλες Δυνάμεις Κώστα...

Διαβάστε την συνέχεια

Ανάλυση BBC: Τα 3 κρίσιμα διλήμματα του Ιράν και η μάχη των Στενών του Ορμούζ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/Iran.jpg"><img height="40" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/Iran.jpg" width="280" /></a><br /><br />Αντιμέτωπο με κρίσιμα διλήμματα που θα καθορίσουν τόσο την έκβαση της σύγκρουσης όσο και την επόμενη ημέρα για το καθεστώς βρίσκεται το Ιράν. Παρά την ανθεκτικότητα που επέδειξε στη διάρκεια του πολέμου και την αντίστασή του στις αμερικανικές απαιτήσεις, η Τεχεράνη έχει μπροστά της τρεις επιλογές και καμία δεν προσφέρει έναν ξεκάθαρο δρόμο προς τη νίκη, σύμφωνα με ανάλυση του BBC.<br /><br />Οι τρεις στρατηγικές επιλογές του Ιράν<div><br />1. Αποδοχή των αμερικανικών απαιτήσεων: Εγγύηση για ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ και τερματισμός επιθέσεων σε εμπορικά πλοία.<br />Περιορισμός ή εγκατάλειψη των αποθεμάτων εμπλουτισμένου ουρανίου και αποδοχή εντατικών ελέγχων από τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (IAEA).<br /><br />Αντάλλαγμα: Άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού, άρση των κυρώσεων και εγγυήσεις ασφαλείας.<br /><br />Το ρίσκο: Αν και αποτελεί τη λιγότερο επώδυνη λύση σε στρατιωτικό επίπεδο, είναι η πιο δύσκολη πολιτικά, καθώς ακυρώνει ένα ισχυρό αποτρεπτικό μέσο και ανοίγει τον δρόμο για νέες απαιτήσεις (πυραυλικό πρόγραμμα, Χεζμπολάχ, Χούθι).</div><div><br />2. Στρατιωτική κλιμάκωση:<br /><br />Εντατικοποίηση των επιθέσεων σε αμερικανικές βάσεις, τη ναυτιλία και υποδομές των αραβικών κρατών του Κόλπου.<br /><br />Στόχος: Η εκτόξευση των τιμών ενέργειας να αναγκάσει την Ουάσινγκτον σε συμβιβασμό.<br />Το ρίσκο: Κίνδυνος γενικευμένου πολέμου και άμεσης εμπλοκής των γειτονικών κρατών σε έναν ευρύτερο συνασπισμό κατά της Τεχεράνης.</div><div><br />3. Διατήρηση της αστάθειας (Status Quo):<br /><br />Συνεχής άσκηση ελεγχόμενης πίεσης στη ναυσιπλοΐα για διαπραγματευτικό όφελος, χωρίς να προκληθεί ολοκληρωτικός πόλεμος.<br />Στόχος: Η μακροπρόθεσμη αντοχή («η επιβίωση ως νίκη»).<br /><br />Το ρίσκο: Η εσωτερική οικονομική πίεση αυξάνεται, ενώ η διαρκής αβεβαιότητα ωθεί τη διεθνή κοινότητα στην αναζήτηση εναλλακτικών θαλάσσιων οδών, αποδυναμώνοντας τελικά τη στρατηγική αξία του Ορμούζ.<br /><br />Η εσωτερική μάχη εξουσίας και η νέα ηγεσία<br /><br />Η κατάσταση περιπλέκεται από την αβεβαιότητα στη διαδικασία λήψης αποφάσεων στο Ιράν μετά τον θάνατο του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και την ανάληψη της ηγεσίας από τον γιο του, Μοτζτάμπα</div><div><br /></div><div>:Πραγματιστές & Διπλωμάτες: Ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν επιδιώκει συμφωνία για τον περιορισμό της οικονομικής πίεσης.</div><div><br />Σκληροπυρηνικοί: Φοβούνται ότι τυχόν υποχωρήσεις θα υπονομεύσουν τα ιδεολογικά θεμέλια της Ισλαμικής Δημοκρατίας.</div><div><br />Φρουροί της Επανάστασης: Διατηρούν τον έλεγχο των πυραύλων και της στρατηγικής στο Ορμούζ, με το βάρος της γνώμης τους στις αποφάσεις κλιμάκωσης να παραμένει καθοριστικό.</div><div><br />Η απόγνωση των πολιτών και τα διλήμματα Τραμπ<br /><br />Η παρατεταμένη σύγκρουση εξαντλεί την ιρανική κοινωνία, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με εκτοξευόμενο πληθωρισμό, ανεργία, ελλείψεις σε ρεύμα και νερό.<br /><br />«Κανείς δεν προχωρά σε προσλήψεις, επειδή κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί», δηλώνει χαρακτηριστικά κάτοικος της Τεχεράνης στο BBC, περιγράφοντας την καθημερινότητα υπό το βάρος των κυρώσεων και των εχθροπραξιών.<br /><br />Παράλληλα, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται αντιμέτωπος με εξίσου δύσκολες επιλογές: κλιμάκωση, διαρκής πίεση ή ένας συμβιβασμός για περιορισμένο μη στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα. Η αντιπαράθεση φαίνεται πως θα συνεχιστεί, με το ερώτημα να παραμένει πόσο ακόμα το Ορμούζ μπορεί να χρησιμοποιείται ως μέσο πίεσης χωρίς να προκληθεί γενικευμένος πόλεμος.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ανάλυση BBC: Τα 3 κρίσιμα διλήμματα του Ιράν και η μάχη των Στενών του Ορμούζ.

Αντιμέτωπο με κρίσιμα διλήμματα που θα καθορίσουν τόσο την έκβαση της σύγκρουσης όσο και την επόμενη ημέρα για το καθεστώς βρίσκεται το Ιράν...

Διαβάστε την συνέχεια

Ευρωπαϊκή επισιτιστική κρίση. Ο καύσωνας του Ιουνίου διέλυσε καλλιέργειες αξίας 2,1 δισ. ευρώ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2018/08/KAFSONAS.jpg"><img height="36" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2018/08/KAFSONAS-1068x712.jpg" width="280" /></a><br /><br />Σε βαρύ πλήγμα για την ευρωπαϊκή αγροτική παραγωγή και την επισιτιστική ασφάλεια της γηραιάς ηπείρου εξελίχθηκε ο καύσωνας του Ιουνίου, καθώς εξάλειψε περισσότερα από 2 δισ. ευρώ από την αξία της παραγωγής δημητριακών, με τη Γαλλία και την Ουγγαρία να δέχονται το ισχυρότερο χτύπημα.<br />Σύμφωνα με στοιχεία της ευρωπαϊκής ένωσης εμπόρων δημητριακών Coceral, μέσα σε μόλις τέσσερις εβδομάδες μετά το κύμα καύσωνα αφαιρέθηκαν σχεδόν 9 εκατομμύρια τόνοι από τις προβλέψεις για τη σοδειά δημητριακών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ηνωμένο Βασίλειο.<div><br />Παράλληλα, ανάλυση της <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Energy_and_Climate_Intelligence_Unit">Energy and Climate Intelligence Unit (ECIU) </a>υπολογίζει την αξία της χαμένης παραγωγής στα 2,1 δισ. ευρώ σε εγχώριες τιμές παραγωγού για καλλιέργειες όπως το σιτάρι, το κριθάρι και το καλαμπόκι — μέγεθος που αντιστοιχεί περίπου στο 5% της συνολικής εκτιμώμενης αξίας παραγωγής για το 2025.<br />«Δεν κατευθυνόμαστε πλέον προς μια κατάρρευση — είμαστε ήδη εκεί», προειδοποιούν οι παραγωγοί, βλέποντας τις αποδόσεις των καλλιεργειών τους να συρρικνώνονται δραματικά.<br /><br />Πού «χτύπησε» ο καύσωνας<br /><br />Ο Ιούνιος που μας πέρασε ήταν ο θερμότερος που έχει καταγραφεί ποτέ στη δυτική Ευρώπη, με τις θερμοκρασίες να κινούνται 3°C πάνω από τον μέσο όρο της περιόδου 1991-2020. Στη Γαλλία το θερμόμετρο σκαρφάλωσε πάνω από τους 43°C, ενώ στην Ουγγαρία ξεπέρασε τους 40°C.<br />Η ακραία ζέστη έπληξε το σιτάρι σε μια κρίσιμη φάση ανάπτυξης (κατά το γέμισμα των σπόρων) σε περιοχές της κεντρικής και νότιας Γαλλίας, της νότιας Γερμανίας, της Αυστρίας, της Πολωνίας και της Ουγγαρίας. Την ίδια στιγμή, το εαρινό κριθάρι υπέστη πολύ μεγαλύτερες ζημιές σε σχέση με το χειμερινό, το οποίο είχε ήδη αναπτυχθεί πριν ξεσπάσει το κύμα ζέστης.</div><div><br />Στη Γαλλία, στην οποία αναλογεί σχεδόν το ήμισυ των συνολικών ζημιών, η πρόβλεψη μειώθηκε κατά 4,1 εκατομμύρια τόνους (αξίας περίπου 891 εκατ. ευρώ). Δεύτερη σε απώλειες ήταν η Ουγγαρία, με μείωση 2,4 εκατομμυρίων τόνων (αξίας 444 εκατ. ευρώ), ενώ η Ισπανία έχασε 1,4 εκατομμύρια τόνους (276 εκατ. ευρώ) και η Γερμανία κατέγραψε αντίστοιχη πτώση αξίας 233 εκατ. ευρώ.<br />*Σημειώνεται ότι μικρές αναθεωρήσεις προς τα πάνω στις συγκομιδές της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Ιταλίας και της Φινλανδίας περιόρισαν τη συνολική καθαρή απώλεια στα 1,79 δισ. ευρώ, αν και η ακαθάριστη αξία των χαμένων καλλιεργειών υπολογίζεται μεταξύ 2 και 2,3 δισ. ευρώ.<br /><br />Ντόμινο ανατιμήσεων<br /><br />Σχεδόν η μισή από τη συνολική μείωση των προβλέψεων προήλθε από το καλαμπόκι, το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για ζωοτροφές και «συνελήφθη» από τον καύσωνα κατά τη διάρκεια της επικονίασης. Η Coceral περιέκοψε την πρόβλεψή της για το καλαμπόκι ΕΕ και Ηνωμένου Βασιλείου από τους 57,2 εκατ. τόνους στους 52,7 εκατ. τόνους.<br />Οι παρενέργειες αναμένεται να φανούν άμεσα στην αγορά, καθώς η ΕΕ είναι καθαρός εισαγωγέας καλαμποκιού σε κακές σοδειές, κάτι που θα αυξήσει τη ζήτηση για φορτία από την Ουκρανία και τη Βραζιλία.</div><div><br />Την ίδια στιγμή, η μειωμένη γαλλική συγκομιδή περιορίζει τις ποσότητες σιταριού προς τη βόρεια και δυτική Αφρική, ενώ το αυξημένο κόστος των ζωοτροφών αναμένεται να μετακυλιστεί στους παραγωγούς κρέατος και γαλακτοκομικών τους επόμενους μήνες.</div><div><br />Στο στόχαστρο οι επιδοτήσεις της ΚΑΠ<br /><br />Για τους Ούγγρους αγρότες η κατάσταση είναι ακόμα πιο δύσκολη, καθώς οι εγχώριες τιμές παραγωγού υποχώρησαν λόγω των φθηνότερων εισαγωγών από τη Μαύρη Θάλασσα, στερώντας τους τη δυνατότητα να καλύψουν τη χασούρα μέσω υψηλότερων τιμών πώλησης.<br />Όπως δήλωσε ο Tom Lancaster, αναλυτής της ECIU, «αυτό θα πλήξει τις τσέπες των αγροτών, μειώνοντας το εισόδημά τους και υπονομεύοντας παράλληλα την ευρωπαϊκή επισιτιστική ασφάλεια».<br />Την ίδια ώρα, οι τεράστιες απώλειες φέρνουν στο προσκήνιο τη συζήτηση για το μέλλον της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ). Εκπρόσωποι περιβαλλοντικών οργανώσεων, όπως ο Théo Paquet από το Ευρωπαϊκό Γραφείο Περιβάλλοντος (EEB), τονίζουν ότι οι κοινοτικές επιδοτήσεις, αντί να θωρακίζουν την ανθεκτικότητα απέναντι στην κλιματική αλλαγή, «συνεχίζουν να χρηματοδοτούν επιβλαβείς πρακτικές», τροφοδοτώντας έναν φαύλο και δαπανηρό κύκλο κρίσεων.</div><div><br /></div><div>πηγή <br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ευρωπαϊκή επισιτιστική κρίση. Ο καύσωνας του Ιουνίου διέλυσε καλλιέργειες αξίας 2,1 δισ. ευρώ.

Σε βαρύ πλήγμα για την ευρωπαϊκή αγροτική παραγωγή και την επισιτιστική ασφάλεια της γηραιάς ηπείρου εξελίχθηκε ο καύσωνας του Ιουνίου, καθώ...

Διαβάστε την συνέχεια

Νέα πρόκληση της Τουρκίας στην Αν. Μεσόγειο: NAVTEX, Oruc Reis και αγωγός θηλιά για τα κατεχόμενα.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.news247.gr/wp-content/uploads/2020/08/orucreis-1.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="370" data-original-width="660" height="40" src="https://www.news247.gr/wp-content/uploads/2020/08/orucreis-1.jpg" width="280" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το ερευνητικό σκάφος Oruç Reis αναμένεται να πραγματοποιήσει σεισμικές έρευνες κατά μήκος της σχεδιαζόμενης πορείας του αγωγού</span></h3>Νέα NAVTEX με ισχύ έως τις 30 Αυγούστου εξέδωσε η Τουρκία για τη διενέργεια σεισμικών ερευνών στην Ανατολική Μεσόγειο από το Oruc Reis, στο πλαίσιο των προετοιμασιών για την κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου που θα συνδέει τις τουρκικές ακτές με τα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου. Μια σαφέστατη τουρκική πρόκληση, βασισμένη στην πάγια στρατηγική της Άγκυρας της δημιουργίας τετελεσμένων με φόντο τα ενεργειακά.<br /><br />Σύμφωνα με την τουρκική αναγγελία, την οποία επικαλείται το Bloomberg, το ερευνητικό σκάφος Oruç Reis έχει λάβει άδεια να πραγματοποιήσει έρευνες κατά μήκος της σχεδιαζόμενης διαδρομής του αγωγού μέχρι το τέλος Αυγούστου.<br /><br />«Σύμπτωση» και ειρωνεία<br /><br />Όπως επισημαίνεται από κυπριακά ΜΜΕ, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να χαρακτηριστεί «σύμπτωση» το γεγονός ότι ο ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες θα βρίσκεται στην Κύπρο 27-29 Ιουλίου, με στόχο να δει αν υπάρχει πιθανότητα επανέναρξης των συνομιλιών για το Κυπριακό. Κάτι που μόνο ως ειρωνεία φαντάζει (και) υπό τις νέες εξελίξεις.<br /><br />Η τουρκική NAVTEX, άλλωστε, τονίζει με τον πλέον ηχηρό τρόπο το ποια είναι η οπτική της Άγκυρας στο ζήτημα της Κύπρου…<div><br />Ο σχεδιαζόμενος αγωγός των 101 χιλιομέτρων<br /><br />Το έργο αφορά τη δημιουργία μιας γραμμής μεταφοράς φυσικού αερίου συνολικού μήκους 101 χιλιομέτρων, η οποία θα συνδέει το Αναμούρ, στις μεσογειακές ακτές της Τουρκίας, με το Τεκνετζίκ, ανατολικά της κατεχόμενης Κερύνειας.<br /><br />Από τη συνολική διαδρομή, περίπου 97 χιλιόμετρα προβλέπεται να είναι υποθαλάσσια, ενώ τα υπόλοιπα τέσσερα χιλιόμετρα θα κατασκευαστούν σε χερσαίο τμήμα.<br /><br />Συμφωνία Τουρκίας – Κατεχομένων για τις τεχνικές μελέτες<br /><br />Οι διαδικασίες για το έργο ξεκίνησαν μετά την υπογραφή μνημονίου κατανόησης στις 10 Ιουλίου μεταξύ της Τουρκίας και του ψευδοκράτους, μέσω του οποίου δρομολογήθηκαν οι τεχνικές μελέτες και οι προπαρασκευαστικές εργασίες για την κατασκευή του αγωγού.<br /><br />Η τουρκική πλευρά υποστηρίζει ότι ο αγωγός θα χρησιμοποιηθεί αρχικά για την τροφοδοσία των Κατεχομένων με φυσικό αέριο, με στόχο τη σταδιακή αντικατάσταση των υγρών καυσίμων που χρησιμοποιούνται σήμερα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.<br /><br />Ωστόσο, ο σχεδιασμός της Άγκυρας έχει ευρύτερες ενεργειακές επιδιώξεις, με τα τουρκικά ΜΜΕ να παρουσιάζουν το έργο ως πιθανό μελλοντικό ενεργειακό διάδρομο για τη μεταφορά φυσικού αερίου από την Ανατολική Μεσόγειο προς την Τουρκία και στη συνέχεια προς τις ευρωπαϊκές αγορές.<br />Σχέδια για σύνδεση με τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου<br /><br />Ο υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων της Τουρκίας, Αλπαρσλάν Μπαϊρακτάρ, έχει δηλώσει ότι η συγκεκριμένη υποδομή σχεδιάζεται με δυνατότητα μελλοντικής αξιοποίησης για τη μεταφορά φυσικού αερίου που ενδέχεται να παραχθεί στην περιοχή της Κύπρου προς την Τουρκία και από εκεί προς την Ευρώπη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νέα πρόκληση της Τουρκίας στην Αν. Μεσόγειο: NAVTEX, Oruc Reis και αγωγός θηλιά για τα κατεχόμενα.

Το ερευνητικό σκάφος Oruç Reis αναμένεται να πραγματοποιήσει σεισμικές έρευνες κατά μήκος της σχεδιαζόμενης πορείας του αγωγού Νέα NAVTEX με...

Διαβάστε την συνέχεια

Ξεχάστε το βουνό, λέει ο πρώην αρχηγός του ισραηλινού Ναυτικού: Το απόθεμα της «Ημέρας της Κρίσης» του Ιράν έχει ήδη κατασκευαστεί.

<img height="46" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/07/IRAN-10-630x400.jpg" width="280" /><br /><br />Σε αποκαλύψεις σχετικά με την πραγματική εικόνα του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος προχώρησε ο απόστρατος ναύαρχος και πρώην διοικητής του Ναυτικού του Ισραήλ, Ελιέζερ «Τσένι» Μαρόμ, σε συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό 103FM, την οποία μεταδίδει η εφημερίδα Maariv.<br /><br />Ο πρώην διοικητής του Ισραηλινού Ναυτικού, Ελιέζερ «Τσένι» Μαρόμ, δήλωσε στη Maariv ότι το Ιράν απείχε εβδομάδες από ένα πυρηνικό όπλο, και ότι οι τόνοι εμπλουτισμένου ουρανίου που βρίσκονται ήδη σε ιρανικά χέρια ενδέχεται να είναι το δυσκολότερο πρόβλημα προς επίλυση.<br /><br />Το Ιράν απείχε μόλις λίγες εβδομάδες από την ολοκλήρωση ενός πυρηνικού όπλου όταν ξεκίνησε ο τρέχων πόλεμος, σύμφωνα με τον ναύαρχο ε.α. Ελιέζερ «Τσένι» Μαρόμ, πρώην διοικητή του Ισραηλινού Ναυτικού, σε σχόλια που αναφέρθηκαν από τη Maariv την Τετάρτη 22/07.<br /><br />Μιλώντας στο 103FM σε δηλώσεις που μετέδωσε η Maariv, ο Μαρόμ δήλωσε ότι ο πόλεμος διέκοψε σημαντικά την πυρηνική πρόοδο του Ιράν, αλλά προειδοποίησε ότι η υποκείμενη απειλή απέχει πολύ από το να θεωρηθεί επιλυμένη.<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Maariv, ο Μαρόμ ανέφερε ότι η κατασκευή μιας πυρηνικής βόμβας είναι ένα πραγματικά σύνθετο εγχείρημα και ότι οι Ιρανοί βρίσκονταν πολύ κοντά όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, προσθέτοντας ότι η διαταραχή αυτής της προόδου ήταν μια ευπρόσδεκτη εξέλιξη.<br /><br />Ο Μαρόμ προχώρησε παραπέρα, λέγοντας στη Maariv ότι οι ισραηλινές και αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, μαζί με τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας, αξιολογούν όλοι αδιαμφισβήτητα ότι το Ιράν απείχε μόλις εβδομάδες από ένα ολοκληρωμένο όπλο, όχι μήνες ή χρόνια.<div><br />Μια προειδοποίηση για το κίνητρο, όχι μόνο για την ικανότητα<br /><br />Παρά το πλήγμα στο πρόγραμμα του Ιράν, ο Μαρόμ προειδοποίησε κατά του εφησυχασμού, δηλώνοντας στη Maariv ότι το ιρανικό κίνητρο για την απόκτηση πυρηνικού όπλου έχει μόνο ενταθεί ως αποτέλεσμα του πολέμου.<br /><br />Είπε ότι οι Ιρανοί έχουν βγάλει ένα σαφές δίδαγμα από ολόκληρη τη σύγκρουση: ότι τα πάντα θα φαίνονταν διαφορετικά αν κατείχαν ήδη πυρηνικό όπλο, και ότι αυτή η σκέψη έχει ωθήσει το ιρανικό κίνητρο στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο.<br /><br />Ο Μαρόμ δήλωσε στη Maariv ότι βλέπει μόνο έναν τρόπο για τη μόνιμη αποτροπή του Ιράν από την απόκτηση πυρηνικού όπλου, και αυτός είναι η αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη.<br /><br />Γιατί ακόμη και τα αμερικανικά όπλα εξουδετέρωσης καταφυγίων (bunker busters) ενδέχεται να μην είναι αρκούντως αποτελεσματικά<br /><br />Μεγάλο μέρος της δημόσιας συζήτησης έχει επικεντρωθεί στο Όρος Pickaxe (Κουχ-ε Κολάνγκ Γκαζ Λα), την οχυρωμένη υπόγεια εγκατάσταση, αλλά ο Μαρόμ εξέφρασε αμφιβολίες σχετικά με το αν ακόμη και οι αμερικανικές βόμβες μπορούν να τη διαπεράσουν.<br /><br />Εξήγησε ότι ο γρανίτης είναι ένα εξαιρετικά σκληρό πετρώδες ορυκτό και ότι μια εγκατάσταση κατασκευασμένη μέσα σε αυτόν σε βάθος μεγαλύτερο των 100 μέτρων υπό το έδαφος ενδέχεται απλώς να ξεπερνά τις τρέχουσες δυνατότητες των αμερικανικών πυρομαχικών, σύμφωνα με τη Maariv.<br /><br />Δήλωσε στη Maariv ότι είχε επισκεφθεί προσωπικά μια συγκρίσιμη υπόγεια εγκατάσταση σε άλλη χώρα κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, και ανέφερε ότι το έθνος αυτό διατηρεί ένα τεράστιο υπόγειο απόθεμα πολεμοφοδίων σε παρόμοιο βάθος.<br />Το απόθεμα που, όπως λέει, θα έπρεπε να ανησυχεί περισσότερο το Ισραήλ<br /><br />Παρ’ όλα αυτά, ο Μαρόμ δήλωσε ότι η οχυρωμένη ορεινή τοποθεσία δεν είναι απαραίτητα το πιο ανησυχητικό μέρος της εικόνας.<br /><br />Το Ιράν έχει ήδη εμπλουτίσει ουράνιο σε διάφορα επίπεδα, συμπεριλαμβανομένων τόνων ουρανίου εμπλουτισμένου σε ποσοστά 5% και 20%, μαζί με τα ευρέως αναφερθέντα 440 κιλά εμπλουτισμένα στο 60%, ένα απόθεμα που ο Μαρόμ περιέγραψε στη Maariv ως μετρούμενο σε τόνους και εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστεί ή να παρακολουθηθεί.<br /><br />Το δημοσίευμα της Maariv παρουσιάζει τα σχόλια του Μαρόμ ως υπενθύμιση ότι ακόμη και μετά από εβδομάδες πληγμάτων με στόχο την οπισθοδρόμηση των πυρηνικών υποδομών του Ιράν, το υλικό που έχει ήδη παράγει το Ιράν -και όχι μόνο οι εγκαταστάσεις που το φιλοξενούν- ενδέχεται να αποτελεί το δυσκολότερο και πιο επείγον πρόβλημα προς επίλυση για το Ισραήλ και τους συμμάχους του.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Ξεχάστε το βουνό, λέει ο πρώην αρχηγός του ισραηλινού Ναυτικού: Το απόθεμα της «Ημέρας της Κρίσης» του Ιράν έχει ήδη κατασκευαστεί.

Σε αποκαλύψεις σχετικά με την πραγματική εικόνα του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος προχώρησε ο απόστρατος ναύαρχος και πρώην διοικητής του ...

Διαβάστε την συνέχεια

Βρισκόμαστε πιο κοντά από ποτέ σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο;

<img height="46" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2016/11/tritos_pagosmios_polemos-630x400.jpg" width="280" /><br /><br />Μια εσωτερική ανάλυση της Γκόλντμαν Σακς φέρεται να κατατάσσει τις τρέχουσες παγκόσμιες εντάσεις ως τις πιο εκρηκτικές από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, προειδοποιώντας ότι ένας ευρύτερος πόλεμος θα μπορούσε να στείλει το πετρέλαιο πάνω από τα 120 δολάρια το βαρέλι και να πυροδοτήσει παγκόσμιο πληθωρισμό.<br /><br />Μια εσωτερική ανάλυση της Γκόλντμαν Σακς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το σημερινό περιβάλλον παγκόσμιας ασφάλειας είναι το πιο ασταθές από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατατάσσοντάς το ακόμη υψηλότερα και από την Κρίση των Πυραύλων της Κούβας το 1962, σύμφωνα με έκθεση που κυκλοφορεί αυτή την εβδομάδα.<br /><br />Οι αναλυτές της τράπεζας φέρεται να διαμόρφωσαν την αξιολόγησή τους χρησιμοποιώντας τον Δείκτη Γεωπολιτικού Κινδύνου της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, ένα μέτρο που αναπτύχθηκε από τους οικονομολόγους Ντάριο Καλντάρα και Ματέο Ιακοβιέλο, το οποίο καταγράφει τα επίπεδα έντασης σε διάστημα μεγαλύτερο του ενός αιώνα δημοσιογραφικής κάλυψης, με απότομες εξάρσεις που ιστορικά συνδέονται τόσο με τους δύο παγκόσμιους πολέμους, όσο και με την ξέσπασμα του Πολέμου της Κορέας, τη διαμάχη του 1962 με τη Σοβιετική Ένωση, και τον αντίκτυπο των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση, οι σημερινές μετρήσεις βρίσκονται πάνω από το επίπεδο που επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια εκείνων των δεκατριών εφιαλτικών ημερών του Οκτωβρίου του 1962, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση έφτασαν στο χείλος μιας αμεσου σύγκρουσης υπό τον Πρόεδρο Τζον Φ. Κένεντι.<br /><br />Η κύρια ανησυχία πίσω από την αξιολόγηση είναι ο κίνδυνος ενός ευρύτερου παγκόσμιου πολέμου που θα μπορούσε να παραλύσει τις εφοδιαστικές αλυσίδες και να αποκόψει βασικές ναυτιλιακές διαδρομές, επιδεινώνοντας τις διαταραχές που ήδη εξασθενούν την παγκόσμια οικονομία.<br /><br />Η ομάδα εμπορευμάτων της Γκόλντμαν έχει προειδοποιήσει ξεχωριστά ότι η συνεχισμένη σύγκρουση με το Ιράν θα μπορούσε να ωθήσει τις τιμές του πετρελαίου πάνω από τα 120 δολάρια το βαρέλι, εάν οι μάχες παραταθούν και η κυκλοφορία μέσω των Στενών του Ορμούζ παραμείνει περιορισμένη, ένα σενάριο που η τράπεζα αναφέρει ότι θα πυροδοτούσε τον πληθωρισμό σε παγκόσμια κλίμακα.<br /><br />Αυτή η προειδοποίηση συνάδει με τα πρόσφατα δελτία εμπορευμάτων της ίδιας της τράπεζας, τα οποία έχουν ήδη επισημάνει την πιθανότητα επιστροφής του πετρελαίου σε τριψήφια αංaριθμα, δεδομένου ότι οι εκτιμώμενες ροές εξαγωγών από τον Περσικό Κόλπο κινούνται κάτω από το 45% των προπολεμικών επιπέδων.<br /><br />Σε αυτό το φόντο, η σύσταση της τράπεζας προς τους επενδυτές κλίνει προς εταιρείες αμυντικής βιομηχανίας που βασίζονται στην Τεχνητή Νοημοσύνη, με τη λογική ότι η στρατιωτική τεχνολογία που οδηγείται από την Τεχνητή Νοημοσύνη πρόκειται να ωφεληθεί δυσανάλογα από έναν κόσμο που εισέρχεται σε μια παρατεταμένη περίοδο αυξημένου κινδύνου σύγκρουσης.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Βρισκόμαστε πιο κοντά από ποτέ σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο;

Μια εσωτερική ανάλυση της Γκόλντμαν Σακς φέρεται να κατατάσσει τις τρέχουσες παγκόσμιες εντάσεις ως τις πιο εκρηκτικές από τον Δεύτερο Παγκό...

Διαβάστε την συνέχεια

“Η Τουρκία απέστρεψε σχέδιο ΗΠΑ-Ισραήλ για διαμελισμό Ιράν μέσω Κούρδων”

<a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRz06iznU-o4DQMgZG7AgbbGYxH7rQOetyQUCLtbJSnbs9uF3ge2VQHtnA&s=10" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="415" data-original-width="739" height="42" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRz06iznU-o4DQMgZG7AgbbGYxH7rQOetyQUCLtbJSnbs9uF3ge2VQHtnA&s=10" width="280" /></a><br /><br />Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί, ανέφερε ότι η Τουρκία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη ματαίωση σχεδίου των ΗΠΑ και του Ισραήλ που προέβλεπε τη δημιουργία νέου πολεμικού μετώπου εναντίον της Τεχεράνης από ένοπλες κουρδικές οργανώσεις.<br /><br />«Είχαν σχεδιάσει τη διάλυση του Ιράν. Την τέταρτη ημέρα του πολέμου, ο Τραμπ τηλεφώνησε σε ορισμένους ηγέτες της Περιφέρειας του Κουρδιστάν στο Ιράκ. Τηλεφώνησε και μίλησε με τον καθένα ξεχωριστά», ανέφερε χαρακτηριστικά.<br /><br />«Τηλεφώνησα στον πρωθυπουργό του Ιράκ και τον προειδοποίησα ότι, αν προέλθει η παραμικρή απειλή εναντίον μας από την Περιφέρεια του Κουρδιστάν στο Ιράκ, θα αντιδράσουμε. Μην νομίζετε ότι είμαστε απασχολημένοι αλλού» πρόσθεσε και στη συνέχεια συμπλήρωσε:<br /><br />Οι περιφερειακές αρχές και ο ίδιος ο Σουντάνι με διαβεβαίωσαν ότι δεν θα άφηναν ποτέ κάτι τέτοιο να συμβεί. Είπαν: «Τους ελέγχουμε και δεν θα το επιτρέψουμε». Η Τουρκία διαδραμάτισε αποτελεσματικό ρόλο, συνομίλησε με τους Αμερικανούς και υιοθέτησε πολύ σταθερές θέσεις ως προς αυτό».<br /><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: inherit; color: #404040; display: flex; font-family: Inter; font-size: 17px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2079204969031610499" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=Defencepointgr&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2079204969031610499&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.defence-point.gr%2Fquot-i-toyrkia-apestrepse-schedio-ipa-israil-gia-diamelismo-iran-meso-koyrdon-quot&sessionId=4f80f97a48e7ddade9d580b90179a7a70a89cdb6&siteScreenName=Defencepointgr&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="box-sizing: inherit; display: block; flex-grow: 1; height: 720px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><div><br /></div><a href="https://www.powergame.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br />

“Η Τουρκία απέστρεψε σχέδιο ΗΠΑ-Ισραήλ για διαμελισμό Ιράν μέσω Κούρδων”

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί, ανέφερε ότι η Τουρκία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη ματαίωση σχεδίου των ΗΠΑ και του Ισρα...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο κίνδυνος επέκτασης του πολέμου στο Ιράν και η ελληνική φρεγάτα στην Ερυθρά.

<img height="39" src="https://www.defence-point.gr/wp-content/uploads/2026/07/HORMUZ-MANDEB.webp" width="280" /><br /><br /><b>Μιχαήλ Βασιλείου</b><br />Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή εξελίσσεται από το κακό στο χειρότερο. Μετά από μια μακρά περίοδο δήθεν διαπραγματεύσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν, φθάσαμε σε ένα σημείο όπου είναι ορατό το ενδεχόμενο, όχι μόνο απλής επανέναρξης των επιχειρήσεων, αλλά πλέον να συζητείται ανοικτά το ενδεχόμενο χερσαίων επιχειρήσεων. Έστω στοχευμένων, που θα αφορούν το πυρηνικό πρόγραμμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας.<br /><br />Προσπάθειες επανέναρξης της διπλωματικής διαδικασίας υπάρχουν και κατά τα πλέον καλά πληροφορημένα μέσα ενημέρωσης στις ΗΠΑ, ο πρόεδρος Τραμπ δείχνει να την προτιμά. Ωστόσο, οι απειλές βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Το ενδιαφέρον που έχει προκύψει, είναι ότι οι Αμερικανοί διαπραγματεύονταν με τους… λάθος Ιρανούς αξιωματούχους! Η υπάρχουσα -πολεμική- πραγματικότητα επιρροής και ισχύος εντός του Ιράν, έχει ενισχύσει τους «Φρουρούς της Επανάστασης», οι οποίοι διαθέτουν ουσιαστικά βέτο έναντι κάθε συμφωνίας που θα μπορούσε να διαπραγματευθεί ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών.<br /><br />Μόνο που οι «Φρουροί» είναι χαρακτηρισμένοι από το 2022 ως «τρομοκρατική οργάνωση», όχι μόνο από τις ΗΠΑ, αλλά και από αραβικές χώρες. Ο Τραμπ όμως που δεν καταλαβαίνει και πολύ από τα τυπικά της διπλωματίας, δηλώνοντας «πραγματιστής» και δεν έχει διστάσει να διακηρύξει την ετοιμότητά του να εμπλέξει ακόμα και τη σιιτική Χεζμπολάχ στον Λίβανο, βραχίονα της ιρανικής προβολής ισχύος στην ανατολική Μεσόγειο, δεν θα εκπλήξει εάν ακολουθήσει παρόμοια τακτική και με τους «Φρουρούς».<br /><br />Παρότι και στις δυο περιπτώσεις οι ενστάσεις από την πλευρά του Ισραήλ είναι πολύ ισχυρές. Όμως, η Ιερουσαλήμ, έχει κάθε λόγο να είναι σε τακτικό επίπεδο ικανοποιημένη, αφού στη δεδομένη συγκυρία οι ΗΠΑ πλήττουν τη βασική απειλή εθνικής ασφαλείας του εβραϊκού κράτους, χωρίς συμμετοχή των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, άρα και τις συνέπειες που αυτό θα επέφερε (σ.σ. πυραυλικά πλήγματα από την πλευρά του Ιράν).<div><br />Επαρκούν τα όπλα;<br /><br />Ο άγνωστος παράγοντας στην εξίσωση είναι το εύρος του προβλήματος της διαθεσιμότητας διαφόρων όπλων στο αμερικανικό οπλοστάσιο. Όχι ότι δεν επαρκούν, αλλά διότι ουδείς γνωρίζει ποια άλλη σύγκρουση μπορεί να προκύψει τα προσεχή χρόνια, πέραν του ότι μια αποδεδειγμένη έλλειψη, μιλώντας θεωρητικά, μπορεί να ανοίξει παράθυρο ευκαιρίας σε κάποιον αντίπαλο.<br /><br />Μπορεί να το υποψιάζονταν οι αναλυτές, όμως η δημοσιοποίησή του από «συστημικά» αμερικανικά Μίντια, δίνει άλλη διάσταση. Όπως έχει αναφερθεί πολλές φορές από το DP, μετά από παρατεταμένη περίοδο πολεμικών εμπλοκών, το μόνο βέβαιο συμπέρασμα είναι, ότι ο ρυθμός κατανάλωσης πυρομαχικών κάθε είδους υπερέχει συντριπτικά του ρυθμού αναπλήρωσης.</div><div><br />Από το Ορμούζ στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ<br /><br />Εάν δεν αποτραπεί η επανέναρξη των επιχειρήσεων σε μαζική κλίμακα, το πιθανότερο θα είναι να δούμε γεωγραφική επέκταση των συγκρούσεων. Η απειλή έχει ήδη διατυπωθεί, μέσω του σήματος ενεργοποίησης των Χούθι στην Υεμένη, αυτή τη φορά όχι απλά για κάποια πλήγματα σε πλοία που διέρχονται τα Στενά του Μπαμπ ελ Μαντέμπ και κινούνται στην Ερυθρά θάλασσα, αλλά για συνολικότερο κλείσιμο των Στενών για τη διεθνή ναυσιπλοΐα, ενώ αναφορά έγινε και σε «ναυτικό αποκλεισμό» της Σαουδικής Αραβίας.<br /><br />Η ανησυχία για τις εξελίξεις επιτείνεται εάν κανείς αξιολογήσει και τον εσωτερικό παράγοντα στις εμπλεκόμενες χώρες. Αρχικός σκοπός ήταν η αυτόνομη εξέτασή του (σ.σ. όπως έγινε για την περίπτωση του πολέμου στην Ουκρανία), όμως οι εξελίξεις των τελευταίων ωρών θέτουν τη διάσταση αυτή σε ένα ευρύτερο πλαίσιο που μπορεί να καθορίσει τις τελικές επιλογές.<br /><br />Κινούμενη άμμος η εσωτερική διάσταση<br /><br />Για το Ιράν αναφέρθηκε ποιος κάνει κουμάντο. Με δεδομένο ότι οι προσδοκίες εκ των έσω κατάρρευσης του θεοκρατικού καθεστώτος αποδείχθηκαν ανεδαφικές και δεν υπάρχει κάποια ουσιώδης και ορατή αλλαγή που να συνηγορεί ότι κάτι ίσως αλλάζει, οι εκτιμήσεις πρέπει να γίνουν με δεδομένη την τρέχουσα δομή εξουσίας στο Ιράν.<br /><br />Προφανώς το εσωτερικό πρόβλημα, κυρίως το οικονομικό, είναι μεγάλο και βαίνει επιδεινούμενο. Εξίσου όμως υπάρχουσα σταθερά μοιάζει και το σύνηθες σε τέτοιες καταστάσεις «rally around the flag». Δηλαδή, τη γενικότερη συσπείρωση της κοινωνίας γύρω από την όποια πολιτική εξουσία, καθώς η αιτία των δεινών χρεώνεται εκτός της χώρας.<br /><br />Το φαινόμενο αυτό αναμένεται να ενταθεί σε περίπτωση που γενικευθεί η καταστροφή πολιτικών υποδομών. Το αν υπάρχει κάποιο «σημείο θραύσης» που θα αλλάξει τους υπολογισμούς, μένει να αποδειχθεί. Προς το παρόν όμως δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Η δε παρατεταμένη χρονικά επιτυχής άρνηση των αντικειμενικών σκοπών του αντιπάλου επί του πεδίου, ενισχύει το καθεστώς, κάτι το οποίο βέβαια θα καθορίσει και τις εξελίξεις της επόμενης ημέρας.<br /><br />Υπ’ αυτή την έννοια, η χρονική παράταση της σύγκρουσης δεν αποκλείεται να έχει και υποστηρικτές εντός του καθεστώτος, κάτι που εξηγεί και την πλήρη διπλωματική ακαμψία, μέχρι στιγμής, στα «ζητήματα αρχής» που έχουν τεθεί. Ωστόσο, τουλάχιστον όσον αφορά τις Ηνωμένες Πολιτείες, η εσωτερική διάσταση αποκτά μια νέα προοπτική που θα μπορούσε να τροφοδοτήσει τον νέο γύρο πολεμικής αντιπαράθεσης.<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο κίνδυνος επέκτασης του πολέμου στο Ιράν και η ελληνική φρεγάτα στην Ερυθρά.

Μιχαήλ Βασιλείου Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή εξελίσσεται από το κακό στο χειρότερο. Μετά από μια μακρά περίοδο δήθεν διαπραγματεύσεων ανάμε...

Διαβάστε την συνέχεια

Μουντιάλ 2026: Πως ιστορία και πολιτική «έπαιξαν μπάλα»

<img height="57" src="https://i.ytimg.com/vi/hajSEKk3gu4/hqdefault.jpg" width="280" /><br /><br /><div>Η πολιτική λένε δεν πρέπει να έχει σχέση με τον αθλητισμό. Αυτό ισχύει μόνο στα λόγια, γιατί στην πράξη η πολιτική ασκείται και μέσω του αθλητισμού, Ο «βασιλιάς των σπορ», το ποδόσφαιρο είναι το πολυτιμότερο «εργαλείο» αυτής της διαδικασίας. Ο Νότης Μαριάς πρώην ευρωβουλευτής και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης μιλά στο militaire news για την πολιτική που «έπαιξε μπάλα» στα γήπεδα του Μουντιάλ 2026. Η νίκη των αποικιοκρατών, η ήττα του Τραμπ, τα Φόκλαντς που οι Αργεντίνοι δεν ξεχνούν κι άλλα πολλά που έγιναν και αποδεικνύουν ότι πολιτική και γεωπολιτική δεν μπορούν να διαχωριστούν από τον αθλητισμό, όσο κι αν το θέλουμε.</div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="210" src="https://www.youtube.com/embed/hajSEKk3gu4" width="280" youtube-src-id="hajSEKk3gu4"></iframe></div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μουντιάλ 2026: Πως ιστορία και πολιτική «έπαιξαν μπάλα»

Η πολιτική λένε δεν πρέπει να έχει σχέση με τον αθλητισμό. Αυτό ισχύει μόνο στα λόγια, γιατί στην πράξη η πολιτική ασκείται και μέσω του αθλ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Άδειασμα» από την Καθημερινή στο Μαξίμου για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. «Μην πανηγυρίζετε ακόμα».

<img height="40" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/5a55ed886c8bdf3c51e4e3baa43a4777_XL.jpg?v=3" width="280" /><br /><br /><div>Η «Καθημερινή της Κυριακής» έβαλε φρένο στους πανηγυρισμούς, επισημαίνοντας ότι οι επιθέσεις κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και οι θριαμβολογίες για τις αρχειοθετήσεις αποτυπώνουν μια αλαζονική αντίληψη που προκαλεί το κοινό αίσθημα.<br /><br />Στην κυβέρνηση πίστεψαν ότι οι αρχειοθετήσεις για εννέα βουλευτές της ΝΔ στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ θα μπορούσαν να αποτελέσουν αφορμή για πολιτική αντεπίθεση.<br />Ωστόσο, ο ενθουσιασμός δεν κράτησε πολύ.</div><div><br />Η «Καθημερινή της Κυριακής», με το κύριο άρθρο της, έβαλε φρένο στους πανηγυρισμούς, επισημαίνοντας ότι οι επιθέσεις κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και οι θριαμβολογίες για τις αρχειοθετήσεις αποτυπώνουν μια αλαζονική αντίληψη που προκαλεί το κοινό αίσθημα.</div><div><br />Δεν ήταν λίγοι εκείνοι στη ΝΔ που διάβασαν πίσω από τις γραμμές μια σαφή προειδοποίηση: όσο η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ παραμένει ανοιχτή πολιτικά και τέσσερα κυβερνητικά στελέχη εξακολουθούν να βρίσκονται αντιμέτωπα με τη Δικαιοσύνη, οι πρόωροι πανηγυρισμοί μόνο κόστος μπορούν να προκαλέσουν.<br />Ή αλλιώς ο Παπαχελάς έστειλε τις προειδοποιήσεις του…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Άδειασμα» από την Καθημερινή στο Μαξίμου για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. «Μην πανηγυρίζετε ακόμα».

Η «Καθημερινή της Κυριακής» έβαλε φρένο στους πανηγυρισμούς, επισημαίνοντας ότι οι επιθέσεις κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και οι θριαμβολ...

Διαβάστε την συνέχεια

Βόμβα Ρούμπιν για τον ρόλο του Τ. Μπάρακ σε Κύπρο και Αιγαίο.

<img height="43" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-07/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-07-21_123018722.png?itok=RCUS9A_6" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο Ελληνισμός βάλλεται από παντού και η περίοδος είναι άκρως επικίνδυνη</span></h3>Ελλάδα και Τουρκία κινούνται σε τροχιά πιθανής στρατιωτικής σύγκρουσης μέσω της Κύπρου αποκαλύπτει ειδικός, προκαλώντας μεγάλη ανησυχία για τα σχέδια του Ερντογάν στο Αιγαίο. <br /><br />Ο γνωστός Αμερικανός αναλυτής Μάικλ Ρούμπιν προειδοποιεί έντονα ότι ένας αμφίρροπος διπλωματικός συμβιβασμός στο Κυπριακό κρύβει τεράστιους κινδύνους, καθώς μπορεί να επιτρέψει στην Τουρκία να αποκτήσει προνομιακό έλεγχο στην περιοχή.<br /><br />Επισημαίνει ότι τυχόν αποδυνάμωση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα λειτουργήσει ως ντόμινο εις βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, αποσταθεροποιώντας άμεσα το Αιγαίο και ειδικά στα ελληνικά νησιά, αναφέρει <a href="https://www.meforum.org/mef-observer/compromising-with-turkey-on-cyprus-will-lead-to-war-in-the-aegean">ΜΜΕ</a>.<br /><br />Ο Ρούμπιν αποκαλύπτει για πρώτη φορά ότι ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ, Τομ Μπάρακ, έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, της Συρίας και της Τουρκίας, και πιθανόν και στο Αιγαίο.<br /><br />Οι πολιτικές και οι ισορροπίες που προωθούνται μέσω αυτών των διπλωματικών πρωτοβουλιών θεωρεί ότι ενδέχεται να επηρεάσουν αρνητικά τα συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου, εξυπηρετώντας ευρύτερα σχέδια ανακατανομής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο, ενισχύοντας υπέρμετρα την τουρκική επιρροή.<br /><br />Ο Ρούμπιν δήλωσε: " Η María Ángela Holguín, προσωπική απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες για την Κύπρο, σύντομα θα αποκαλύψει μια συμφωνία που, όπως ισχυρίζεται, θα λύσει τα προβλήματα με «εποικοδομητική ασάφεια». Αφήστε στην άκρη ότι μια τέτοια ασάφεια είναι κακή πρακτική. Σκοτώνει ανθρώπους και θα σπείρει τους σπόρους για γενιές συγκρούσεων.<br /><br />Το πρόβλημα είναι ότι ο Γκουτέρες και ο Ολγκίν είναι τόσο επικεντρωμένοι στην απομόνωση της Κύπρου που αγνοούν το προηγούμενο που κινδυνεύουν να δημιουργήσουν. Καθώς τα Ηνωμένα Έθνη προτείνουν μια ακόμη λύση που θα νομιμοποιούσε και θα ανταμείβει αναδρομικά την κατοχή της Τουρκίας, ο Ερντογάν απαιτεί αναθεώρηση των θαλάσσιων ορίων, αν όχι του εδαφικού ελέγχου στο Αιγαίο. <br /><br />Εάν το σχέδιο του ΟΗΕ προχωρήσει στην Κύπρο, η Τουρκία θα είχε δίκιο να πιστεύει ότι μπορεί να επιτύχει τους στόχους της στο Αιγαίο στρατιωτικά, κερδίζοντας τη διεθνή έγκριση εάν απλώς περιμένει αρκετά.<br /><br />Αλλά δεν θα χρειαζόταν απαραίτητα η Άγκυρα να περιμένει αρκετά, επειδή οι Τούρκοι διπλωμάτες και ίσως ο Αμερικανός πρέσβης Τομ Μπαράκ θα επικαλούνταν εύκολα και επανειλημμένα το κυπριακό προηγούμενο ( συμφωνία στο νησί μέσω ΟΗΕ) για να παραχωρήσουν στην Τουρκία την κατοχή ελληνικών νησιών εν μέσω εθνοκάθαρσης.<br /><br />Πολύ συχνά, αξιωματούχοι του ΟΗΕ και Ευρωπαίοι διπλωμάτες συνδέουν τον συμβιβασμό με την πολυπλοκότητα. Αυτό που πραγματικά κάνουν, ωστόσο, είναι κακή πρακτική. Δεν θα πρέπει να υπάρχει λύση για την Κύπρο που να μην απαιτεί πρώτα την εκκένωση κάθε τουρκικού στρατεύματος και Τούρκου εποίκου στο νησί και την επανάληψη της πλήρους κυπριακής κυριαρχίας σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας".<br /><br />Η χώρα μας κινδυνεύει σύμφωνα με τον Ρούμπιν, σε οποιαδήποτε "σχέδιο" του ΟΗΕ στην Κύπρο να νομιμοποιήσει την τουρκική κατοχή, και να δώσει "συγχωροχάρτι" στα εγκλήματα του Αττίλα, αφού θα έδινε το " δικαίωμα" στην Τουρκία να πράξει το ίδιο και στο Αιγαίο.<br /><br />Αυτό δηλώνει ένας έμπειρος Αμερικανός ειδικός που έχει περάσει από τους διαδρόμους του αμερικανικού Πενταγώνου, και έχει δει και κατανοήσει βαθιά, το έχει γίνει στην Κύπρο πριν 52 χρόνια από το τότε κράτος των ΗΠΑ, που έδωσε την άδεια για τουρκική εισβολή στο νησί.<br /><br />Οι Τούρκοι δεν θα σταματήσουν στην Κύπρο, και ενδεχωμένος να επιχειρήσουν να πράξουν το ίδιο στο Αιγαίο, κατά ελληνικού νησιού, όπως το Καστελόριζο για παράδειγμα, το οποίο αποτελεί αγκάθι στα μάτια του από το μακρινό 1964, και τις προσπάθειες της τότε τουρκικής κυβέρνησης στις ΗΠΑ, για την κυριαρχία του.<br /><br />Το ακόμα χειρότερο ιστορικά, είναι το γεγονός ότι οι Τούρκοι δεν έχουν αποδεχθεί ντε φάκτο καμία συνθήκη κατάληψης από την χώρα μας των νησιών του Αιγαίου το 1913, ή ακόμη καλύτερα το 1923 στην Λωζάννη, και με την πρώτη ευκαιρία ανακινούν θέμα ελληνικής κυριαρχίας στην περιοχή.<br /><br />Η λύση πιθανότατα θα δοθεί στα ύδατα του Αιγαίου μεταξύ των Ενόπλων Δυνάμεων Ελλάδος και Τουρκίας, όποτε αποφασίσει η Άγκυρα ότι θα πρέπει να " χτυπήσει" την χώρα μας, με την ανοχή όμως των συμμάχων μας, που θα αναμένουν αδρανείς σε κάθε περίπτωση. <div><br /></div><div> <a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Βόμβα Ρούμπιν για τον ρόλο του Τ. Μπάρακ σε Κύπρο και Αιγαίο.

Ο Ελληνισμός βάλλεται από παντού και η περίοδος είναι άκρως επικίνδυνη Ελλάδα και Τουρκία κινούνται σε τροχιά πιθανής στρατιωτικής σύγκρουση...

Διαβάστε την συνέχεια

Ταμείο Ανάκαμψης: βούλιαξε στα πελατειακά γρανάζια του Επιτελικού Κράτους.

<img height="42" src="https://omegapress.gr/images/ANAKAMXH.jpg" width="280" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />Κόλαφο για την ωραιοποιημένη εικόνα και την καταιγιστική προπαγάνδα του Επιτελικού Κράτους, αποτελούν τα τελευταία στοιχεία της της Eurostat για το Ταμείο Ανάκαμψης. Πρόκειται για ένα ακόμη πολιτικό σκάνδαλο που προδίδει την ανικανότητα, την καθεστωτική νοοτροπία και την εμμονή στην επινόηση της δικής τους πραγματικότητας, μια εικόνα που είναι ιδιαίτερα ανησυχητική για την Ελλάδα. Μια ακόμη ευκαιρία για την ανάκαμψη της Ελλάδας χάθηκε με ευθύνη του Κυριάκου Μητσοτάκη. Που πήγαν λοιπόν δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ; που κατευθύνθηκαν , ποιοι επωφελήθηκαν και ποιοι -ονομαστικά -ευθύνονται γι αυτή την αθλιότητα;<br /><br />Τις τελευταίες ημέρες εξελίσσεται το τελευταίο στάδιο της προπαγάνδας ότι δεν θα χαθεί ούτε ένα ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης, το οποίο όμως λήγει την 31η Αυγούστου! Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η Ελλάδα κατέχει την 23η θέση μεταξύ των 27 κρατών -μελών της ΕΕ ως προς την αξιοποίηση των συνολικών πόρων, ενώ βρίσκεται στην 17η θέση ως προς τον Δείκτη παραγωγικών επενδύσεων.<br /><br />Το πρόβλημα όμως είναι πρωτίστως πολιτικό και ακολουθεί το οικονομικό. Σίγουρα όταν μετά από λίγους μήνες θα έχουμε την τελική και πλήρη εικόνα, θα αποκαλυφθούν πολλά. Και η Ελλάδα ίσως κληθεί να επιστρέψει πολλά χρήματα. Και ίσως αποδειχθεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο που καταγράφηκε ποτέ...<br /><br />Προς επιστροφή χρημάτων;<br /><br />Να σημειωθεί ότι τα επίσημα στοιχεία και με κριτήριο την υλοποίηση των οροσήμων και στόχων, η ελληνική κυβέρνηση έχει υλοποιήσει μόλις το 47% λίγους μήνες πριν ολοκληρωθεί το πρόγραμμα. Επίσης , δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής, ότι αν δεν υλοποιηθούν όλοι οι στόχοι και τα ορόσημα μέχρι τις 31 Αυγούστου, στην τελική εκκαθάριση που θα γίνει με την τελευταία αίτηση πληρωμής θα ζητηθεί ακόμη και επιστροφή πόρων που έχουν ήδη εκταμιευτεί! Μετά θα φταίει η Ευρωπαική Εισαγγελία;<br /><br /> Ειδικότερα, η γενική εικόνα που προκύπτει από τα τελευταία στοιχεία της Eurostat για το Ταμείο Ανάκαμψης, η Ελλάδα, με ευθύνη προφανώς της κυβέρνησης της Ν.Δ., καταγράφει μία από τις χαμηλότερες επιδόσεις στην πραγματική αξιοποίησή τους. <br /><br /> Αναλυτικά: Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων της Eurostat, η Ελλάδα βρίσκεται στην 23η θέση μεταξύ των 27 κρατών-μελών ως προς τη χρήση των συνολικών πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, των δανείων και των επιχορηγήσεων των 36 δισ. ευρώ. Εχει αξιοποιήσει (χρήση-απορρόφηση) μόλις το 39,1% των πόρων που της αναλογούν, όταν ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης διαμορφώνεται στο 53,7%. Η απόσταση των περίπου 15 ποσοστιαίων μονάδων είναι από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη και κατατάσσει τη χώρα στις τελευταίες θέσεις της σχετικής κατάταξης. Σε απόλυτους αριθμούς από τα περίπου 36 δισ. που προβλέπει το ελληνικό σχέδιο «Ελλάδα 2.0» στην πραγματική οικονομία έχουν περάσει περίπου 14,1 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι σχεδόν 22 δισ. ευρώ δεν έχουν ακόμη αξιοποιηθεί, παρά το γεγονός ότι το πρόγραμμα εισέρχεται στους τελευταίους μήνες εφαρμογής του. Η συγκεκριμένη διαφορά αποτελεί βασικό δείκτη της πραγματικής προόδου των έργων και όχι απλώς της λογιστικής εκτέλεσης του προγράμματος.<br /><br />Αντίστοιχη εικόνα προκύπτει και αν εξεταστούν μόνο οι επιχορηγήσεις. Η Ελλάδα έχει χρησιμοποιήσει το 48,8% των διαθέσιμων grants (ήτοι 8,9 δισ.), όταν ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης ανέρχεται στο 63,4%. Με αυτή την επίδοση καταλαμβάνει μόλις την 21η θέση στην Ευρώπη, γεγονός που δείχνει ότι η υστέρηση δεν περιορίζεται στα δάνεια του Ταμείου Ανάκαμψης, αλλά αφορά συνολικά την απορρόφηση των διαθέσιμων πόρων. <br />Τα στοιχεία της Eurostat αναδεικνύουν ακόμη μία κρίσιμη παράμετρο: άλλο πράγμα είναι τα χρήματα που εγκρίνονται ή εκταμιεύονται προς ένα κράτος και άλλο η πραγματική χρήση τους. Η Ελλάδα έχει ήδη λάβει μεγάλο μέρος των διαθέσιμων πόρων, ωστόσο σημαντικό ποσοστό εξακολουθεί να παραμένει εκτός πραγματικής οικονομίας, χωρίς να έχει μετατραπεί σε επενδύσεις, έργα ή ολοκληρωμένες δημόσιες παρεμβάσεις.<br /><br />Η κυβερνητική προπαγάνδα προσπαθεί να αποπροσανατολίσει τον κόσμο ενόψει των εκλογών. Αντίθετα η προοδευτική αντιπολίτευση έχει κάθε λόγο να επικεντρωθεί στο ζήτημα αυτό, καθώς το Ταμείο Ανάκαμψης αποτελούσε μια χρυσή ευκαιρία για την ελληνική οικονομία, την λειτουργία του κράτους και τους θεσμούς, να επωφεληθούν και να αλλάξουν σελίδα.<br />Με απλά λόγια δεν πρέπει να αφεθεί η κυβέρνηση να ψευδολογεί συνεχώς και να μην λογοδοτεί. </div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ταμείο Ανάκαμψης: βούλιαξε στα πελατειακά γρανάζια του Επιτελικού Κράτους.

Του Στράτου Βαλτινού Κόλαφο για την ωραιοποιημένη εικόνα και την καταιγιστική προπαγάνδα του Επιτελικού Κράτους, αποτελούν τα τελευταία στο...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ευρώπη ξυπνά στρατιωτικά, αλλά ποιος θα πατήσει τη σκανδάλη; Το στρατηγικό κενό που ανησυχεί το ΝΑΤΟ.

<img height="48" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/european-leaders-768x512.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η επίδειξη ισχύος στο Παρίσι, η «Συμμαχία των Προθύμων», οι προειδοποιήσεις του Μακρόν και η αβεβαιότητα για τον αμερικανικό ρόλο αποκαλύπτουν τη μεγαλύτερη αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης: διαθέτει περισσότερα όπλα, αλλά όχι ακόμη ενιαία πολιτική βούληση για να τα χρησιμοποιήσει. Η ευρωπαϊκή άμυνα εισέρχεται σε μια νέα εποχή, όμως το κρίσιμο ερώτημα παραμένει αναπάντητο.<br /><br />Η Ευρώπη επανεξοπλίζεται, αλλά δεν έχει ακόμη κοινή στρατηγική εξουσία<br /><br />Οι εορτασμοί της 14ης Ιουλίου στο Παρίσι δεν αποτέλεσαν απλώς μια επίδειξη της γαλλικής στρατιωτικής ισχύος.<br /><br />Ήταν μια προσεκτικά σχεδιασμένη πολιτική δήλωση ότι η Ευρώπη επιδιώκει να μετατραπεί από οικονομική υπερδύναμη σε αυτόνομο γεωπολιτικό και στρατιωτικό παράγοντα.<br /><br />Ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, μιλώντας ενώπιον των γαλλικών ενόπλων δυνάμεων, υποστήριξε ότι η ειρήνη απαιτεί αποτρεπτική ισχύ και ότι η Ευρώπη οφείλει να είναι έτοιμη να υπερασπιστεί την ελευθερία ακόμη και με ανθρώπινες απώλειες.<br /><br />Ωστόσο, πίσω από τη συμβολική εικόνα της παρέλασης και της ευρωπαϊκής ενότητας, αναδείχθηκε ένα βαθύτερο πρόβλημα: η Ευρώπη διαθέτει στρατούς, αλλά δεν διαθέτει ακόμη ενιαία πολιτική αρχή που να μπορεί να αποφασίσει συλλογικά τη χρήση τους.<br /><br />Η “Συμμαχία των Προθύμων” δεν είναι ακόμη ευρωπαϊκή άμυνα<br /><br />Η σύνοδος περισσότερων από τριάντα κυβερνήσεων στο Παρίσι, με τη συμμετοχή του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι και τη συμπροεδρία Γαλλίας, Βρετανίας και Γερμανίας, επιβεβαίωσε ότι υπάρχει κοινή πολιτική βούληση για τη στήριξη της Ουκρανίας.<br /><br />Όμως η ίδια η ονομασία “Coalition of the Willing” (Συμμαχία των Προθύμων) αποκαλύπτει και το βασικό της μειονέκτημα.<br /><br />Πρόκειται για μια ένωση κρατών που συνεργάζονται εθελοντικά, όχι για μια κοινή ευρωπαϊκή αμυντική εξουσία.<br /><br />Κάθε κυβέρνηση εξακολουθεί να διατηρεί αποκλειστικά το δικαίωμα να αποφασίζει αν, πότε και πώς θα χρησιμοποιήσει τις ένοπλες δυνάμεις της.<br /><br />Με άλλα λόγια, υπάρχει κοινός στόχος, αλλά όχι κοινή αλυσίδα λήψης αποφάσεων. <div><br />Το δίλημμα του Μακρόν και η γαλλική πυρηνική αποτροπή<br /><br />Στην καρδιά της συζήτησης βρίσκεται η Γαλλία.<br /><br />Ως η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διαθέτει ανεξάρτητη πυρηνική αποτρεπτική δύναμη, το Παρίσι επιχειρεί να αναλάβει μεγαλύτερο στρατηγικό ρόλο.<br /><br />Ο Μακρόν έχει επανειλημμένα αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο η γαλλική πυρηνική ομπρέλα να συμβάλει στην ευρωπαϊκή ασφάλεια.<br /><br />Ωστόσο αποφεύγει να προσφέρει μια αυτόματη εγγύηση προς τους εταίρους.<br /><br />Η γαλλική στρατηγική βασίζεται στη λεγόμενη «στρατηγική ασάφεια».<br /><br />Η τελική απόφαση για τη χρήση της πυρηνικής αποτροπής παραμένει αποκλειστικά στα χέρια του Γάλλου Προέδρου.<br /><br />Αυτό ενισχύει την αξιοπιστία της γαλλικής κυριαρχίας, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα της ευρωπαϊκής συλλογικής αποτροπής.<br /><br />Η αβεβαιότητα γύρω από τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλάζει τα πάντα<br /><br />Η συζήτηση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία λόγω των εξελίξεων στις διατλαντικές σχέσεις.<br /><br />Οι δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να μειώσουν δραστικά τη στρατιωτική τους παρουσία στην Ευρώπη, έχουν προκαλέσει έντονη ανησυχία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.<br /><br />Παράλληλα, το Πεντάγωνο έχει ήδη ανακοινώσει τη μείωση αμερικανικών στρατευμάτων στη Γερμανία, ενώ συνεχίζεται η επανεξέταση της συνολικής στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην ευρωπαϊκή ήπειρο.<br /><br />Η αντίφαση είναι εμφανής.<br /><br />Το ΝΑΤΟ εξακολουθεί να επαναβεβαιώνει τη δέσμευσή του στο Άρθρο 5, όμως η Ευρώπη γνωρίζει πλέον ότι οφείλει να προετοιμάζεται για ένα σενάριο όπου η αμερικανική στρατιωτική υποστήριξη δεν θα θεωρείται πλέον δεδομένη. </div><div><br />Η Ρωσία βλέπει το κενό της ευρωπαϊκής αποτροπής<br /><br />Από τη σκοπιά της Μόσχας, η εικόνα είναι διαφορετική.<br /><br />Η Ρωσία γνωρίζει ότι η Ευρώπη αυξάνει θεαματικά τις αμυντικές της δαπάνες και ενισχύει τις στρατιωτικές της δυνατότητες.<br /><br />Εκείνο όμως που εξακολουθεί να απουσιάζει είναι ένας μηχανισμός που θα διασφαλίζει ότι όλες αυτές οι δυνατότητες μπορούν να ενεργοποιηθούν άμεσα και συλλογικά σε περίπτωση κρίσης.<br /><br />Η αποτροπή δεν βασίζεται μόνο στον αριθμό των όπλων.<br /><br />Βασίζεται στην πεποίθηση του αντιπάλου ότι η πολιτική απόφαση χρήσης τους θα ληφθεί γρήγορα και χωρίς εσωτερικές αμφιταλαντεύσεις.<br /><br />Αυτό ακριβώς είναι το στοιχείο που η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να αναζητά. </div><div><br />Η Ουκρανία λειτουργεί ως επιταχυντής της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία επιτάχυνε δραματικά την αμυντική αφύπνιση της Ευρώπης.<br /><br />Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αυξάνουν τους αμυντικούς προϋπολογισμούς, επενδύουν σε νέα οπλικά συστήματα και δημιουργούν κοινά προγράμματα παραγωγής πυραυλικής άμυνας και στρατιωτικού εξοπλισμού.<br /><br />Παράλληλα, αναπτύσσονται νέοι μηχανισμοί συνεργασίας, όπως η πολυεθνική δύναμη που προετοιμάζεται να υποστηρίξει την Ουκρανία σε περίπτωση κατάπαυσης του πυρός.<br /><br />Ωστόσο όλες αυτές οι πρωτοβουλίες παραμένουν εντός των εθνικών συνταγματικών πλαισίων.<br /><br />Η πολιτική κυριαρχία εξακολουθεί να ανήκει στα κράτη-μέλη και όχι σε έναν ενιαίο ευρωπαϊκό αμυντικό θεσμό. </div><div><br />Η μεγάλη πρόκληση της επόμενης δεκαετίας<br /><br />Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι πλέον αν η Ευρώπη θα αυξήσει τις στρατιωτικές της δυνατότητες.<br /><br />Αυτό ήδη συμβαίνει.<br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα δημιουργήσει και την απαραίτητη πολιτική αρχιτεκτονική ώστε αυτές οι δυνατότητες να λειτουργούν ως ενιαία αποτρεπτική ισχύς.<br /><br />Χωρίς έναν κοινό μηχανισμό λήψης αποφάσεων, η στρατηγική αυτονομία κινδυνεύει να παραμείνει περισσότερο πολιτικό σύνθημα παρά πραγματικότητα.<br /><br />Η ευρωπαϊκή άμυνα στο σταυροδρόμι της ιστορίας<br /><br />Οι δύο ημέρες των εκδηλώσεων στο Παρίσι αποκάλυψαν ότι η Ευρώπη έχει ήδη διανύσει σημαντική απόσταση από την εποχή όπου η άμυνά της βασιζόταν σχεδόν αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Η πολιτική βούληση για μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία είναι πλέον εμφανής.<br /><br />Όμως η μετάβαση από μια ένωση κυρίαρχων κρατών σε μια πραγματική ένωση στρατηγικής ισχύος παραμένει ανολοκλήρωτη.<br /><br />Η ευρωπαϊκή αμυντική πολιτική εισέρχεται στη σημαντικότερη περίοδο της μεταψυχροπολεμικής ιστορίας της. Η αύξηση των εξοπλισμών, η ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας και οι νέες πρωτοβουλίες συνεργασίας δείχνουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συνειδητοποιήσει το νέο γεωπολιτικό περιβάλλον. Ωστόσο, η πραγματική δοκιμασία δεν αφορά μόνο την παραγωγή περισσότερων όπλων, αλλά τη δημιουργία μιας αξιόπιστης κοινής στρατηγικής βούλησης. Η ισχύς στην άμυνα δεν μετριέται μόνο σε στρατεύματα και εξοπλισμούς· μετριέται κυρίως στην ικανότητα λήψης ενιαίων αποφάσεων όταν η κρίση μετατρέπεται σε πόλεμο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ευρώπη ξυπνά στρατιωτικά, αλλά ποιος θα πατήσει τη σκανδάλη; Το στρατηγικό κενό που ανησυχεί το ΝΑΤΟ.

Βασιλης Διαμαντακος Η επίδειξη ισχύος στο Παρίσι, η «Συμμαχία των Προθύμων», οι προειδοποιήσεις του Μακρόν και η αβεβαιότητα για τον αμερικα...

Διαβάστε την συνέχεια

Τραμπ, Νετανιάχου και Μαμντάνι: Η νέα γεωπολιτική σύγκρουση που μπορεί να κρίνει τις αμερικανικές εκλογές

<img height="41" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/1536x864_cmsv2_07b23d15-a4cf-5a9c-b758-15cae36dc734-9620312-768x432.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />*Η αντιπαράθεση γύρω από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου ξεπερνά τα όρια της Μέσης Ανατολής και μετατρέπεται σε πολιτικό όπλο στην Ουάσιγκτον. Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Ζοχράν Μαμντάνι βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα, ωστόσο η σύγκρουση φαίνεται να εξυπηρετεί και τους δύο, καθώς επανακαθορίζει τις ισορροπίες στο εσωτερικό των Δημοκρατικών και ανοίγει ένα νέο μέτωπο στην αμερικανική πολιτική.<br /><br />Ο Νετανιάχου στο επίκεντρο μιας αμερικανικής πολιτικής μάχης<br /><br />Σε πρώτη ανάγνωση, η δημόσια αντιπαράθεση γύρω από το ενδεχόμενο σύλληψης του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου στις Ηνωμένες Πολιτείες μοιάζει να αφορά αποκλειστικά το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και τις σχέσεις Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ.<br /><br />Στην πραγματικότητα, όμως, η υπόθεση εξελίσσεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Μετατρέπεται σε έναν νέο πολιτικό και γεωπολιτικό άξονα σύγκρουσης, ο οποίος μπορεί να επηρεάσει τόσο τις ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και την πορεία προς τις προεδρικές εκλογές του 2028.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκονται δύο εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες: ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοχράν Μαμντάνι.<br /><br />Παρότι εκφράζουν δύο αντίθετους πολιτικούς κόσμους, η σύγκρουση γύρω από τον Νετανιάχου φαίνεται να εξυπηρετεί στρατηγικά και τους δύο.<div><br />Η δήλωση Μαμντάνι που άνοιξε νέο πολιτικό μέτωπο<br /><br />Η αφετηρία της αντιπαράθεσης ήταν η προεκλογική δέσμευση του Ζοχράν Μαμντάνι ότι θα εξετάσει τις νομικές δυνατότητες εφαρμογής του εντάλματος σύλληψης που έχει εκδώσει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο κατά του Μπενιαμίν Νετανιάχου, εφόσον εκείνος επισκεφθεί τη Νέα Υόρκη.<br /><br />Ο Μαμντάνι δήλωσε ότι βρίσκεται σε διαβούλευση με τους νομικούς συμβούλους του, επικαλούμενος το ένταλμα που εξέδωσε το Δικαστήριο τον Νοέμβριο του 2024.<br /><br />Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στο Καταστατικό της Ρώμης και δεν αναγνωρίζουν τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.<br /><br />Έτσι, η πιθανότητα πραγματικής σύλληψης ενός εν ενεργεία ξένου πρωθυπουργού θεωρείται εξαιρετικά περιορισμένη.<br /><br />Το πολιτικό αποτέλεσμα, όμως, είναι ήδη πραγματικό. </div><div><br />Η άμεση αντίδραση του Τραμπ<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ εκμεταλλεύτηκε αμέσως τη συζήτηση.<br /><br />Δήλωσε δημόσια ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου “δεν θα συλληφθεί” στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετατρέποντας μια περίπλοκη νομική υπόθεση σε μια νέα ιδεολογική αντιπαράθεση με τους Δημοκρατικούς.<br /><br />Η επιλογή αυτή μόνο τυχαία δεν ήταν.<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος επιχειρεί να μεταφέρει τη δημόσια συζήτηση από ζητήματα όπως ο πληθωρισμός, το κόστος ζωής και οι οικονομικές πιέσεις των νοικοκυριών σε θέματα όπου διατηρεί υψηλή πολιτική επιρροή: την εθνική ασφάλεια, την εξωτερική πολιτική, την υποστήριξη προς το Ισραήλ και τις πολιτισμικές συγκρούσεις.<br /><br />Παράλληλα, επιδιώκει να συσπειρώσει τους Ευαγγελικούς ψηφοφόρους, τους παραδοσιακούς Ρεπουμπλικανούς αλλά και ένα μέρος της εβραϊκής κοινότητας που ανησυχεί για την αυξανόμενη αντιισραηλινή ρητορική στο εσωτερικό των Δημοκρατικών.<br />Ο Μαμντάνι γίνεται το νέο πρόσωπο της προοδευτικής Αμερικής<br /><br />Για τον Ζοχράν Μαμντάνι, η αντιπαράθεση έχει διαφορετική πολιτική αξία.<br /><br />Η εκλογική του άνοδος βασίστηκε κυρίως στους νέους ψηφοφόρους, στα προοδευτικά κινήματα και στις ομάδες που θεωρούν ότι η αμερικανική πολιτική απέναντι στο Ισραήλ πρέπει να αλλάξει ριζικά μετά τον πόλεμο στη Γάζα.<br /><br />Μια πιθανή υπαναχώρηση από τις δεσμεύσεις του θα μπορούσε να ερμηνευθεί από τη βάση του ως πολιτική υποχώρηση απέναντι στο κατεστημένο.<br /><br />Αντίθετα, η διατήρηση της σύγκρουσης τον μετατρέπει από δήμαρχο μιας μεγάλης πόλης σε πρόσωπο με εθνική πολιτική εμβέλεια και έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους εκπροσώπους της νέας γενιάς των Δημοκρατικών.<br /><br />Παράλληλα, του επιτρέπει να συνδέσει την εξωτερική πολιτική με την εσωτερική οικονομική ατζέντα, υποστηρίζοντας ότι οι αμερικανικοί πόροι θα πρέπει να κατευθύνονται περισσότερο σε κατοικία, παιδεία και υγεία παρά σε στρατιωτικές δεσμεύσεις στο εξωτερικό.</div><div><br />Το βαθύ ρήγμα μέσα στους Δημοκρατικούς<br /><br />Η υπόθεση Νετανιάχου φέρνει στην επιφάνεια ένα από τα σοβαρότερα εσωτερικά διλήμματα του Δημοκρατικού Κόμματος.<br /><br />Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι νεότερες γενιές και οι προοδευτικοί ψηφοφόροι, που θεωρούν ότι η παραδοσιακή σχεδόν άνευ όρων αμερικανική στήριξη προς το Ισραήλ δεν μπορεί να συνεχιστεί μετά τις εξελίξεις στη Γάζα.<br /><br />Από την άλλη, τα πιο κεντρώα στελέχη του κόμματος εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τη στρατηγική σχέση Ηνωμένων Πολιτειών – Ισραήλ ως θεμελιώδη πυλώνα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν χρειάζεται να επιλύσει αυτή τη διαφωνία.<br /><br />Του αρκεί να την αναδείξει και να τη διευρύνει.<br /><br />Παρουσιάζοντας τον Μαμντάνι ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της νέας φυσιογνωμίας των Δημοκρατικών, επιχειρεί να υποχρεώσει το σύνολο του κόμματος να τοποθετηθεί σε ένα ζήτημα που διχάζει την εκλογική του βάση. </div><div><br />Η γεωπολιτική διάσταση της κρίσης<br /><br />Πέρα από την αμερικανική εσωτερική πολιτική, η αντιπαράθεση αποκτά ιδιαίτερη σημασία και για τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η στενή σχέση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει διαμορφώσει τα τελευταία χρόνια μια νέα αρχιτεκτονική συνεργασίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Ιερουσαλήμ, επηρεάζοντας τις ισορροπίες απέναντι στο Ιράν, στις αραβικές χώρες και στις εξελίξεις στη Γάζα.<br /><br />Παράλληλα, η συζήτηση για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο αναδεικνύει τη διαχρονική απόσταση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και πολλών ευρωπαϊκών κρατών ως προς τον ρόλο και τις αρμοδιότητες των διεθνών δικαιοδοτικών θεσμών.<br /><br />Έτσι, μια υπόθεση που ξεκίνησε ως νομική διαμάχη εξελίσσεται σε πεδίο ευρύτερου γεωπολιτικού ανταγωνισμού.<br /><br />Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ περισσότερο από τον πρωθυπουργό του Ισραήλ. Για τον Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί την ευκαιρία να αναδείξει τις ιδεολογικές αντιθέσεις στο εσωτερικό των Δημοκρατικών και να μεταφέρει την πολιτική ατζέντα σε πεδία όπου αισθάνεται ισχυρός. Για τον Ζοχράν Μαμντάνι, η ίδια σύγκρουση αποτελεί δοκιμασία πολιτικής αξιοπιστίας απέναντι στη βάση που τον ανέδειξε και ταυτόχρονα εφαλτήριο εθνικής προβολής. Σε αυτό το σύνθετο σκηνικό, η διαμάχη γύρω από τον Νετανιάχου δεν αφορά μόνο το Ισραήλ ή το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο· αποτελεί έναν καθρέφτη των βαθιών μεταβολών που συντελούνται στην αμερικανική πολιτική, με πιθανές συνέπειες τόσο για τη στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή όσο και για τις ισορροπίες ενόψει των επόμενων εκλογικών αναμετρήσεων.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τραμπ, Νετανιάχου και Μαμντάνι: Η νέα γεωπολιτική σύγκρουση που μπορεί να κρίνει τις αμερικανικές εκλογές

Βασιλης Διαμαντακος  *Η αντιπαράθεση γύρω από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου ξεπερνά τα όρια της Μέσης Ανατολής και μετατρέπεται σε πολιτικό όπλο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ερντογάν, Τραμπ και Ιράν: Το παρασκήνιο που απέτρεψε έναν νέο πόλεμο με κουρδικό μέτωπο.

<img height="48" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/abas-768x512.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Οι αποκαλύψεις του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί φέρνουν στο φως μια άγνωστη πτυχή της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία φέρεται να διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην αποτροπή μιας κουρδικής εξέγερσης κατά του Ιράν, αναδεικνύοντας τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε κρίσιμο διαμεσολαβητή μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης. Οι εξελίξεις αποκαλύπτουν τις νέες ισορροπίες ισχύος στη μεταβαλλόμενη γεωπολιτική αρχιτεκτονική της περιοχής.<br /><br />Μια αποκάλυψη που αλλάζει την εικόνα του πολέμου<br /><br />Οι τελευταίες δηλώσεις του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί προσθέτουν ένα νέο κεφάλαιο στη γεωπολιτική αντιπαράθεση μεταξύ Ιράν, Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ.<br /><br />Για πρώτη φορά, κορυφαίος Ιρανός αξιωματούχος επιβεβαιώνει δημοσίως ότι η Τουρκία παρενέβη ενεργά ώστε να αποτραπεί η δημιουργία ενός δεύτερου πολεμικού μετώπου εναντίον της Τεχεράνης, μέσω ένοπλων κουρδικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στο Βόρειο Ιράκ.<br /><br />Η αποκάλυψη δεν αφορά μόνο ένα περιφερειακό επεισόδιο.<br /><br />Αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο οι μεγάλες δυνάμεις και οι περιφερειακοί παίκτες διαμορφώνουν πλέον ένα σύνθετο δίκτυο συνεννοήσεων, όπου ακόμη και ιστορικοί αντίπαλοι συνεργάζονται όταν τα στρατηγικά τους συμφέροντα συμπίπτουν.<br /><br />Η Τουρκία ως παράγοντας αποτροπής και όχι κλιμάκωσης<br /><br />Σύμφωνα με τον Αραγτσί, η Τεχεράνη πληροφορήθηκε ότι εξεταζόταν το ενδεχόμενο ένοπλες ιρανικές κουρδικές οργανώσεις, με ορμητήριο το Ιρακινό Κουρδιστάν, να ανοίξουν νέο μέτωπο εναντίον του Ιράν.<br /><br />Η ιρανική ηγεσία αντέδρασε άμεσα.<br /><br />Ο υπουργός Εξωτερικών επικοινώνησε τόσο με την κυβέρνηση της Βαγδάτης όσο και με την Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν, ενώ ήρθε σε επαφή και με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν.<br /><br />Όπως υποστήριξε:<br /><br />«Η Τουρκία μίλησε με τους Αμερικανούς και υιοθέτησε μια πολύ σκληρή στάση. Μια σειρά ενεργειών ματαίωσε αυτό το σχέδιο.»<br /><br />Παρότι η Άγκυρα δεν έχει επιβεβαιώσει επισήμως τις δηλώσεις αυτές, η ιρανική εκδοχή ενισχύει τις πληροφορίες που κυκλοφορούσαν επί εβδομάδες στους διπλωματικούς κύκλους. <div><br />Ο Τραμπ, ο Ερντογάν και το μυστήριο των δηλώσεων<br /><br />Οι δηλώσεις Αραγτσί αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία επειδή φαίνεται να εξηγούν μια αμφιλεγόμενη τοποθέτηση του Ντόναλντ Τραμπ, η οποία είχε προκαλέσει απορίες σε διεθνείς αναλυτές.<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος είχε υποστηρίξει ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέταζε σοβαρά το ενδεχόμενο να εμπλακεί στον πόλεμο υπέρ του Ιράν, αλλά τελικά δεν το έκανε ύστερα από προσωπική παρέμβαση του ίδιου.<br /><br />Τότε η δήλωση είχε θεωρηθεί αινιγματική.<br /><br />Σήμερα, υπό το πρίσμα των αποκαλύψεων της Τεχεράνης, αποκτά διαφορετική διάσταση.<br /><br />Δεν φαίνεται να αφορούσε άμεση στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας, αλλά έναν ευρύτερο διπλωματικό ρόλο αποτροπής μιας εξέλιξης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε γενικευμένη ανάφλεξη. ++<br />Το κουρδικό παραμένει η μεγαλύτερη “κόκκινη γραμμή” της Άγκυρας<br /><br />Παρά τις ιστορικές τους αντιπαλότητες, Τουρκία και Ιράν συμμερίζονται μία κοινή στρατηγική ανησυχία: την πιθανότητα δημιουργίας ενός ανεξάρτητου ή ιδιαίτερα ισχυρού κουρδικού πολιτικού και στρατιωτικού σχηματισμού στην περιοχή.<br /><br />Για την Άγκυρα, οποιαδήποτε ενίσχυση οργανώσεων που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με το PKK θεωρείται υπαρξιακή απειλή.<br /><br />Η ισχυρότερη ιρανική κουρδική ένοπλη οργάνωση, το PJAK, ιδρύθηκε από στελέχη του PKK και παραμένει μία από τις βασικές ανησυχίες της τουρκικής εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Υπό αυτό το πρίσμα, η αποτροπή μιας κουρδικής εξέγερσης στο Ιράν δεν εξυπηρετεί μόνο την Τεχεράνη.<br /><br />Εξυπηρετεί και τα στρατηγικά συμφέροντα της ίδιας της Τουρκίας.<br />Το Ιράν στέλνει μήνυμα αποτροπής<br /><br />Η Τεχεράνη δεν φαίνεται διατεθειμένη να αφήσει κανένα περιθώριο επανάληψης αντίστοιχων σεναρίων.<br /><br />Τις τελευταίες ημέρες έχουν ενταθεί οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον ένοπλων κουρδικών οργανώσεων στο βόρειο Ιράκ.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, πυραυλικά πλήγματα στην επαρχία Σουλεϊμανίγια προκάλεσαν τον θάνατο μελών της οργάνωσης Komala, στέλνοντας σαφές μήνυμα ότι η Ισλαμική Δημοκρατία θεωρεί οποιαδήποτε διασυνοριακή απειλή ζήτημα εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Οι επιχειρήσεις αυτές εντάσσονται στη συνολική στρατηγική του Ιράν να αποτρέψει κάθε προσπάθεια εσωτερικής αποσταθεροποίησης εν μέσω της σύγκρουσής του με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. </div><div><br />Η νέα τριγωνική ισορροπία: Ουάσιγκτον – Άγκυρα – Τεχεράνη<br /><br />Οι τελευταίες εξελίξεις αποκαλύπτουν ότι η γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής δεν καθορίζεται πλέον αποκλειστικά από σταθερές συμμαχίες.<br /><br />Η Τουρκία παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ, διατηρεί στρατηγικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά ταυτόχρονα συνομιλεί με το Ιράν και λειτουργεί ως παράγοντας σταθεροποίησης όταν τα δικά της συμφέροντα το επιβάλλουν.<br /><br />Για τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η αποτροπή μιας κουρδικής εξέγερσης αποτελεί προτεραιότητα μεγαλύτερης σημασίας ακόμη και από τις διαφορές του με την Τεχεράνη.<br /><br />Αυτή η πραγματιστική προσέγγιση εξηγεί γιατί η Άγκυρα επιλέγει συχνά να ισορροπεί ανάμεσα σε ανταγωνιστικά στρατόπεδα, επιδιώκοντας να διατηρήσει τον ρόλο της ως αναντικατάστατου περιφερειακού διαμεσολαβητή.<br /><br />Η στρατηγική του Τραμπ και οι συνεχείς αναπροσαρμογές<br /><br />Οι αποκαλύψεις επαναφέρουν στο προσκήνιο και τη στρατηγική του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br />Στην αρχική φάση της κρίσης, ο Αμερικανός πρόεδρος εμφανιζόταν θετικός στην προοπτική μιας κουρδικής εξέγερσης κατά της ιρανικής κυβέρνησης.<br /><br />Ωστόσο, σύμφωνα με τις πληροφορίες που πλέον επιβεβαιώνει εμμέσως και η ιρανική πλευρά, η στάση αυτή άλλαξε, πιθανότατα ύστερα από παρεμβάσεις της Άγκυρας και την εκτίμηση ότι μια τέτοια εξέλιξη θα αποσταθεροποιούσε ολόκληρη την περιοχή.<br /><br />Η μεταστροφή αυτή αναδεικνύει τον βαθμό στον οποίο οι αμερικανικές επιλογές προσαρμόζονται στις ισορροπίες των περιφερειακών συμμάχων και στις εξελίξεις επί του πεδίου.<br /><br />Μια αποκάλυψη με ευρύτερες γεωπολιτικές προεκτάσεις<br /><br />Η δημόσια επιβεβαίωση της ιρανικής διπλωματίας ότι η Τουρκία συνέβαλε στην αποτροπή ενός κουρδικού μετώπου αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αποκαλύψεις των τελευταίων μηνών.<br /><br />Δεν αλλάζει μόνο την κατανόηση των γεγονότων.<br /><br />Αναδεικνύει ότι πίσω από τις στρατιωτικές συγκρούσεις εξελίσσεται ένα πολύπλοκο διπλωματικό παιχνίδι, στο οποίο οι περιφερειακές δυνάμεις λειτουργούν άλλοτε ως ανταγωνιστές και άλλοτε ως σιωπηλοί εταίροι.Η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια νέα περίοδο, όπου οι παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές γίνονται ολοένα και πιο ασαφείς. Οι αποκαλύψεις του Αμπάς Αραγτσί δείχνουν ότι η Τουρκία, παρά τις διαφωνίες της με το Ιράν σε πολλά μέτωπα, επέλεξε να αποτρέψει μια εξέλιξη που θα μπορούσε να πυροδοτήσει ευρύτερη περιφερειακή αποσταθεροποίηση. Την ίδια στιγμή, οι κινήσεις της Ουάσιγκτον, της Τεχεράνης και της Άγκυρας επιβεβαιώνουν ότι η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα δεν διαμορφώνεται μόνο από στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά κυρίως από παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις, ισορροπίες συμφερόντων και ευέλικτες στρατηγικές επιλογές.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ερντογάν, Τραμπ και Ιράν: Το παρασκήνιο που απέτρεψε έναν νέο πόλεμο με κουρδικό μέτωπο.

Βασιλης Διαμαντακος Οι αποκαλύψεις του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί φέρνουν στο φως μια άγνωστη πτυχή της σύγκρουσης στη Μέση Αν...

Διαβάστε την συνέχεια